Column WR: Shoppen en kaasfonduen…

Column WR: Shoppen en kaasfonduen…

Dat is dus wat we niet gedaan hebben in Davos, al is het er de perfecte plek voor. Maar wanneer je met Ellen van Dijk naar de Zwitserse Alpen trekt dan blijven de activiteiten buiten het trainen om beperkt tot core stability en het eten van rijstwafels. En die rijstwafels worden natuurlijk niet in de kaassaus gedoopt. Wat ons dan beweegt om hartje zomer naar dit mondaine Zwitserse ski-resort te trekken?

Hoogtestage. Want als je een beetje serieuze wielrenner bent, dan begeef je je tegenwoordig tenminste drie weken per jaar boven de 2000 meter grens. Nu neem ik mezelf best serieus als wielrenner maar vond ik drie weken in een sociaal isolement niet opwegen tegen het extra aantal rode bloedlichaampjes die dat me op zou leveren. Of nog erger, drie weken 24/7 een paar vierkante meter delen met een ploeggenoot, met wie je ondertussen meer discussies over afgeknipte teennagels op de badkamervloer gevoerd hebt dan met je eigen vriend.

Tot nu toe dan. Een periode zonder grote wedstrijden, een overdosis aan na-tour-criteriums en een laag trainingsmoraal in mijn thuisomgeving zorgde ervoor dat ik spontaan inging op Ellen’s uitnodiging om haar te vergezellen naar Davos. Zo zat ik een dag later al, gezellig rijstwafels etend, in de auto richting Zwitserland. Ik had nog nooit zo uitgekeken naar een sociaal isolement, de rode bloedlichaampjes waren slechts een prettige bijkomstigheid.

Op uitnodiging van het Davos Performance Center werken wij hier onze trainingen af. Ondanks dat ik mezelf dagelijks, hijgend als een astmatisch paard, Alpenpassen tot ruim 2300 meter opsleur heb ik het helemaal naar m’n zin. Of het nu door de zuivere Zwitserse berglucht komt, de eenvoud van mijn dagindeling, het ‘isolement’ of een combinatie van dat alles. Het bevalt me en ik kan het jullie allemaal aanraden. Prof of niet. Het is eigenlijk een soort van retraite, maar dan met elke dag een paar uur fysieke activiteit. Je komt herboren terug!

Nu is het de vraag of ik een ‘hoogteresponder’ ben of niet, maar als mijn hematocriet net zo gestegen is als mijn moraal dan komt het straks wel goed op het wereldkampioenschap. Voor het kaasfonduen en het shoppen kom ik deze winter wel terug. Zonder rijstwafels…

irisellendavos2

fotocredits: Maurice Parrée, Hotel Grischa

Leave a comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *