Na een heel aantal ereplaatsen de laatste weken was het gisteren dan eindelijk raak: Winst in de klassieker Parel van de Veluwe. Een heerlijk gevoel om weer de armen omhoog te mogen steken op de streep!

Het was ook tof om een het goede presteren van de ploeg in de afgelopen wedstrijden nu te kunnen belonen met winst. We gingen met z’n vijven (Thalita, Liesbet, Roxane, Sanne en ik) van start in Harderwijk en hadden vanaf het begin de controle in de wedstrijd. Na 30 km probeerden we een eerste schifting door te voeren en na 85 km nog een keer. Uiteindelijk bleven er in de finale een groep van 16 rensters over waar we alle vijf bijzaten. Vervolgens hebben we om de beurten de aanval gekozen in de laatste 30 km. Vooral Vera Koedooder was lastig af te schudden, ze was behoorlijk sterk in het dichtrijden en meespringen met aanvallen. Toen in de laatste ronde een vluchtpoging van Liesbet geneutraliseerd werd koos ik meteen weer de aanval en sloeg meteen een flink gaatje. Het was al mijn zoveelste aanval en de echte ‘snit’ was er dus wel een beetje af, maar dat was voor iedereen in de kopgroep wel denk ik. Even later zag ik Koedooder en Roxane de oversteek naar mij maken en al snel leek het erop dat we het zouden kunnen halen tot de streep. We moesten nog ongeveer vijf kilometer en werkten goed samen. In de laatste kilometer deed Roxane perfect werk voor mij door het tempo erin te houden zodat ik alleen in Vera’s wiel hoefde te zitten en er in de laatste honderd meter ‘alleen nog maar’ overheen hoefde te jumpen! Roxane pakte de derde plek en Thalita werd nog vierde door de pelotonsprint te winnen.

Klik hier voor de complete uitslag. Hier voor het verslag van rabosport.

Dit weekeind stonden er twee nationale klassiekers op het programma: zaterdag de Omloop IJsseldelta met start en finish in Zwolle en zondag de Ronde van het Ronostrand met start en finish in Roden. Zaterdag ging ik van start met vier Rabo-ploeggenotes. Er stond een flinke wind en het was niet bepaald warm, echt klassiekerweer dus! Ons strijdplan om het na 25 km ‘op de kant’  te gooien pakte goed uit. We trokken 20 km door en toen waren er voorin nog 10 rensters over; ik met drie ploeggenotes, 4 rensters van Sengers en Lucy Martin van Dolmans-Boels. Op 50 km van de meet reden Roxane en ik samen met Anna vd Breggen en Vera Koedooder (Sengers) hieruit weg. We hadden al snel een behoorlijke voorsprong en de samenwerking was goed. Door een onbedoeld ongelukkige actie van onze ploegleider was 15 km later die samenwerking niet goed meer en daar was ik het slachtoffer van. Ik werd verrast door een versnelling van Anna en kon met wind op de kant niet meer terugkomen. Nog een kilometer of 20 heb ik vervolgens tussen de koplopers en de achtervolgende groep ingehangen tot ik terugviel in die achtervolgende groep. Ik finishte behoorlijk teleurgesteld door dit wedstrijdverloop als 15e. Erg jammer, want ik weet zeker dat Roxane en ik samen in de kopgroep het spelletje beter hadden kunnen spelen tegen Vera en Anna. Nu zat Roxane in de tang en zat er niet meer in dan de derde plek. Van der Breggen won overigens.

Vandaag dus kans op revanche! Van onze ploeg reden alleen Roxane en ik en omdat we er al twee pittige dagen op hadden zitten (vrijdag hadden we een ploegentijdrittraining gehad met Rabo Liv/Giant) besloten we het eerst maar eens aan te kijken. En natuurlijk eerst even wakker worden. Om 9 uur ‘s morgens start is best vroeg voor ons! Halverwege de tweede omloop, op circa 40 km wedstrijd, trokken we met een aantal rensters door op een klinkerweg met wind van opzij en kwamen we met 20 rensters voorop. Voor een goede samenwerking was de groep echter te groot en daarom trokken Roxane, Vera Koedooder en ik in de derde omloop nog een keer door, nu waren we nog maar met 10. Een paar kilometer verder demarreerde Koedooder en zat Roxane meteen mee. Geen slechte situatie, behalve dan voor mij want ik wist dat de kansen op een overwinning nu wel gevlogen waren… Roxane en Vera bleven inderdaad vooruit en Vera won de sprint van Roxane. Ik won de sprint van het achtervolgende groepje en stond net als vorig weekeind weer op het derde treetje van het podium. Komende woensdag weer een nationale klassieker op het programma: De Parel van de Veluwe. Kijken of we de dames van Sengers dan eens af kunnen schudden 😉

Vrijdag 24 mei stond een van de mooiste Nederlandse klassiekers op het programma; de Boels Hills Classic. Dit jaar met een iets gewijzigd parcours met start en finish in Sittard, maar onderweg waren er genoeg beklimmingen zoals de Eyserbosweg en de Cauberg om de wedstrijd lastig te maken. Ik koerste met mijn ploeggenotes vanaf de start attent van voren maar pas na zo’n kleine 60 km op de Eyserbosweg ontplofte de koers pas echt. Er reden een kleine tien rensters weg, ik zat er net achter in een klein groepje. Op de Sibbe-Grubbe smolten de eerste twee groepen samen om op de Cauberg na een aanval van Annemiek weer uit te dunnen. Ik moest samen met Roxane nog wel een een kilometer of 5 in de achtervolging maar gelukkig konden we weer aansluiten bij de kopgroep. Uiteindelijk gingen we de finale in met een kopgroep van 14 rensters met daarbij 5(!) Raborensters! Verder onder andere Ellen van Dijk, Emma Johansson, Anna van der Breggen en Ashleigh Moolman. In de laatste 40 kilometer probeerden we om de beurten weg te komen uit de groep, maar dat was lastig omdat iedereen in de kopgroep reageerde. Ik had in de finale behoorlijk last van eerdere inspanningen en het feit dat ik te weinig gedronken had waardoor ik een beetje tegen de kramp aan zat te rijden. En dus werden Roxane en ik weer gelost op de voorlaatste klim! Maar we hadden ons duo-treintje goed op orde en wisten op het vlakke weer naar de koplopers toe te rijden! Toen we 8 km voor de finish aansloten probeerde ik meteen de ‘erop-en-erover’ tactiek maar ook die werd geneutraliseerd. Nadat Sabrina nog een ultieme poging in de laatste 3 km deed die geen stand hield zouden we de sprint aantrekken voor Annemiek. Het plan was goed, alleen vergiste Annemiek zich in de afstand en ging de sprint te vroeg aan. Afrikaans kampioene Ashleigh Moolman (Lotto) won zo de sprint voor Lizzie Armitstead (Boels-Dolmans) en de derde plaats was voor Annemiek. Wel jammer dat we ons overtal niet konden verzilveren met winst maar evenwel een mooie wedstrijd! Ik finishte als 13e. Klik hier voor de complete uitslag.

Zondag de 26e stond er weer een mooie klassieker op het programma, deze keer in België: Gooik-Geraardsbergen-Gooik. We reden eerst een grote lus met daarin 4 klimmetjes en een kasseienstrook. De ploeg werkte hier opnieuw perfect samen. Thalita trok door op de kasseienstrook voor de vierde klim, wat al wat scheurtjes in het peloton opleverde, en daarna trok Marianne door op de klim. Bovenop waren we nog maar met 8 rensters over. Marianne en ik dus namens Rabobank, Johansson en Cromwell namens GreenEdge en verder nog een aantal eenlingen. De samenwerking was gelukkig meteen goed, want we moesten nog 80 kilometer tot de finish! Na de grote omloop volgden er nog 7 lokale omlopen van 10 kilometer die ook niet bepaald vlak waren. Marianne en ik hadden afgesproken in de laatste 2 omlopen aan te vallen. Marianne opende op 18 km van de streep op een kort klimmetje, werd teruggepakt en ik counterde en had meteen een gaatje. Emma Johansson en Maaike Polspoel (Sengers) sprongen naar mij toe en weg waren met drie! In eerste instantie werkte ik mee tot we een voorsprong van zo’n 30 seconden hadden. Daarna heb ik mij zoveel mogelijk gespaard, ook omdat ik verwachtte dat Marianne de oversteek nog zou maken. Dat gebeurde echter niet en dus zette ik alles op een overwinning. Ik wist dat ik het niet op een sprint met Johansson aan moest laten komen en demarreerde een kleine 3 km voor de streep. Ik sloeg een gaatje maar ze reden me na een kilometer weer terug. Er volgde een kort kat- en muisspel maar niemand gaf elkaar een centimeter en dus gingen we sprinten voor winst. Ik liet me op kop dringen en we gingen de sprint aan vanuit bijna stilstand waardoor ik meteen kansloos was. Johansson won en de derde plek was voor mij. Marianne finishte als vijfde. Natuurlijk had ik gehoopt om meer uit deze kans te slepen, maar een podiumplek is sowieso goed. Hopelijk blijven deze goede benen nog even bij me en kan ik ze de komende weken een keer inwisselen voor de eerste plaats! Klik hier voor de complete uitslag. Bekijk hier een samenvatting van de wedstrijd.

 

Er is veel gebeurd in de afgelopen dagen. Na 10 goede trainingsdagen in Toscane vertrok ik met een goed gevoel met mijn ploeggenoot Annemiek naar Frankrijk om ons daar bij de ploeg aan te sluiten voor de Tour Languedoc-Roussillion. Bij aankomst bleek echter dat er allerlei problemen waren bij de organisatie van deze wedstrijd. Na de eerste schok; ons erbarmelijk slechte onderkomen, kwam al snel de tweede; de wedstrijd was afgelast door de politie en de UCI. Een dag voor aanvang van de koers!!! De organisatie bleek op het laatste moment over te weinig geld te beschikken om de jury en de begeleiding van de politie te betalen. Na lang overleg werd de eerste etappe geschrapt en beloofd dat we vanaf zaterdag wel van start konden. We hebben een dag afgewacht, maar op vrijdag bleek de organisatie nog net zo’n zooitje en besloten we de koffers te pakken en naar huis te gaan. “We voelen ons bovendien een speelbal in handen van de organisatie, die de rensters misbruikt om haar eigen problemen op te lossen. We gaan naar huis”, verklaarde Moerenhout. Enorm jammer, deze wedstrijd is op papier een zware maar prachtige wedstrijd. Dit is niet alleen voor mijzelf (heb mijn programma hiervoor aangepast en een hoogtestage laten schieten) maar vooral voor het vrouwenwielrennen een droevige gebeurtenis. Ik sta echter helemaal achter onze keuze. Als we nu geen statement hadden gemaakt door te vertrekken (wat enkele Franse teams en ook Dolmans-Boels deden) worden we nooit serieus genomen en zou er geen enkele aandacht zijn gegaan naar dit Franse ‘fiasco’. Wat we hier hebben meegemaakt, kan absoluut niet op dit niveau!

Gevolg was wel dat we weer een lange autoreis voor de boeg hadden. Na in vier dagen ruim 2000 kilometer in de auto te hebben gemaakt en Europa redelijk doorkruist te hebben arriveerden we zaterdag weer in Nederland. Na onze keuze hebben mijn ploeggenotes en ik de knop snel omgezet en zijn we zondag van start gegaan in de klassieker ‘Omloop der Kempen’ in Veldhoven. Hier hebben we onze eventuele frustraties er lekker uit kunnen gooien in een aanvallende koers. Constant hebben we de aanval gezocht, wat regelmatig een ontsnapping opleverde maar niet iets definitiefs. In de finale, met nog 8 kilometer te gaan, wist ik echter aan het peloton te ontsnappen met de Belgische Sophie de Vuyst. Onze voorsprong schommelde constant tussen de 10 en 15 seconden, niet veel maar ik voelde me de hele dag al erg goed en hoopte de achtervolgende trein van Argos-Shimano voor te kunnen blijven. Met nog 350 meter te gaan ging ik de sprint aan en liet de Vuyst meteen achter, even dacht ik het te gaan halen maar enkele meters voor de streep sprintte het peloton me voorbij! Dat was even heel hard balen, maar gelukkig was er winst voor de ploeg: Annemiek won de sprint voor Amy Pieters (Argos-Shimano) en Thalita wist nog 3e te worden. Ik was 5e. Zelf winnen was natuurlijk iets fijner geweest, maar ik heb wel genoten van de wedstrijd die we als team gereden hebben en de bevestiging van een paar heel goede benen die ik in Toscane al aan voelde komen!

Vandaag ben ik dan nog van start gegaan in het Regiokampioenschap Noord- en Zuid-Holland in Hardinxveld-Giessendam. Gelukkig stond er een flink startveld (circa 70 dames), wat de wedstrijd wel leuk maakte. Na heel veel (mislukte) aanvallen was ik met nog 20 kilometer te gaan eindelijk succesvol en kreeg 4 rensters mee. Op het einde zat ik er wel flink doorheen (had iets te weinig gegeten voor de wedstrijd vrees ik, knullig foutje!) en liet me in de sprint verassen door Amy Pieters, die dus won. Ik was tweede en Aafke Eshuis pakte de laatste podiumplaats.

Zoals ik eerder al schreef, heb ik een behoorlijk pittig voorjaar achter de rug. Ik geniet dan ook met volle teugen van de twee weken die ik nu in Toscane doorbreng met de Nationale selectie. Samen met Ellen van Dijk, Anna van der Breggen, Marianne Vos en Annemiek van Vleuten zijn we weer even terug naar de basis. Zowel letterlijk als figuurlijk, want Toscane en hotel ‘Zi Martino’ is ondertussen een vaste basis waar ik nu alweer voor het achtste jaar terugkom. Daarnaast gebruiken we dit trainingskamp als basis in de opbouw naar het tweede deel van het seizoen toe. Een opbouwperiode zoals we in de winter doen met duurtrainingen als basis, maar dan wat korter. Het is heerlijk om weer lange ritten op de fiets te maken in deze prachtige omgeving, daarnaast is het lekker rustig, goed weer en natuurlijk goed eten! De eerste twee trainingsblokken van voornamelijk rustige duurtraining zitten er ondertussen alweer op en ik voel me elke dag beter op de fiets. En ondanks dat ik hier al zo vaak geweest ben gaat het absoluut niet vervelen. Mede dankzij onze coach Johan Lammerts die elke keer nog nieuwe routes, weggetjes en klimmen voor ons weet te vinden!

Bijzonder vond ik het ook dat Loes Markerink afgelopen week mee was als fysio/masseur. Een beetje wennen om mijn ouwe maatje waar ik mijn eerste WK-medaille mee behaalde (2003, Hamilton, zilver en brons op de tijdrit) nu in mijn benen te zien kneden, maar ook dat kan ze erg goed en het was erg gezellig om Loes weer eens mee te hebben! Ook hebben we hier gezelschap van het schaatsteam Corendon die hier hun eerste trainingskamp van het schaatsseizoen 2013-2014 hebben.

Nog een blokje van drie dagen te gaan waarin we weer wat intensiever en korter gaan trainen en dan moeten we alweer onze koffers pakken om door te reizen naar Frankrijk voor de Tour Langedoc-Roussillion.

Zo, mijn voorjaarscampagne zit erop! Ondertussen heb ik al van een paar dagen rust mogen genieten en nu ga ik mij voorbereiden op deel 2 van het seizoen. Eerst nog even over de laatste wedstrijden van april. Ik reed vorig weekeind (19-21 april) op vrijdagavond nog een tijdrit in Borsele. De uitslag daar, 18e, was niet bepaald om over naar huis te schrijven. De volgende dag in de Omloop van Borsele ging het gelukkig beter. Ondanks een valpartij na 5 km kwam ik even later toch in de kopgroep terecht, bestaande uit 17 vrouwen. Na een paar aanvalspogingen viel deze groep in de finale uiteen in 3 stukken. Lucinda zat in de kop van de wedstrijd met nog 4 rensters, Annemiek in de achtervolgende groep van 6 en ik daar weer achter in een groepje van 6. Door de harde wind was het peloton ondertussen al op een heel aantal minuten achterstand. De wedstrijd werd gewonnen door Vera Koedooder voor Loes Gunnewijk en mijn ploeggenootje Lucinda pakte de overgebleven podiumplek. Ik finishte als 14e. Vervolgens stond ik zondag weer aan de start in Belgie voor de klassieker ‘Dwars door de Westhoek’. Ik voelde me echter heel slecht die dag. In de finale heb ik met mijn ploeggenotes nog wel flink aangevallen om een massasprint te ontlopen, maar zonder succes. Pauline sprintte uiteindelijk nog knap naar een derde plaats achter Jolien ‘d Hoore en Martine Bras.

Het zware voorjaar had echter zijn tol geëist, mijn lichaam was behoorlijk op zo merkte ik de laatste twee weken. Vanaf eind november was ik onderweg voor trainingskampen en wedstrijden en ook de slechte en koude weersomstandigheden van het voorjaar hebben erin gehakt. Ik kijk redelijk tevreden terug naar dit eerste deel. Zoals gehoopt was ik goed in vorm in de week van Vlaanderen en de Energiewachttour. Helaas werd ik voor de Ronde van Vlaanderen niet opgesteld, de dag erop behaalde ik wel een tweede plaats in Dottignies en ook in de eerste etappe van de Energiewachttour werd ik derde en vervolgens achtste in het eindklassement. Ook was ik blij met een sterk optreden in de Ronde van Drenthe die Marianne vervolgens wist te winnen. Een persoonlijke overwinning dit voorjaar was natuurlijk helemaal mooi geweest! Maar het seizoen is nog lang er er komen nog veel mooie wedstrijden. Nu staat er eerst een trainingskamp met de Nationale ploeg in Toscane op het programma waarna we vervolgens meteen doorgaan naar de Tour Langedoc Roussillion (Zuid Frankrijk), die ik met Rabobank Liv/Giant zal rijden. Vervolgens staan er nog heel wat klassiekers, NK’s en etappekoersen als de Giro Donne op het programma. Op naar deel 2 dus!

Ik ben een dag thuis en heb eindelijk een beetje energie gevonden om jullie bij te praten over de Energiewachttour! Er waren dan wel geen kasseien te vinden, ik heb deze etappekoers dit jaar toch wel een beetje ervaren als ‘de hel van het Noorden’. Het Noorden van Nederland in dit geval. Zoals ik eerder al schreef begon de week goed voor mij met een derde plaats in de eerste etappe en een tiende in de tweede, waar ik weer in de eerste waaier mee was. De dag erna voelde ik me echter een stuk minder goed. Een tegenvallende tijdrit (24e) zorgde voor een flinke duikeling in het klassement. Een verklaring kon ik hier niet echt voor vinden, waarschijnlijk had ik in de eerste twee etappes wel een ‘jasje uitgedaan’ maar deze tijdrit was echt onder mijn niveau! Ellen van Dijk verpulverde ondertussen de concurrentie en stelde meteen min of meer eindwinst in deze etappekoers zeker. In de avondetappe die vrijdag was het vooral een kwestie van op de fiets en heel blijven in een zeer nerveuze koers die opnieuw door Kirsten Wild (maar nu in een massasprint) gewonnen werd. Zaterdags stond de ‘Koninginnerit’ op het programma: 134 km met start  en finish in Uithuizen. Ook hier was weer geen boom te bekennen, waren de wegen nooit breder dan drie meter, stond er windkracht 5 en was het dus weer op het kantje hangen vanuit de start! Met Rabo Liv/Giant namen we hier telkens het initiatief maar waren we helaas niet sterk genoeg om allemaal in de eerste waaier te blijven en dus  viel het regelmatig uit elkaar in groepen en kwamen er weer kleine groepjes terug. 135 km vechten voor je plekje dus! In de laatste 30 km reed er een groep van 8 weg met daarbij Lucinda, ik zat met mijn ploeggenoten in de volgende waaier. Helaas konden we niet de gehoopte etappezege pakken (weer Wild) wel bleef ik in de top-10 van het klassement staan. Ik was duidelijk niet de enigste die de tol betaalde van al vier dagen zware koers; mijn ploeggenootjes kwamen ook meer dood dan levend over de finish en het peloton werd met de dag kleiner!
Voor de laatste etappe met start en finish in Groningen hadden we uit alle hoeken en gaatjes in ons lichaam moraal en energie geput om nog een keer voor etappewinst te gaan en kozen we vanaf het begin de aanval. Dit loonde halverwege de wedstrijd toen Sanne met nog zeven rensters weg kon rijden. Erachter viel de wedstrijd helemaal stil en zo kregen de koplopers dus al snel een flinke voorsprong. Sanne probeerde vervolgens uit deze groep te ontsnappen maar finishte helaas als 8e. Ik finishte in het peloton en als 8e in het eindklassement. Jammer dat ik dankzij mijn tijdrit een top-5 plek verspeelde maar ik kijk wel tevreden terug op deze week waarin ik merkte dat de topvorm eraan zit te komen en ik in elk geval een paar etappes om de zege mee heb kunnen doen! Onze ‘gastrenster’ Jolanda Neff (vice-wereldkampioen MTB) pakte als troostprijs nog heel knap de jongerentrui mee. Nu eerst een paar dagen herstellen van onze Groningse ‘hel’!

Een korte update vanuit Stadskanaal! Gisteren zijn we van start gegaan met de 5-daagse wedstrijd Energiewachttour, in de provincie Groningen. De eerste etappe van 110 km was behoorlijk hectisch met wind, waaiers, verkeer op het parcours en een herstart uit protest van de rensters. Ik maakte met mijn ploeggenotes Annemiek, Lucinda en Sanne deel uit van een kopgroep van 22 rensters die ontstond door de wind ‘op de kant’. In de finale probeerden wij om de beurt weg te springen. Mij lukte dat op 6 km van de finish in het gezelschap van de Belgische Evelien Arys. 2 Kilometer later sloten Loes Gunnewijk, Ellen van Dijk en Kirsten Wild aan (Arys moest toen lossen). Met z’n vieren gingen we dus richting de finish. De etappe winnen in dit gezelschap werd een moeilijke opgave voor mij met deze snelle dames, de derde plaats die ik haalde in de sprint achter Wild en van Dijk was op dat moment het hoogst haalbare. Een mooi begin van de week in elk geval!

Vandaag stond de tweede etappe op het programma. Weer 105 km met wind en waaiers. In het begin had ik het wat lastig omdat ik wat te ver van achter zat vanuit het vertrek en er meteen veel gaten vielen in het peloton. Gelukkig kon ik op tijd weer van voren aansluiten, vooral dankzij mijn ploeggenootjes Megan, Sanne en Lucinda die mij even ‘uit de wind zetten’ om zo voorin te komen. Na een kilometer of 50 ontstond de uiteindelijke kopgroep van 13 rensters waarin vooral Specialized-Lululemon met vier rensters goed vertegenwoordigd was. Ik had mijn ploeggenootje Jolanda Neff mee. We hadden al snel een flinke voorsprong (1.43 min op de finish). In de finale waren er redelijk wat aanvallen maar geen blijvende en dus gingen we met 13 sprintten in Veendam. Wild won opnieuw, nu voor Hosking en Visser. Ik finishte als 10e. Ik sta nu vierde in het algemeen klassement (zelfde tijd als de nummer 3). Morgenochtend is er een tijdrit over 20 km en in de middag nog een etappe over 70 km. Vooral de tijdrit zal het klassement nog meer in een plooi leggen. De wedstrijd eindigt op zondag.

Een samenvatting van de wedstrijd is trouwens elke dag te zien op RTL 7 om 17.45 uur! Meer info is ook te vinden op de website van de Energiewachttour en Rabosport.nl

 

Vandaag mijn eerste podiumplek van het seizoen gepakt in de Belgische UCI-koers GP Dottignies. Maar eigenlijk ben ik wel een beetje teleurgesteld dat we deze wedstrijd als Rabo Liv/Giant niet winnend hebben afgesloten. Al in de eerste kilometer trokken we het peloton uit elkaar en dat bleek ook de beslissende zet. De wind stond vanaf de start ideaal en we verrasten zo de concurrenten. De actie leverde een kopgroep op van dertien rensters, ik was met vier andere ploeggenoten vertegenwoordigd. Lange tijd schommelde de voorsprong van de kopgroep rond de minuut. Bij het ingaan van de laatste van vier rondes liep de marge terug naar 40 seconden. Daarom gingen we aanvallen en vielen vijf rensters uit de kopgroep terug in het peloton onder wie Liesbet en Thalita. Op zich jammer maar omdat zij vervolgens geweldig afstopwerk deden liep onze voorsprong weer uit naar de minuut. Sanne, Roxane en ik vielen vervolgens om de beurten aan en zo hielden we de wedstrijd in handen. Op ongeveer zes kilometer van de finish profiteerde Vera Koedooder echter van een moment van onoplettendheid van ons door weg te springen en reageerden we te laat. Toen ik op de laatste kasseienstrook de sprong waagde naar Vera bleef ik hangen op een handvol seconden. Op de finish kwam ik nog 4 seconden tekort!

Natuurlijk baal ik dat we op het laatst de wedstrijd nog zo uit handen gaven, al was Vera ook wel beresterk vandaag, dus deze winst was zeker niet gestolen. Maar ik had natuurlijk liever zelf mijn goede benen beloond met een overwinning…  Sanne werd nog derde door de sprint van het achtervolgende groepje te winnen. Klik hier voor de complete uitslag.

De koffer kan ingepakt blijven, dinsdag vertrek ik naar Groningen waar we van woensdag tot en met zondag de Energiewachtttour rijden!

Gisteren stond Gent-Wevelgem op het programma. Net teruggekeerd van een goed trainingskamp in Toscane en wetende dat ik vorig jaar podium wist te rijden in deze wedstrijd was ik ook nu zeer gemotiveerd. Daarnaast beloofde het ook weer een wedstrijd in bar koude weersomstandigheden te worden, iets waar ik ook niet zo’n moeite mee heb! Op weg naar de start in Ieper hadden we er echter wel wat moeite mee. Het busje met chauffeur van de Rabobank wat Thalita, Rebecca, Ard (mechanieken) en mijzelf oppikte raakte net onder Antwerpen in een slip toen het moest remmen op een besneeuwde wegstrook. In volle vaart schoven we vervolgens zijdeling naar de kant om met de zijkant vol op een lantaarnpaal te klappen. Ik kan je vertellen dat het niet prettig is om zo’n paal op je af te zien komen. Een behoorlijke klap natuurlijk, we klommen allemaal geschrokken maar gelukkig heelhuids uit de bus (die wel behoorlijk in elkaar zat). Gelukkig stopten er meteen wat mensen die het zagen gebeuren, onder hen Jan van Doorn en Inge Klep, die ook naar de wedstrijd gingen. Ard en ik zijn even later met hen meegegaan naar Ieper. Thalita en Rebecca waren behoorlijk in shock en zijn naar huis gegaan.

Toen moest er natuurlijk nog een wedstrijd gereden worden! 112 km met onder andere de Baneberg, Kemmelberg en Monteberg. We waren nog maar met z’n vieren (Liesbet, Sanne, Jolanda en ik) maar hebben wel meteen de wedstrijd hard gemaakt (ook om het een beetje warm te houden) door het na 14 km al op de kant te trekken. Dit leverde een behoorlijke schifting op, al kwam er net voor de Baneberg wel weer een groepje terug. Op de Kemmel brak het vervolgens opnieuw in stukken. Ik kwam met Liesbet in een 2e groepje terecht van 8 rensters. Voor ons reed het eerste groepje van 6 rensters met Sanne en Jolanda. Op 15 km van Wevelgem kwamen we weer samen en zijn we meteen gaan aanvallen. De tegenwind maakte het echter niet gemakkelijk al leek Liesbet nog even met een klein groepje weg te blijven. Ik deed in de laatste km nog een ultieme poging maar het liep toch weer samen voor een sprint die Kirsten Wild (Argos-Shimano) won voor Sanne en Kelly Druyts (Vlaanderen). Ik finishte als 10e. Jammer dat we Wild niet kwijt konden raken maar wel knap dat we met z’n vieren de koers constant in handen hebben kunnen houden!

(foto’s: Sportfoto.nl)

Na de wereldbeker in Drenthe ben ik met de ploeg naar Castagneto Carducci vertrokken. Het is al het achtste jaar op rij dat ik hier in Toscane kom trainen en dus is het een beetje een tweede thuis geworden. We hebben negen dagen goed kunnen trainen in voorbereiding op Gent-Wevelgem en de WB Binda komende zondag. En natuurlijk voor de wedstrijden die nog volgen in april. De eerste paar dagen was iedereen die Drenthe had gereden collectief aan het hoesten, kuchen en proesten. Het was duidelijk te merken dat zo’n koers ons niet ‘in de koude kleren’ was gaan zitten. Ikzelf moest twee dagen van de fiets blijven met een stevige verkoudheid maar ondertussen ben ik weer helemaal opgeknapt en heb ik een flink aantal kwaliteitstrainingen kunnen maken. Ook hebben we het parcours van het WK weg en WK ploegentijdrit verkend die eind september in Florance verreden gaan worden. Het is ook leuk dat we voor het eerst met het hele team bij elkaar zijn dit jaar. Zelfs Jolanda Neff (mountainbikester, afgelopen jaar wereldkampioen bij de onder 23 jarigen) is hier aanwezig. Vandaag vertrek ik met de ploeg Gent-Wevelgem (dit zijn Liesbet, Sanne, Thalita, Rebecca, Jolanda en mijzelf dus) helaas weer naar huis en laten we de zon en de cappuccino’s achter ons. De andere helft van de ploeg rijdt  zondag de wereldbeker Trofeo Binda (dit zijn Marianne, Pauline, Lucinda, Roxane, Megan en Annemiek).

Donderdagochtend reisde ik voor drie wedstrijden af naar Drenthe. In eerste instantie zou ik alleen de Wereldbeker op zaterdag en de Novilon Cup op zondag rijden, maar omdat mijn ploeggenoot Lucinda ziek was werd ik woensdagavond gebeld of ik de volgende dag ook de 8 van Dwingeloo kon rijden. Ik had die woensdag een behoorlijke pittige training afgewerkt met het oog op de wedstrijd van zaterdag en dat merkte ik wel donderdag. Ik was vermoeid en voelde me slecht en aangezien het een nerveuze en snelle wedstrijd was, kon ik ook niet bepaald relaxed in het peloton meerijden. Daarom ben ik halverwege de wedstrijd afgestapt om zoveel mogelijk te herstellen voor de WB zaterdag. Marianne Vos had duidelijk wel goede benen in won de sprint van een uitgedund peloton en boekte daarmee de eerste overwinning voor ons team dit seizoen!

Zaterdag was het aan de start in Hoogeveen niet alleen koud (rond het vriespunt) maar regende het ook nog eens flink! Dat werd dus een  zware wedstrijd over 132 km met vier kasseienstroken en drie beklimmingen van de beroemde Drenthse vuilnisbelt; ofwel de VAM-berg! Ik voelde me gelukkig weer heel goed en had ondanks het slechte weer veel zin in de wedstrijd. Met mijn ploeggenoten Roxane, Annemiek, Liesbet, Megan en Marianne hadden we een sterk team met natuurlijk de absolute favoriet. Na de eerste kasseienstrook was het peloton al uitgedund tot zo’n 35 rensters en waren we met z’n vijven vertegenwoordigd. In de finale hadden we optimale controle en heb ik zelf ook nog enkele malen geprobeerd om alleen of met een klein groepje weg te komen. Helaas lukte dat niet. Marianne demarreerde vervolgens op de laatste beklimming van de VAM-berg waarna alleen Ellen van Dijk (Specialized-Lululemon) nog bij haar kon aansluiten. Marianne won het sprintje en zo was de eerste WB van het seizoen binnen! Ik reed in een tweede groepje voor de tiende plek maar werd helaas op drie kilometer van de finish onderuit gereden op een rotonde en finishte daarom als 32e. Maar wetende dat de winst al binnen was kon ik toch lachend over de finishlijn! Daarna snel naar de warme douche en hete thee, wedstrijden als deze zijn een behoorlijke aanslag op je lichaam. Dat was ook wel te zien aan het scenario dat zich na de wedstrijd afspeelde de teambus; alsof er een aantal oorlogsslachtoffer van een Siberisch front waren teruggekeerd! Bekijk hier de samenvatting op TV Drenthe.

Die zaterdagavond was er ook nog de Rabo Sportverkiezing van de Krimpenerwaard. Ik was samen met Bo Rook (tae kwondo) en Daphne Slingerland  (turnen) genomineerd en ik won! Hartstikke leuk natuurlijk. Helaas zat ik zelf dus in Drenthe en heeft mijn vader de prijs in ontvangst genomen. Stefan de Vrij (aanvoerder Fijenoord) werd verkozen tot Sportman en Patrick Roest (schaatsen) tot Sporttalent. Een enorm leuke waardering vanuit de regio voor een succesvol 2012!

De Novilon ERD Cup die zondag verreden zou worden werd afgelast in verband met een flinke laag sneeuw die zaterdag op zondagnacht in Drenthe was gevallen. De organisatie besloot dat het onverantwoord was om de wedstrijd door te laten gaan. Erg jammer maar wel een begrijpelijke en verstandige beslissing.

 

 

 

 

Traditiegetrouw is afgelopen zaterdag het klassieker seizoen van start gegaan met de Omloop het Nieuwsblad. Zowel voor de mannen als voor ons dus! We gingen ook met echt ‘klassieker-temperaturen’ van start in Gent; 0 graden en met een Noord-Oostenwind een gevoelstemperatuur van -10 graden! Lastige omstandigheden op een pittig parcours dus (7 klimmen, 4 kasseienstroken, 125 km) en dat resulteerde in een mooie wedstrijd. Ik kon goed mee tot de Molenberg op 90 km, hier begon ik te ver van achteren (het beste was er toen ook al wel af) en zo zag ik bovenop dat er een kopgroep van 13 weggereden was. Gelukkig zaten mijn ploeggenoten Annemiek, Megan en Roxane wel mee en zij kleurden de finale met de rensters van Orica-Greenedge. Uiteindelijk wisten Tiffany Cromwell (Greenedge) en Megan in de finale te ontsnappen uit de kopgroep en Cromwell won vervolgens de sprint a deux. Ik voelde me behoorlijk goed, nog niet helemaal in vorm, maar dat had ik ook nog niet verwacht. Als ploeg hebben we in elk geval prima samengewerkt en gepresteerd dus ik kijk erg uit naar de komende weken, waar nog heel wat klassiekers op de planning staan!
Ik finishte in de 2e groep als 29e, klik hier voor de complete uitslag.

De kop is eraf, de eerste wedstrijd van 2013 zit erop! Voor de Rabo Liv/Giant meiden was het een wedstrijd met ups en downs. De eerste etappe baalde ik persoonlijk nogal omdat ik op het beslissende moment van voren mee was in de goede waaier maar me er vervolgens uit liet ‘zetten’ waardoor ik in een groep daarachter terecht kwam. De kans op een goed dagresultaat of klassement was toen verkeken. Liesbet was vervolgens de enigste Rabo renster in de eerste groep, maar reed nog wel heel knap naar een vierde plaats. De tweede etappe lieten we ons als ploeg verassen toen Orica-Greenedge het op de kant trok, zo waren er meteen 9 rensters vertrokken. Lucinda, Roxane en ik zaten in de tweede waaier en zo finishte ik nog net in de top-20. Liesbet had helaas een off-day en zo was ook haar klassement verkeken. De derde etappe was redelijk dramatisch voor de ploeg. Roxane, Lucinda en Liesbet waren betrokken bij valpartijen op het moment dat het peloton in stukken sloeg, complete chaos! Niemand in de eerste groep en Liesbet moest zelfs de wedstrijd staken. De laatste etappe stonden we nog maar met vier rensters over, maar wisten we de week wel weer goed af te sluiten door allemaal agressief en attent te rijden. Lucinda zat mee in de beslissende etappe en toen deze groep in de finale teruggepakt werd wist ze nog knap als 2e te finishen in de massasprint, achter winnares Kirsten Wild (Argos-Shimano). Ik had nogal een bizar accident deze etappe. Net voor de finale reed ik waarschijnlijk op een blik of fles ruwe olie dat op de weg lag. Een enorme knal, twee lekke banden en koppijn tot gevolg (de fles knalde omhoog tegen mijn helm). Compleet onder de olie kon ik wel terugkomen in het peloton maar ik glibberde (behoorlijk stinkend) van de fiets af! Tsja, dat Qatar een echte oliestaat is heb ik vandaag dus aan den lijve kunnen ondervinden…

Afgelopen week ben ik met mijn ploeg Rabobank Liv/Giant (Liv/Giant is de vrouwenlijn van Giant) op trainingskamp geweest in het Zuid-Spaanse Mojacar. We hebben onder goede weersomstandigheden prima kunnen trainen. Ook hebben we onze nieuwe kleding gekregen. Zoals je op de foto’s kunt zien zijn er een paar kleine veranderingen ten opzichte van vorig jaar maar de ‘Rabo-look’ blijft overduidelijk! Nu ik een paar dagen thuis ben is het even wennen aan de kou. Gelukkig heb ik nog even kunnen genieten van het ijs op de sloten, helaas is het ijs niet goed genoeg om een mooi tochtje te kunnen maken. Dus doe ik op de MTB en roller nog een paar laatste trainingen voor de eerste echte wedstrijd van het seizoen begint: De Tour of Qatar! De wedstrijd duurt dit jaar een dag langer (vier dagen) en gaat dinsdag 29 juni van start. Ik sta hier aan de start met mijn ploeggenoten Liesbet de Vocht, Roxane Kneteman, Lucinda Brand, Rebecca Talen en Thalita de Jong. Ik ben erg benieuwd hoe het zal gaan, tot nu toe is mijn voorbereiding heel voorspoedig verlopen, zonder ziekte of iets dergelijks. Maar normaal gesproken is het altijd even wennen aan de wedstrijdsnelheid in Qatar, vooral omdat de rensters uit Australie bijvoorbeeld al heel wat wedstrijden in de benen hebben. We gaan het zien! Info over de wedstrijden kun je hier vinden.

er zijn geen afbeeldingen gevonden