Iris Slappendel

geboren 18 februari 1985

Mijn eerste wedstrijd

2001

Brons WK tijdrijden junior-vrouwen

2003, Hamilton, Canada

Cervelo Test Team

2010

Rabobank-Liv team

2012-1014

Nederlands Kampioen

Ootmarsum, 2014

Iris, de wielrenster

Het is nooit mijn droom geweest om wielrenster te worden. Maar nu ik het ben leef ik een droom. Wielrennen is een van de mooiste sporten die er bestaan. Wielrennen is vrijheid. Wielrennen is dagelijks jezelf tegenkomen en verslaan. Op de fiets vecht je tegen de elementen en ben je tegelijkertijd een met hen.

Dat ik ooit van een sport mijn ‘beroep’ zou maken had 15 jaar geleden vast niemand kunnen voorspellen. Ook ikzelf niet. Al ging ik vanaf mijn vierde tot mijn twaalfde wekelijks naar de plaatselijke gymvereniging, het turntalent was ver te zoeken. Met strenge winters werden de schaatsen ondergebonden en zo leerde ik schaatsen op de bevroren sloten rond het huis van mijn ouders. In de winter van 1998 deed ik op mijn splinternieuwe noren mee aan schoolwedstrijden en dat bleek me heel wat beter af te gaan dan zwaaien aan de rekstokken. Zo besloot ik op mijn twaalfde mijn glimmende turnpak in te ruilen voor een glimmend schaatspak en werd ik lid van schaatsvereniging de Lekstreek. Hier had ik duidelijk meer talent voor en ik kwam al snel in de ‘talentengroep’ van de club. Hier was ik behoorlijk fanatiek in en voor de zomertraining kocht ik een racefietsje, en je raadt het al, hier ging ik pas echt hard op! Daarom adviseerde de schaatsverenging mij om een wielerlicentie te nemen en op mijn 16e werd ik lid van RWC Ahoy te Rotterdam. Het wielrennen ging me inderdaad redelijk af, en het schaatsen kwam op een lager pitje te staan. Als junior dame reed ik wat wedstrijdjes en vooral het tweede jaar ging het goed met enkele overwinningen en podiumplaatsen. Dit werd opgemerkt, en hoewel ik niet in de nationale selectie zat werd ik verrassend geselecteerd voor het wereldkampioenschap op de weg én tijdrit! Dit kampioenschap, dat we samen met de ‘profs’ reden in Hamilton, Canada, was een indrukwekkende ervaring. Toen Loes Markerink en ik op de tijdrit meteen een zilveren en bronzen medaille wonnen was het geluk compleet. Nu wist ik het zeker: fietsen is mijn ding…

Met nog zeer weinig ervaring debuteerde ik in 2004 in het vrouwenpeloton bij de ploeg Vrienden van het Platteland. In 2007 maakte ik de overstap naar Flexpoint. Hoogtepunt van die eerste zes jaar in Nederlandse dienst was deelname aan het WK weg te Salzburg (2006), waar Marianne Vos haar eerste wereldtitel op de weg behaalde. In deze periode combineerde ik het wielrennen met mijn studie en daarna een parttime baan. Eigenlijk groeide ik vanzelf als renster. Je gaat automatisch je grenzen verleggen, je doelen verhogen en de fiets komt meer en meer op de eerste plaats.

In 2010 kreeg ik een aanbieding van het Zwitserse Cervelo Test Team waar ik de mogelijkheid kreeg om fulltime met mijn sport bezig te zijn. Opeens maakte ik deel uit van de beste ploeg ter wereld. Dit gaf mij ook de kans om stappen te zetten. Hoogtepunten waren onder andere het winnen van de koninginnenrit in Thüringen Rundfahrt en de wereldbeker ploegentijdrit in Zweden. Na nog een jaar onder de vlag van Garmin-Cervelo te hebben gefietst hield de ploeg op te bestaan en kwam ik in 2012 weer terug in Nederland bij de nieuwe vrouwenploeg van Rabobank. Opnieuw een zeer succesvolle ploeg, voor een groot deel te danken aan kopvrouw Marianne Vos. Maar ook zelf beleefde ik een prachtig jaar met onder andere individuele winst in de wereldbekerwedstrijd in Vargarda, Zweden. Tegelijkertijd beleefde ik dit jaar een van mijn grootste dieptepunten door een valpartij tijdens het WK ploegentijdrit, waarbij ik mijn sleutelbeen brak en daardoor ook het WK weg in Valkenburg moest missen. Na een sterk jaar zag ik een selectie voor het WK als een ultieme beloning en wilde ik graag opnieuw Marianne Vos helpen de wereldtitel te behalen. Dat het WK ook nog in eigen land plaatsvond maakte het extra pijnlijk. In 2014 maakte ik vervolgens het hoogtepunt uit mijn carrière tot nu toe mee. In Ootmarsum werd ik op 28 juni Nederlands kampioen op de weg. Die wedstrijd ontpopte zich tot een ware thriller toen ik in de finale in de achtervolging ging op mijn ploeggenote Lucinda Brand en haar op slechts enkele meters voor de finish bijhaalde en versloeg. Blijdschap maar vooral heel veel ongeloof overvielen mij na de finish. Het is heel bijzonder om een jaar lang, elke dag die kampioenstrui aan te trekken en in het rood-wit-blauw op de fiets te stappen. Daarnaast is het fijn om zo een aansprekend succes te behalen en dit te kunnen delen met mijn vrienden, familie en andere mensen om mij heen die altijd voor mij klaar staan. Na drie mooie en succesvolle jaren met Rabobank-Liv team besloot ik om in 2015 een andere weg in te slaan. Het buitenlandse avontuur lonkte weer en daarom ging ik een nieuwe uitdaging aan bij het Zwitserse Bigla Pro Cycling Team. Het avontuur smaakte mij goed en daarom tekende ik voor 2016 bij de Amerikaanse formatie United Healthcare Pro Cycling team. Een wedstrijdprogramma zowel in Europa als in Amerika betekende voor mij een ideale mogelijkheid om nieuwe wedstrijden te rijden, naast mijn favoriete Nederlandse en Belgische klassiekers.

Mijn palmares staat misschien niet vol met grote overwinningen maar elke overwinning heeft wel een bijzonder verhaal. In de jaren dat ik fiets heb ik ook geleerd dat die overwinningen niet het belangrijkste zijn. Het onderweg zijn naar een doel, de vrijheid en de fysieke inspanning zijn veel belangrijker. Mooie en moeilijke momenten volgen elkaar op. Dat maakt elke pedaalslag bijzonder.

Klik hier voor de complete erelijst

Iris, de ontwerper

Iris-21

Het was wel altijd mijn droom om illustrator, architect of kunstenaar te worden. Wielrenster en kunstenaar is echter geen handige combinatie. Kunstacademie en topsport ook niet. Toen viel mijn oog op de opleiding Industrieel Product Ontwerpen. Ik heb niet meer getwijfeld, dit was een opleiding die helemaal bij mij paste: technisch, creatief en praktisch. Tijdens mijn studie in Den Haag zat ik echter het liefste achter de tekentafel of in de werkplaats. Mijn sterke punten lagen duidelijk meer op het creatieve vlak dan bij wiskunde, sterkteleer of computerprogramma’s. Een goed voorbeeld was een vormgevingsvak waar ik een paar ‘haute couture’ laarzen heb ontworpen. Deze zijn later tentoongesteld in het schoenenmuseum in Waalwijk. Een stage van zes maanden bij een ontwerpbureau onder de rook van Milaan heeft me verder ontwikkeld. In 2007 studeerde ik af met een ontwerp voor een lichtgewicht stadsfiets, een opdracht van Van der Veer Designers en Gazelle, waarbij ik mijn verworven kennis kon combineren met mijn ervaringen al wielrenster.

Na het behalen van mijn diploma in 2007 ben ik aan de slag gegaan als freelancer en kreeg ik door mijn contacten in de wielersport opdrachten bij verschillende fiets gerelateerde bedrijven zoals BBB Cycling en FFWD Wheels. Hier ontwikkelde ik mij naast productontwerper ook verder als grafisch ontwerper.

Een hoogtepunt tot nu toe is het winnen van de UCI World Cup jersey contest. Mijn ontwerpen voor de leiderstruien van de wereldbeker voor vrouwen zijn daar verkozen en gerealiseerd.

Op dit moment werk ik als zelfstandig grafisch en product ontwerper. Mijn liefde voor mode en unieke items kan ik vooral kwijt in het ontwerpen en zelf maken van tassen. Maar ook bij het ontwerpen van wielerkleding. Wat je draagt zegt veel over wie je bent, waarom zou dat met sportkleding niet kunnen? Ik ontwerp wielerkleding die modieus is, zodat je met nog meer plezier op je fiets stapt.

Hoe het mogelijk is om professioneel wielrennen en ontwerpen te combineren? Fietsen geeft ruimte voor creativiteit; De natuur, het reizen en verschillende ervaringen brengen mij steeds op nieuwe ideeën. Op de fiets kun je je hoofd leegmaken en met een frisse blik naar een vraagstuk kijken.

Daarnaast kom je met veel verschillende mensen in aanraking. Gesprekken brengen je op nieuwe ideeën, maar verschillende problemen dwingen je ook weer om steeds op andere manieren naar oplossingen te zoeken. Voor mij een perfecte combinatie dus!