Toekomst met grenzen

“Een topatleet rent een fractie harder door het gebruik van steroïden? De wereld staat op z’n kop! Werknemers krijgen bionische implantaten opgedrongen om langer te kunnen werken? Saai. Wordt nooit een trending topic”.

Het zijn de woorden van filosoof en schrijver Maxim Februari die ik onlangs las in het NRC en mij aan het denken zette. Hij vraagt zich af waarom wij ons zo druk maken over doping maar niet over verregaande pogingen om de mens te verbeteren in het dagelijks leven.

Als topsporter streef je er constant naar jezelf te verbeteren. Nietzsche noemde dit ‘Übermensch’, Plato noemde het ‘Thymos’ en ik noem het prettig gestoord. Maar hebben we dat niet allemaal een beetje? Wilt u niet het lekkerste kunnen koken van uw kookclub, alle potjes Risk winnen of betere resultaten op uw werk halen dan uw collega’s? Uiteindelijk meten we ons allemaal aan elkaar. Daar is niets verkeerd mee, het maakt ons beter. De vraag is alleen, hoe ver wil je gaan om het beter te doen dan een ander?

Niemand zegt de intelligentie van zijn kind te willen verhogen door zijn hersenen in een elektrodenbadje te dompelen. Maar als de rest van zijn klas dit wel doet, dan kan het met je eigen kind opeens ook wel. Uit recent onderzoek, waarin de mening van mensen gevraagd wordt naar verbetertechnologieën als emphatieverhogers, embryoselectie of elektroden in ons brein, blijkt dat veel Nederlanders dit eigenlijk best een goed idee vinden. Slechts weinigen hadden principiële bezwaren tegen het ingrijpen in het menselijk lichaam.

Volgens mij moeten we dit niet willen. Want ook al zijn er misschien weinigen met principiële bezwaren, er zijn bijvoorbeeld wel sociaal economische bezwaren. Want je zult net als in het wielrennen situaties kunnen krijgen dat de vedetten / de rijksten onder begeleiding van de beste artsen het meest kunnen verbeteren. Zij zullen het sterkste, gezondste en slimste worden. Om maar niet te denken hoe het met de minder bedeelden afloopt die zelf gaan aanrommelen. Ook ethisch gezien moeten we dit onaanvaardbaar vinden.

En dat brengt me weer bij het begin van deze column. En ik stel u de vraag die ik mijzelf de laatste maand ook met enige regelmaat gesteld heb: Wat zou u doen als u renner X was geweest, prof in de jaren 90? Zou het niet net zo zijn als in het dagelijks leven en hebben we er als het erop aankomt weinig principiële bezwaren tegen om in te grijpen in het menselijk lichaam? Zouden wij wel nee kunnen zeggen als je carrière op het spel staat, er vanuit je team, ploegleider of arts druk op je uitgeoefend wordt en je vaak geen maatschappelijk vangnet hebt?

Het gebruik van doping wil ik absoluut niet goed te praten. Wel verbaasde ik me de afgelopen tijd over hoe gemakkelijk mensen een oordeel over een ander vellen. Ik geloof dat wielrennen een toekomst heeft. Die begint op 1 januari 2013. Een jaar waarin wielrenners het allemaal beter willen doen dan een ander. Maar dan binnen de toegestane (en vastgestelde) grenzen. Net als u en ik dat zouden moeten in het dagelijks leven. Verbeter de wereld en begin bij jezelf. Gelukkig 2013!

Nooit ben ik zo blij geweest een vrouw te zijn. Op dit moment zou ik namelijk niet graag in de schoenen van mijn mannelijke collega’s staan.

Na twee weken, heerlijk geïsoleerd van elk nieuws, internet, Twitter en telefoontjes van mijn ploeg, in de woestijn van Jordanië te hebben doorgebracht, bleek dat ik het meest schokkende wielernieuws in jaren compleet had gemist. De wielerwereld staat op z’n kop. Rabobank trekt de stekker eruit. In eerste instantie wilde ik bij aankomst op Schiphol het eerste vliegtuig terug naar mijn zojuist gemaakte bedoeïenenvrienden nemen.

Maar waarom zou ik? Als mijn vrouwelijke collega’s en ik ons enige kritiek moeten aantrekken, dan toch beslist niet over doping. Een typisch gevalletje ‘ver van ons bed’. Ook al verbaasde het nieuws me niet helemaal, als liefhebber laat het je niet koud. Het is schokkend om te lezen hoe Lance A. en zijn aanhang op zo’n schaal de boel bedonderden. Alleen al als ik bedenk dat hij met de kosten voor een paar zakken vers bloed gemakkelijk mijn jaarsalaris had kunnen betalen! Tsjonge Lance, had je nu echt liever elke maand een afspraak met dokter Ferrari dan het opzetten van een US-Postal vrouwenploeg?

Vrouwenwielrennen is een ondergeschoven kindje. Zo kostte het jaren om Rabobank te overtuigen dat er een dameswielerploeg moet komen. We werden niet echt serieus genomen en media aandacht kreeg je alleen als je al je kleren uittrok. Ondertussen hebben ze bij de bank ingezien dat het opzetten van de damesploeg een geweldige beslissing is geweest. Sorry voor deze zelfverheerlijking, maar er is enkel positief nieuws te melden geweest uit de ploeg. We begonnen en eindigde het jaar als nummer een op de UCI ranking en leverden een Nederlands-, Olympisch- en Wereldkampioen af. Hoewel Nederland slechts twee wedstrijden heeft kunnen zien op tv, Olympische Spelen en het WK in Valkenburg, was dit voor de echte sportliefhebber smullen.

Een van de redenen waarom naar mijn mening het vrouwenwielrennen slecht van de grond kwam had te maken met de beperkte media aandacht. Types als meneer Mart S. vonden het vrouwenwielrennen onvoldoende niveau hebben. Terwijl ze tegelijkertijd donders goed wisten dat het mannenwielrennen een kunstmatig hoog niveau had. Misschien moeten deze ‘types’ eens in de spiegel kijken nadat ze jarenlang zulk immoreel gedrag mede in stand hielden.

Dus hoe triest het wielrennen er op dit moment ook voor lijkt te staan, mijn feministische wielerhart tikt harder dan ooit. Van mij mogen ze die beerput nu helemaal opentrekken. De onderste bloedzak moet bovenkomen. En ik voorspel; als het profpeloton over een paar jaar helemaal schoon is en het salaris van alle ‘Ferraris’ in het professionaliseren van het vrouwenwielrennen is gestoken, dan zullen de profs waarschijnlijk niet veel harder meer rijden dan hun vrouwelijke collega’s!

Lees hier mijn eerdere columns terug

De laatste keer dat ik hier iets postte kon ik net aan wat typen met één hand. Ondertussen zijn we twee maanden verder en is mijn sleutelbeen weer zo goed als genezen! Na drie weken complete rust om mijn sleutelbeen zo goed mogelijk te laten genezen, ben ik twee weken met een vriendin op vakantie geweest in Israël en Jordanië. Dit was al gepland voordat ik mijn sleutelbeen brak, dus het backpack-plan moest wel een klein beetje aangepast worden. Toch hebben we twee geweldige weken gehad waarin we vooral heel veel gezien hebben, toffe dingen hebben gedaan en leuke mensen ontmoet! Het was vooral lekker om even helemaal weg te zijn, het kostte me dan ook geen enkele moeite om niet aan fietsen te denken en zo kon ik de nare nasmaak van mijn seizoenseinde wegspoelen.

Zo had ik ook de  Armstrong-affaire en de onrust binnen de Rabo-wielerploegen helemaal gemist. Toen ik de woestijn uitkwam begreep ik na een telefoontje van mijn ploegleider, Jeroen Blijlevens, echter dat er ondertussen wel van alles was gebeurt. Gelukkig kon hij mij ook meteen geruststellen; Rabobank zou ook in 2013 ervoor zorgen dat alle financiële verplichtingen werden nagekomen. Dit betekent dat we als mannen- en vrouwenploeg ‘gewoon’ de weg op kunnen komend jaar, alleen is nog niet bekend welke sponsoren er op ons shirt komen te staan in 2013.  Alleen is zeker dat dit niet meer ‘Rabobank’ zal zijn. Voorlopig wordt er gesproken over een ‘white label’ ploeg. In principeworden er geen aanpassingen gedaan aan het programma, trainingskampen, etc. Alles blijft staan zoals het gepland was. Ondertussen hebben een aantal sponsoren ondanks de ‘white label’  toegezegd voor 2013. Iedereen is positief gestemd en we hopen dat er binnenkort een nieuwe hoofdsponsor komt die het mannen- en vrouwenteam wil gaan sponsoren. Mocht dat echt niet gebeuren, dan heeft Rabobank de vouwenploeg in elk geval toegezegd ons tot 2016 te blijven ondersteunen!

Donderdag 25 oktober tot en met zaterdag 27 oktober kwamen we met alle Raboploegen bij elkaar in Limburg voor de jaarlijkse ‘Caubergclinic’. Een afsluiting van het jaar en ook om alvast zaken te regelen voor komend jaar. En tijd om voor mij om weer eens de fiets uit de schuur te pakken!  Het was voor ons team gelijk een mooie gelegenheid om vooruit te kijken naar volgend jaar en kennis te maken met onze nieuwe ploegleiders Koos Moerenhout en Ruud Verhagen en de nieuwe rensters Lucinda Brand en de Amerikaans kampioen Megan Guarnier.

Vanaf dit moment heb ik ook mijn trainingen weer opgepakt. Dat betekent dat ik in elk geval drie keer in de week in het krachthonk te vinden ben en verder weer rustig aan mijn uren op de fiets ga opbouwen. Dat doe ik zowel op de wegfiets als op de MTB en de baan. Ik ben in elk geval weer helemaal fris en gemotiveerd om er ook in 2013 weer een mooi jaar van te maken!

Tot slot wil ik iedereen bedanken voor alle hartverwarmende berichtjes die ik na mijn valpartij heb ontvangen! Het deed me onwijs goed om te weten dat er zo veel mensen met me meeleefden! Het is echt zo; gedeelde smart is halve smart!

[Show slideshow]

De week van 16 tot 22 september had een van de hoogtepunten van het jaar moeten worden. Dat werd echter het tegenovergestelde. 16 September stond het WK voor merkenteams, ploegentijdrit op het programma. Een van mijn hoofddoelen van het seizoen. De week voorafgaand aan de wedstrijd hadden we ons goed voorbereid vanuit Sittard, waar ook de start was. Ik voelde me goed, had er heel veel zin in en als ploeg geloofden we zeker kans te maken op die gouden medaille. Dan hadden we wel een superrace nodig om het sterke Specialized Lululemon te verslaan. Maar waar alles goed moest gaan ging juist alles fout! Gelijk vanuit de start had Pauline een mechanisch probleem met haar fiets. We wachtten op haar waar we al zeker een kostbare 20 tot 30 seconden mee verloren. Vervolgens schampte ik na 6 km het achterwiel van Annemiek en omdat het in de tijdrithouding heel moeilijk is om te corrigeren knalde ik meteen tegen het asfalt. Pauline, die in mijn wiel zat, viel erover heen. Ik voelde meteen wel pijn in mijn rechterschouder maar ben toch weer opgestapt om te finishen. Na vijf kilometer werd de pijn echter zo heftig dat ik af moest stappen. Even later werd in het ziekenhuis een gebroken sleutelbeen (rechts) geconstateerd. Pauline had niets gebroken maar wel pijn in haar stuitje.

Op het moment dat je je realiseert dat je iets gebroken hebt, stort de wereld even in. Ik keek heel erg uit naar deze wedstrijd en natuurlijk naar het WK weg op 22 september in Valkenburg. Tot overmaat van ramp finishten onze vier ploeggenootjes ook nog eens als 4e op slechts 20 seconden van het podium. Normaal gesproken hadden we die podiumplaats dus gemakkelijk behaald.

De daarop volgende dagen had ik in eerste instantie heel veel pijn en was ik erg verdrietig over het missen van het WK weg. Gelukkig heb ik heel, heel erg veel lieve telefoontjes, berichtjes en kaartjes gehad van iedereen die met me meeleefde. Hartelijk bedankt hiervoor! Dat heeft me erg goed gedaan! Ondertussen is de pijn veel minder en heb ik me neergelegd bij de pech. Deze dingen gebeuren nu eenmaal en het kan altijd veel erger! Gisteren ben ik nog wel gaan kijken bij het WK voor de vrouwen, dat was op sommige momenten wel moeilijk maar ook onwijs gaaf om live Marianne de wereldtitel te zien pakken. Wat een onvergetelijk moment!

Nu probeer ik zo goed mogelijk te herstellen, wat zo’n vier weken zal duren, en uit te rusten van het seizoen. Ondanks het vervelende einde kan ik wel terugkijken op een van mijn beste seizoenen ooit met als hoogtepunt natuurlijk het winnen van de WB in Zweden. Volgend jaar gaan we er weer voor! Dan maar het WK in Florance…

Daar zat ik dan. Een zwart-wit gestreepte tuinstoel onder mijn kont. Een zak bevroren diepvrieserwten op mijn schouder. Een ooit zo aerodynamisch tijdritpakje aan flarden om mijn geschaafde lijf en dikke tranen in mijn ogen. Ik had me iets anders voorgesteld van dit WK…

Terwijl de EHBO’er de hondenpoep van zijn schoen schrapt en ondertussen een pijnstiller in mijn arm spuit komt de klap pas echt aan. Mijn WK is over. Vallen doet pijn maar is niets vergeleken bij dit gevoel. Hoewel de valpartij zich in een split-second voltrekt, speelt hij zich als een slow motion af in mijn hoofd. Ik zie hoe ik het achterwiel van Annemiek schamp, de controle verlies, door de lucht vlieg en tegen het asfalt smak. Ik hoor het gekletter van de fietsen en onmiddellijk het geschreeuw van Pauline. Op dat moment ben ik opvallend rustig. Ik strompel naar de kant, pak mijn reservefiets aan en stap weer op. Wielerinstinct. Verder, verder, verder moet je. Niet dat ik de illusie had mijn vier ploeggenotes nog bij te halen. Gewoon, om de finish te willen passeren daar boven op de Cauberg. Gewoon, omdat je nu eenmaal altijd weer opstapt

Pas een kilometer of vijf verderop vraag ik me af waar ik mee bezig ben. De adrenaline zakt en ik besef dat er iets mis is met mijn lijf. De tweede ploegleider komt naast me rijden en ik deel hem rustig mee dat ik denk dat mijn sleutelbeen is gebroken. Ik stap af en de pijn neemt toe. Ik val neer op de stoel van een willekeurige toeschouwer en dan komt het besef. De slow motion komt tot een eind en de achtbaan van emoties begint. Een jaar lang leef je naar deze wedstrijd toe en na zes kilometer is het over! Hoe moeten mijn ploeggenotes het nu doen zonder mij? En het WK-weg komende zaterdag? Eindelijk mocht ik na zes jaar mijn land weer vertegenwoordigen en dan gebeurt dit! Ik, die nooit overdreven risico’s neem, bijna nooit val, ik breek zes dagen voor de belangrijkste wedstrijd van het jaar mijn sleutelbeen!

De afgelopen twee dagen heb ik de slow motion nog wel 100 keer afgespeeld in mijn hoofd. Mijn conclusie: Domme pech. Het heeft niet zo mogen zijn; Geen Rabo op het podium van de ploegentijdrit, geen WK in eigen land voor mij. Om het in twittertermen uit te drukken #Limburg2012 #zwaarklote. Het zal wel ergens goed voor zijn. Ik ben nu in elk geval een echte wielrenner. Ik hoef niet meer acht keer de Cauberg over geschreeuwd te worden door een zee hartverwarmende Oranjefans. Ik zal over de finish Marianne niet in mijn armen kunnen sluiten als ze zes jaar na Salzburg weer de regenboog pakt. Ik zal niet kunnen bewijzen dat ik die andere vijf jaar dat ontbrekende stukje in de selectie was. Maar ach, er zijn ergere dingen. Ik kan ze alleen nu even niet verzinnen.

Klik hier voor meer Wieler Revue columns

En weer heeft het Raboteam een etappekoers succesvol afgesloten! Marianne won gisteren voor de 4e keer op rij de Ladies Toer! We troffen waarschijnlijk voor deze Nederlandse etappekoers de meest zonnige week die we in Nederland gehad hebben dit jaar. Terwijl we nu juist wel wat wind en regen wilden… De goede weersomstandigheden zorgden vanaf de eerste etappe in Neerijnen voor een nerveus wedstrijdverloop met redelijk wat valpartijen en zowel in Neerijnen als in Leerdam met een massasprint als gevolg. De tweede etappe in Dronten was een ploegentijdrit die het klassement behoorlijk in de plooi bracht. Wij finishte hier als derde op 58 seconden van Specialized Lululemon. In alle andere etappes hebben we geprobeerd Marianne zoveel mogelijk bonificatieseconden te laten pakken in de tussensprints wat goed lukte. Vrijdag met start en finish in Zaltbommel wist Marianne zelfs na een eindelijk wat winderigere etappe, wat uiteindelijk niet de gewenste waaiers maar wel een flink vermoeid peloton opleverde, in de finale met de leidster op dat moment; Charlotte Becker van Specialized Lululemon en Emma Johansson weg te rijden. Ze won de etappe en kwam zo weer wat dichter bij eindwinst. Op de slotdag, die door Zuid-Limburg en gedeeltelijk over het WK-parcours voerde, moest Marianne nog 24 seconden goedmaken op Becker. Dat betekende voor ons aanvallen vanuit vertrek en de wedstrijd hard maken. Op die manier dunde het peloton snel uit en halverwege de wedstrijd was Marianne met nog 8 rensters vertrokken. Becker kon niet mee en zo won Marianne uiteindelijk de etappe en het eindklassement; voor Evelyn Stevens (Specialized Lululemon) en Judith Arndt (Orica Greenedge). Ik merkte dat een week buffelen en controleren voor in het peloton behoorlijk in de benen was geslagen en voelde me dan ook niet zo best meer op de laatste dag. Gelukkig kon ik aan het begin Marianne helpen bij de aanvallen en vervolgens ben ik  in de derde groep gefinisht op ruim 11 minuten van de kopgroep. Zo zakte ik wel naar de 16e plek in het eindklassement maar dat was niet zo belangrijk. Hier kun je alle uitslagen bekijken. Ik heb een goed gevoel overgehouden aan deze week, ik was goed in orde en ben hem heelhuids doorgekomen (ook een hele prestatie in deze nerveuze koers!) en het was een belangrijke laatste investering richting het WK ploegentijdrit (16 september) en het WK weg (22 september). Deze week blijven we in Sittard om met de ploeg de laatste puntjes op de i te zetten voor het WK ploegentijdrit!

Bondscoach Johan Lammerts heeft de vrouwenselecties voor het komende WK in Limburg rond. Op de wegwedstrijd mag Nederland met acht rensters rijden, eentje meer dan de andere toplanden. De bonusrenster is te danken aan de gouden Olympische medaille van Marianne Vos in Londen. Vos is uiteraard van de partij in Limburg en krijgt Iris Slappendel, Annemiek van Vleuten, Anne van der Breggen, Adrie Visser, Kirsten Wild, Loes Gunnewijk en Ellen van Dijk mee. Vos, Van der Breggen en Van Dijk rijden ook de tijdrit. Van der Breggen zorgde voor een extra startbewijs door haar Europese titel bij de beloften. (bron: wielerrevue.nl)

Eigenlijk wist ik zaterdag na Plouay al dat ik naar het WK mocht, aangezien ik als 2e Nederlandse in de top-10 eindigde in het WB klassement (7e) en dat een van de selectiecriteria was. Maar het is toch wel heerlijk om het officieel te horen, helemaal nadat ik de afgelopen jaren telkens net buiten de selectie viel. Het WK weg wordt op 22 september gereden. De week ervoor heb ik echter een nog zeker zo’n belangrijke afspraak: Het WK ploegentijdrit voor merkenteams op 16 september met mijn ploeggenotes van Rabobank! Van 4 tot en met 9 september rijdt ik de laatste voorbereidingswedstrijd; de Brainwash Ladies Tour. Meer info over het WK is hier te vinden.

Afgelopen zaterdag stond de laatste wedstrijd om de WB  op het programma, GP Ploauy in Bretagne, Frankrijk. Marianne was al zeker van winst in dit klassement maar de overwinning in het ploegenklassement in deze serie was nog niet veilig gesteld, dus was dat de belangrijkste opdracht voor ons. Plouay is altijd een lastige wedstrijd, het parcours hadden ze dit jaar iets aangepast maar het werd er niet perse gemakkelijker op. De wedstrijd begon redelijk rustig maar na 50 kilometer ontplofte het totaal op een nieuw aangelegde steile klim (13 procent). Met de ploeg zorgde we dat Marianne voorin aan de klim begon en toen ze hier doortrok leverde dat meteen een flinke schifting op. Uiteindelijk bleven we met zo’n 35 rensters over. Marianne, Pauline en ik namens Rabobank. Vervolgens was het duidelijk dat de concurrentie van Marianne af wilde en volgden er flink wat aanvallen. Gelukkig hielden we alles redelijk onder controle en hoewel iedereen flink kapot zat in de eerste groep (inclusief ikzelf, Marianne en Pauline!) bewees Marianne toch weer nog iets beter te zijn door op 35 km van de streep weer aan te gaan op de steile klim. Deze keer konden slechts twee rensters aanpikken; Cromwell (Orica Greenedge) en Elisa Longo Borgini (Hightech) die ze vervolgens in de laatste kilometers definitief achterliet. Ook onze groep was nog wat verder uitgedund en ik wist in de sprint nog redelijk van voren te finishen wat een 12e plek opleverde. Hiermee ben ik dit tevreden in deze zware wedstrijd die ik bewees met deze vorm ook goed aan te kunnen. Ook steeg ik hierdoor nog een plekje in het WB-klassement, waar ik als zevende eindigde, als tweede Nederlandse achter winnares Marianne Vos. En stelde we het ploegenklassement veilig. Het was dus weer Rabobank-boven in Frankrijk! Klik hier voor de uitslag en hier voor het WB-klassement.

Ja, je kunt in vorm zijn, een sterke ploeg hebben en een paar goede benen, maar dat betekent niet dat je dan zo 1,2,3 een WereldBeker op je naam schrijft! Misschien dat ik het daarom ook nog niet echt kan geloven dat het me gisteren gelukt is…

Natuurlijk, ik had de afgelopen weken wel gemerkt dat de vorm er was. Met heel veel zin reisde ik af naar Zweden, altijd al een van mijn favoriete wedstrijden. Het eerste doel was de WB Ploegentijdrit op vrijdag. Hier had ik de laatste weken veel voor getraind en het is mijn favoriete onderdeel. De ploeg bestond naast mezelf uit Marianne, Tatiana, Liesbet, Roxane en Thalita. De laatste twee vielen in voor de geblesseerde Annemiek en Pauline. Misschien dat we daarom en door de voorbereidingen van sommige rensters (Olympische Spelen, huldigingen enz.) niet zo goed wisten wat we konden verwachten. De tijdrit ging gelukkig heel goed, Rox en Thalita deden het super en we waren dan ook heel content met onze derde plaats. Het gat met de winnaars, Specialized Lululemon, was wel behoorlijk groot (1.50 min over 43 km), maar we kunnen dan ook nog wat dingen verbeteren richting het WK ploegentijdrit, 16 september in Valkenburg.

De sfeer was dus goed in de ploeg en in de tijdrit voelde ik me al sterk dus ik keek uit naar de wegwedstrijd op zondag. Ik zal geen uitgebreid wedstrijd verslag doen, dat kun je hier lezen, maar het kwam er op neer dat we vroeg in de wedstrijd met een mooie kopgroep wegrijden en alles vervolgens perfect voor mij verliep. Natuurlijk dacht ik niet meteen aan winnen, de kopgroep bestond voornamelijk uit wereldtoppers, maar met Marianne erbij had ik natuurlijk een geweldige ‘partner in crime’ en daarom besloten we dat ik vroeg de aanval moest kiezen. Met 30 km te gaan sprong ik daarom weg en pakte een halve minuut op de kopgroep. Erachter probeerde ze natuurlijk de oversteek te maken en uiteindelijk sloten er weer 6 rensters aan (en waren er dus 5 gelost). Vervolgens probeerde ik hier weer uit weg te rijden en na een aantal pogingen lukte dat, met nog 13 km te gaan. Hanka Kupfernagel zat meteen mee maar daar had ik een goede vluchtgezel aan. Zo liepen we snel uit, uiteindelijk tot een minuut. Marianne deed in de groep daarachter dan ook geweldig werk door alle aanvallen te neutraliseren. In de finale wist ik mijn hoofd koel te houden en Hanka te verslaan in de sprint! Vervolgens pakte Marianne nog de derde plek en stelde ze de eindzege in het WB-klassement veilig en was ons succes dus compleet!

Over de finish heerste vooral ongeloof bij mij en natuurlijk enorme blijdschap. Helemaal tof om te delen met mijn ploeggenotes en de staf van het team die ook helemaal uit hun dak gingen! Zeker de mooiste en grootste overwinning tot nu toe. Ik ga er nog even van nagenieten…
Bekijk hier de video’s van Rabosport en de Zweedse tv.

[Show slideshow]

Na winst in Alblasserdam was het een paar dagen weer raak in de Draai van de Kaai te Roosendaal. Vroeg in de wedstrijd ontsnapte ik (opnieuw) met Lucinda Brand (AA Drink) en wisten we het peloton voor te blijven. In de sprint versloeg ik Lucinda. Ploeggenoot Thalita de Jong won de sprint van het peloton en werd zo nog mooi derde. (Foto’s met dank aan Erwin Spek Fotografie)

Foto’s met dank aan Koos ‘t Hart

Het roze is binnen! Voor het tweede jaar op rij heeft Marianne de roze trui en dus de Giro Donne gewonnen en tussendoor nog 5 etappes op haar naam geschreven. De laatste dagen waren behoorlijk pittig. Vooral de hoge temperaturen begonnen, bij mij in elk geval, behoorlijk door te wegen, het tempo werd er in elk geval niet op aangepast. In de zesde etappe wisten we bijvoorbeeld 120 km in 2,5 uur af te raffelen met bij de finish 44 km/u gemiddeld op mijn teller! Ik voelde me na deze etappe waar de ene aanval na de andere geplaatst werd behoorlijk uitgewoond. Gelukkig wist ik me in de dagen daarna weer een beetje te herpakken zodat ik Marianne in elk geval tot de klimmen nog wat kon helpen. Helaas verloren we twee dagen voor het einde Annemiek, die toch al twee dagen met een gebroken sleutenbeen bleek rond te rijden (!). Marianne had echter al een flinke voorsprong in het klassement opgebouwd zodat we de laatste dagen vooral het roze moesten verdedigen. Hoewel Marianne er erg relaxed onder was en we vertrouwen hadden in een goede afloop was er toch wel een behoorlijke ontlading toen we zaterdagmiddag in Bergamo over de finish rolden! Marianne wint het klassement uiteindelijk met een paar minuten voorsprong op Emma Pooley (AA Drink) en Evelyn Stevens (Specialized-Lululemon). Natuurlijk hebben we deze overwinning gevierd met de ploeg en onze geweldige staf die de hele week voor onze fietsen en benen heeft gezorgd, met flink wat champagne! Nu een paar dagen uitrusten en bijkomen en dan ga ik richting Frankrijk waar ik van 19 tot 23 juli de Tour de Limousin rijd met de nationale selectie.