Column WR: Het geheim van de Britten

Column WR: Het geheim van de Britten

Links en rechts van me staan rijen met mensen. Ze juichen, klappen en moedigen me aan. Mijn benen zijn al compleet verzuurd maar de weg loopt genadeloos verder omhoog. Nog honderd meter tot de top, dan nog maar vier kilometer naar de finish. Het vele publiek geeft me nieuwe energie en tovert een grote grijns op mijn gezicht. Ik rijd alleen naar de finish. Hier wordt het geluid oorverdovend. Er staan duizenden mensen langs de weg, vier rijen dik! Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Met kippenvel over mijn hele lijf geniet ik van het moment. Ik neem de tijd om naar links en rechts te zwaaien. Het voelt alsof ik het wereldkampioenschap aan het winnen ben. Terwijl het peloton toch al enkele minuten voor mij om de etappeoverwinning heeft gesprint…

De eerste Friends Life Women’s Tour of Britain was een groot succes. Niet zozeer voor ons als ploeg, hoewel het best lekker ging met drie etappes en de eindoverwinning. Ik bedoel vooral voor het vrouwenwielrennen. In de camper na de wedstrijd keken mijn ploeggenotes en ik elkaar elke dag verbaasd aan. Wat doen al die mensen hier? En vooral, waarom is deze wedstrijd zo gaaf? Volgens mij is dit het geheim van de Britten:

De organisatie. Deze is dezelfde als die van de Tour of Britain voor mannen, een professionele en ervaren organisatie. Toch werd er nooit over onze mannelijke collega’s gesproken. Dit was onze wedstrijd, met haar eigen ‘sterren’. Er was een goede combinatie van teams uitgenodigd. De internationale topteams, aangevuld met een aantal Engelse teams. Het deelnemersveld was niet bijzonder groot maar wel van een hoog en gelijkwaardig niveau. Start- en finishplaatsen werden betrokken bij de organisatie en er werden evenementen omheen gecreëerd voor de inwoners.

Het gebruik van (sociale) media. Nog voor de eerste editie van de Women’s Tour verreden was, wist iedereen al dat het een geweldige wedstrijd ging worden. Via verschillende media werd er een ‘buzz’ gecreëerd. Iedereen schreef, sprak of twitterde erover. Niet alleen wilde het publiek ons daarom komen zien, rensters voelden ook aan dat een overwinning in deze wedstrijd meteen een ‘grote’ zou zijn.

En als laatste, de Britten zelf! Een heel ander type dan de Engelsman die je op je all-inclusive vakantie in Turkije tegenkomt. Deze Britten zijn sportliefhebbers die niet geplaagd worden door een honderd jaar oude fietscultuur. Voor hen maakt het niet uit of ze Mark Cavendish of Lizzie Armitstead komen aanmoedigen. Ze zijn gek van Marianne Vos, maar weten ook wie Sharon Laws, Anouska Koster of Iris Slappendel is. Namen die u misschien niets zeggen maar hen schijnbaar wel. Ze komen langs voor een foto en een praatje, om te vertellen dat ze ons tof vinden. Dat ze respect voor ons hebben en voor wat we doen. Daarnaast laten ze zich niet afschrikken door een beetje regen. En ze hebben duidelijk sympathie voor de ‘underdog’. Wat het leed van lossen verzacht en mij dan weer die grote grijns geeft…

 

Leave a comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *