De eerste kennismaking en meteen het eerste trainingskamp met mijn nieuwe ploeg is een feit. Van 11 tot en met 25 januari verbleven we met de ploeg op het Playitas resort op Fuerteventura (Canarische Eilanden). De eerste dagen stonden vooral in het teken van het wennen aan onze nieuwe fiets; een prachtige Cervelo S3. Maar ook aan het wennen aan elkaar, hoewel ik een heel aantal meiden al wel ken van eerdere ploegen of van de wedstrijden. Het is een gevarieerde groep met wat oudere en meer ervaren rensters en een aantal heel jonge rensters. Daarnaast zijn er heel wat verschillende nationaliteiten (1x Canada, 4x Zwitserland, 1x USA, 1x Zuid-Afrika, 2x Duitsland, 1x Finland, 1x Groot-Brittannië, 3x Nederland en een Spaanse ploegleider) iets wat ik erg leuk vind. Ondanks dat alles nieuw is hebben we wel optimaal geprofiteerd van de goede weersomstandigheden op Fuerteventura. We hebben veel lange trainingen gedaan, elke dag 4 tot 5 uur, en ook een aantal wedstrijdgerichte trainingen (sprints, intervallen bergop, et cetera). De laatste training was zeker wedstrijdgericht, vijf uur ‘volle bak’ over het eiland gescheurd met een ‘finale’ richting hotel. Lekker moe richting Nederland dus! Ik heb een zeer goed gevoel overgehouden aan dit eerste trainingskamp en kijk uit om met dit team naar de wedstrijden te gaan. Die eerste wedstrijd zal voor mij op 28 februari zijn; Omloop het Nieuwsblad. In tegenstelling tot voorgaande jaren heb ik er dit jaar namelijk voor gekozen niet naar de Ronde van Qatar te gaan. Maar eerst volgen op 29 januari nog een officiële teampresentatie in Zwitserland en in februari een trainingskamp in Spanje.

Hieronder een sfeerimpressie van de afgelopen twee weken:
(ps: mijn rood-wit-blauwe trui liet nog even op zich wachten maar binnenkort natuurlijk gewoon weer om mijn schouders!)

Met trots presenteer ik u mijn nieuwe website. De afgelopen weken heb ik hard gewerkt aan deze site waar u mij kunt volgen in mijn werkzaamheden als wielrenster, maar ook als ontwerpster. De basis voor de website zijn de prachtige foto’s die fotograaf Maarten de Groot van mij gemaakt heeft. Maarten heeft mij met zijn camera een dag gevolgd, om u een beeld te geven van hoe mijn dagen er uit zien. Van het ontbijt tot de laatste trainingssessie in de sportschool. Afzien op de fiets, creatieve uren achter de naaimachine of een moment van ontspanning in mijn eigen huis. Het hoort allemaal bij mijn leven. Veel plezier bij het rondkijken op deze site, kom regelmatig terug voor het meest recente nieuws en laat gerust een reactie achter!

En kijk ook eens op MaartendeGroot.com!

Het weerbericht beloofde al veel goeds voor zaterdag 10 januari; windkracht 7-8, storm aan de kust en kans op stevige regenbuien. De perfecte ingrediënten voor wat waarschijnlijk een ‘epische’ editie van de strandrace Egmond-Pier-Egmond ging worden! En dat werd het ook. Om 12.15 gingen de vrouwen als eerste van start in deze wedstrijd, die tevens gold als het officiële Nederlands Kampioenschap strandracen voor 2015. Met wind op kop en de hemelsluizen volledig open richting de pier, ging het niet erg hard. Al snel haalden de eerste mannen (die 5 minuten later gestart waren) ons in en hier kon ik samen met o.a. Roxane Knetemann mijn karretje bij aanhaken. Toen het zand een stuk verderop zompiger werd moest ik de jongens echter laten gaan. Roxane viel maar wist bij het keerpunt weer terug te keren bij mij, net als Paulina Rooijakkers die ons daar meteen voorbijstak in een andere groep mannen. Op de terugweg hadden we de wind niet recht van achter waardoor het lastig was in waaiers te rijden. De ruimte op strand was beperkt, mede door de tegenliggers. Hierdoor werd ik een paar keer uit de waaier ‘gekwakt’ en uiteindelijk moest ik Roxane ook laten gaan. Gelukkig wist ik na 36 km toch nog als derde vrouw de boulevard van Egmond op te draaien. Paulina had ondertussen haar Nederlandse titel op het strand met succes weten te verdedigen. Ondanks de barre omstandigheden heb ik toch wel genoten van deze race. Het publiek was evengoed in grote getale aanwezig op het strand en het weer maakte het ook wel een soort heroïsch. Een derde plaats en een bronzen medaille op het NK is een mooi begin van 2015. Een bedankje aan Emiel Schilder en zijn team van Theo Schilder Tweewielers is ook op zijn plaats. Zij stelden ook dit jaar weer een super snelle Giant beachbike tot mijn beschikking. Het materiaal was zeker top!

Afzien!

 

De eerste renners onderweg terwijl de hemelsluizen openstaan (foto’s: Wim Lemmers).

Het is even stil geweest van mijn kant. Na het Wereldkampioenschap in Ponferrada heb ik een flinke rustperiode genomen. Dat was nodig om de batterij weer even helemaal op te laden. Wel ben ik begin oktober nog een keer de fiets op gestapt. Marianne Vos had de ploeg uitgenodigd om samen ‘l Eroica te rijden. Een toertocht over de Toscaanse ‘Strade Bianche’ (witte wegen, onverhard dus) waar je complete uitrusting 25 jaar of ouder moet zijn. Met z’n allen dus op een oude fiets en in oude kleding de fiets op. Een enorm leuke ervaring! Daarna ben ik met mijn vriend op vakantie geweest en hebben we ruim drie weken door Indonesië (Javi, Bali en Lombok) gereisd. Terug in Nederland was het weer tijd om de fiets uit de schuur te halen. Ik had na deze leuke periode weer helemaal zin om te gaan trainen, maar het was (zoals eerlijk gezegd elk jaar) wel weer even schrikken hoe snel je conditie achteruit gaat. Gelukkig had ik de stijgende lijn snel te pakken. Op dit moment ben ik met de Nederlandse selectie op trainingskamp in Florida, USA. Andere jaren gingen we in december onder leiding van bondscoach Johan Lammerts naar Zuid-Afrika, deze keer is voor de afwisseling voor Florida gekozen. Ook hier zijn de weersomstandigheden over het algemeen prima en is het fijn trainen. We maken hier veel lange dagen van 3 tot 5 uur op de fiets met om de paar dagen een krachttraining daarbij. We werken hard aan de basis dus hier!
Begin januari staat het eerste trainingskamp met mijn nieuwe ploeg, Bigla Pro Cycling Team gepland, de winter vliegt voorbij zo!

Team ‘l Eroica

Na een lange hike, op top van de Merapi (3000 m), de meest actieve vulkaan van Indonesië.

Op bezoek bij ‘fietsvriendin’ Nana en haar gezin in Lamongan (Surabaya, Oost Java)

Trainen in Florida, met Chantal Blaak

De ploeg in Florida, Anna van der Breggen, Roxane Knetemann, Amy Pieters, Ellen van Dijk, Marianne Vos, Lucinda Brand, Annemiek van Vleuten, ik en Chantal Blaak

 

Weken leefde ik toe naar dit kampioenschap en voor je het weet is het voorbij! Gisterenmiddag stonden we opgetogen aan de start van DE wedstrijd van het jaar. Na 1,5 ronde wedstrijd stonden de zaken er ineens heel anders voor. In volle afdaling viel er een renster voor in het peloton waardoor er een enorme valpartij ontstond. Marianne, Chantal, Lucinda, Thalita en ik zelf sloegen ook tegen de vlakte. Ik zag de valpartij voor me gebeuren maar de snelheid was hoog en ik kon geen kant op. Vallen was onvermijdelijk. Gelukkig zaten we, behalve Thalita die haar sleutelbeen brak en we daardoor meteen moesten missen, weer redelijk snel op de fiets. Roxane, Lucinda en ik konden Marianne net voor het begin van de volgende klim weer in het peloton afzetten. Toen kwam ik er ook achter dat mijn fiets niet meer schakelde. Door de valpartij zat onze coach op dat moment niet achter ons en moest ik de klimmen die ronde op het buitenblad doen. Bij de finishdoorkomst kon ik vervolgens van fiets wisselen. Een heel gedoe dus, plus dat ik aan de valpartij een zeer pijnlijke nek en rug overgehouden had. Gelukkig kon ik me daarna weer behoorlijk herpakken en tot 1,5 ronde voor het einde de ploeg helpen. Toen er flink doorgetrokken werd op de lange klim moest ik de rol lossen en bij de finish doorkomst werd ik uit de wedstrijd gehaald. Vervolgens heb ik in de box de laatste ronde in spanning op het grote scherm kunnen zien. Ik zag Marianne (maar ook Lucinda, Chantal en Ellen) een supersterke finale rijden maar helaas kwam ze tekort in de sprint. Het was een schrale troost dat mijn Franse ploeggenote Pauline Ferrand Prevot die sprint won, zeker ook een geweldige kampioene na een enorm sterk seizoen.

Met gemengde gevoelens kijk ik terug op dit WK. Ik heb genoten van alles om de wedstrijd heen en van de dagen vooraf aan de wedstrijd met de Nederlandse ploeg in het hotel. De wedstrijd zelf was zwaar en behoorlijk stressvol en dan krijg je ook nog als ploeg met zoveel pech af te rekenen… Ik voelde me heel sterk de afgelopen tijd en had gehoopt dat meer te kunnen tonen in de wedstrijd. Toch was dit WK een prachtige ervaring en ben ik trots op onze collectieve prestatie!

Nu is het tijd om uit te rusten en te genieten van het off-season. Vakantie!

Samenvatting en verslag op nossport.nl

Het team voor de start. Foto: Sportfoto.nl

Foto: Corvospro.com

Nog 1 nachtje slapen, dan is het zover. Morgen om deze tijd rijden/strijden we in Ponferrada voor die felbegeerde regenboogtrui. Mijn laatste wedstrijd was de Boels Ladies Tour, nu drie weken geleden. Natuurlijk heb ik in de tussentijd niet stilgezeten. Samen met mijn ploeggenote Sabrina Stultiens ben ik een aantal dagen in de Eifel (Duitsland) gaan trainen, maar ook heb ik de heuveltjes rond de Posbank opgezocht en thuis mijn kilometers gemaakt. Ik voel me momenteel in elk geval goed getraind maar ook uitgerust. Afgelopen dinsdag ben ik in Spanje aangekomen en me bij de Nederlandse ploeg aangesloten. Deze dagen hebben we nog wat korte trainingen gedaan, het parcours verkend en vooral veel gerust om zo fris mogelijk aan de start te staan morgen.

De WK-selectie is op het laatste moment iets verandert door het wegvallen van Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen. Amy Pieters en Thalita de Jong zijn hiervoor in de plaats gekomen. Natuurlijk is het wegvallen van deze twee toppers een behoorlijke aderlating voor de ploeg, maar we staan evengoed nog steeds met een sterk blok aan de start. Over de wedstrijd tactiek zal ik nog niets verklappen. Ik zou zeggen, allemaal kijken morgen en duimen voor ons!

De wedstrijd is van 14.00 tot circa 17.20 uur en is live te volgen op de NOS op ned 1, Eurosport en Belgie.

 

Volg ook op twitter @knwulive en de KNWU facebookpagina voor leuke updates en foto’s!

WK Selectie vrouwen: Ik, Amy Pieters, Thalita de Jong, Roxane Knetemann, Sabrina Stultiens, Ellen van Dijk, Lucinda Brand, Chantal Blaak en Marianne Vos. (foto: Anton Vos)

Persmoment op donderdag. Altijd lachen met de NOS…

 

Na drie jaar deel uitgemaakt te hebben van de Rabobank Liv formatie heb ik besloten om weg te gaan bij deze ploeg en een nieuwe uitdaging aan te gaan. Het klinkt misschien wat vreemd om een een contractverlenging van de beste ploeg ter wereld naast je neer te leggen en voor een wat onzekerder avontuur te kiezen. Maar ik ben niet bang om (voor sommige) verassende keuzes te maken, ik denk zelfs dat dat mij fris en gemotiveerd houd. Ik heb met enorm veel plezier vanaf 2012 bij de Rabobank ploeg gereden en genoten van de successen die we samen geboekt hebben. Vooral aan het jaar 2012 koester ik zeer goede herinneringen, misschien wel mijn beste jaar ooit. Zelf boekte ik in dat jaar verschillende internationale overwinningen, waaronder de Wereldbeker wedstrijd in Vargarda, Zweden. Ook het winnen van de Giro Rosa met Marianne was een absoluut hoogtepunt. Ook afgelopen seizoen was voor zowel mijzelf als de ploeg heel succesvol. We regen de overwinningen aaneen, met voor mijzelf als absoluut hoogtepunt het winnen van de Nationale titel in Ootmarsum. Als rensters heb ik mezelf verder kunnen ontwikkelen in deze ploeg en op kunnen trekken aan het hoge niveau van mijn ploeggenotes, een belangrijke reden waardoor ik elk jaar nog stappen heb kunnen zetten.

Aan de andere kant betekent het voor mij ook, wanneer je deel bent van zo’n sterk collectief, dat mijn rol in de meeste wedstrijden hetzelfde is en dat ook zo zou blijven in het komende seizoen. Het Bigla Cycling Team zal ook uit een sterke groep rensters gaan bestaan, maar ik zie hier zeker meer kansen en uitdagingen voor mijzelf. Daarnaast wilde ik ook graag weer naar een buitenlandse, of in elk geval meer internationaal samengestelde ploeg. Ook kijk ik uit naar de samenwerking met de nieuwe begeleiding en manager Thomas Campana, die mij enthousiast voor dit project gemaakt heeft en waar ik eerder mee samenwerkte in het Cervelo Test Team. Ik ben Rabobank, Liv/Giant , de begeleiding van het team en mijn ploeggenotes dankbaar voor de drie mooie jaren waar ik met veel plezier aan terug zal denken.

Officieel persbericht Bigla Cycling Team:

Iris Slappendel confirms move to Bigla Cycling Team

Dutch Champion looks for new challenge and opportunities

The Bigla Cycling team is happy to confirm the fourth new member of the team for the 2015 season, Iris Slappendel. The 29 year old is the reigning Dutch National Road Champion and describes herself as an all-rounder with good time trial ability and a valuable member for the team time trial and says her specialty is the northern European classics which she is looking forward to targeting.

“When it came to this decision to switch teams I was basically looking for a new environment and a more challenging one for myself,” Slappendel said.

“At Rabobank I played the same role in the team and with Bigla we will race different tactics which will give me more opportunities. I feel it’s a step in my career that I need right now. A change of environment is always good after a few years. It’s good to be surrounded by new management and new teammates, which can inspire and motivate you.”

Having confirmed the extension of the sponsorship for two more seasons, the team has already confirmed new riders Annemiek van Vleuten, Shelley Olds and Ashleigh Moolman-Pasio.

“Iris is this kind of rider a team needs for many different disciplines. She will play a major role within our tactical ideas for how we want to approach races. Apart from this, Iris is one of the most experienced riders in the TTT. I was extremely pleased with her decision to join the team next year,” team manager, Thomas Campana said.

“The spring classics is important for me and I’m also thinking of the world team time trial championships in America. That’s a big goal,” Slappendel concluded. 

Een dag na de wedstrijd in Plouay kreeg ik het verheugende bericht dat ik dit jaar geselecteerd ben voor het Wereldkampioenschap op de weg. Nadat eerder Annemiek van Vleuten, Marianne Vos, Anna van der Breggen, Lucinda Brand, Sabrina Stultiens en Ellen van Dijk al zeker waren van een plek, heeft bondscoach Johan Lammerts besloten de laatste drie plekken aan Roxane Knetemann, Chantal Blaak en mij te geven. Ik ben heel blij dat ik 27 september in Ponferrada, Spanje, Marianne Vos mag helpen in de belangrijkste wedstrijd van het jaar, om die felbegeerde regenboogtrui!

Maar tot die 27e september moet er natuurlijk nog wel heel wat gefietst worden, te beginnen met de Boels Rental Ladies Toer, afgelopen week. De start was dinsdag in Tiel met een tijdrit van 10 kilometer. Deze liep absoluut niet lekker bij mij maar mijn tijd (de 17e) viel nog alleszins mee. De dagen daarna gebeurde er eigenlijk weinig bijzonders, bijna alle dagen eindigde de wedstrijd in een sprint, behalve de etappe van vrijdag toen er een kopgroep weg bleef met daarbij mijn ploeggenote Sabrina Stultiens en de Amerikaanse Evelyn Stevens die daarmee de basis legde voor haar eindzege in deze wedstrijd. Ik heb veelvuldig geprobeerd een ontsnapping op gang te zetten of mee te springen maar dat was zonder succes in deze toch wel nerveuze en vooral gesloten wedstrijd. De laatste twee dagen voelde ik de vermoeidheid ook hard toeslaan en had ik last van mijn knieën. Mede daarom ben ik in de laatste etappe in Zuid-Limburg niet maximaal gegaan en finishte ik daar in het pelotonnetje dat voor plek 13 reed. In het eindklassement eindigde ik als 18e. De vorm is zeker nog goed en na een paar dagen rust ga ik beginnen aan mijn laatste voorbereiding richting het WK.

Een van de obstakels van afgelopen week; de Oude Holleweg (Berg en Dal). Foto: Sportfoto.nl

Gisteren hebben we de laatste wedstrijd om de WereldBeker gereden in het Franse Plouay. Het was al duidelijk dat Lizzie Armitstead (Boels-Dolmans) het klassement over deze wedstrijdenreeks zou winnen. Ik stond eerste in het sprintklassement en met slechts één tussensprint in deze wedstrijd kon mij deze prijs ook niet meer ontgaan. Het was dus een open wedstrijd en dat gold ook voor onze ploegentactiek. Maar meegenomen dat Plouay één van de lastigste wedstrijden van het jaar was wist ik dat ik niet tot de aanvallen van de klimmers moest wachten want dan zou het moeilijk zijn om te volgen. De eerste 50 kilometer van de wedstrijd was het echter behoorlijk mat en had het weinig zin om aan te vallen. Op de tweede passage van de steile klim, een paar kilometer van de tweede finishpassage brak de wedstrijd open en plaatsten we een paar aanvallen. Ik wist bovenop weg te komen met een groepje van acht rensters, maar het peloton liet het niet begaan en op de finishdoorkomst werden we weer gegrepen. De wedstrijd was nu echter wel echt begonnen en in de derde ronde werd er behoorlijk pittig gereden. Op de derde passage van de steile klim reden er in eerste instantie 10 rensters weg waarbij ik net de aansluiting mistte. Op het klimmetje na de finish werd er weer flink doorgetrokken en daardoor sloten we enkele kilometers laten met nog eens elf rensters bij de eerste groep aan. Een kopgroep van 21 rensters met daarbij de complete Rabo-ploeg was een geweldige situatie voor ons en zo konden we het spel perfect spelen. Lucinda wist vervolgens weg te komen met nog twee rensters en een voorsprong te pakken. In onze groep schudde Anna nog eens aan de boom. Hier werden Roxane en ik wel slachtoffer van want de eerste groep viel daardoor in twee stukken. Maar met vier rensters voorin was de situatie natuurlijk nog steeds heel goed voor ons. De eerste groep haalde Lucinda’s groepje bij en hoewel Lucinda moeite had om op de klimmetjes te volgen wist ze op haar typische ‘dood of de gladiolen’ stijl in de afdaling terug te keren en meteen eroverheen te knallen. Vanuit de achtergrond beschermd door drie ploeggenotes soleerde ze zo op een zeer knappe wijze naar de overwinning in deze wedstrijd! Achter haar sprintten Marianne en Pauline naar de overige twee podiumplekken. Mijn groepje reed voor plek 11 maar mijn sprint was niet veel meer en ik finishte als 20^e. Hoewel dit misschien niet mijn beste uitslag ooit in deze wedstrijd is, wat het wel mijn beste wedstrijd ooit in Plouay. Ik was heel blij dat ik met de betere klimmers mee kon op dit lastige parcours en om te voelen dat mijn vorm nog steeds heel goed is. En natuurlijk is het heel leuk dat ik aan het eind van deze Wereldbeker cyclus één van de door mijzelf ontworpen truien mee naar huis mag nemen!

Veel tijd om uit te rusten van deze wedstrijd is er echter niet, na een nachtje in mijn eigen bed reis ik alweer af naar Tiel waar dinsdag de Boels Ladies Tour van start gaat met een tijdrit van 10 kilometer. Zes dagen later finishen we in Zuid-Limburg. Meer info over deze wedstrijd vind je hier.

winst in het sprintklassement. Foto: Anton Vos

De derde overwinning van het seizoen, en de eerste in het rood-wit-blauw, is een feit. Ik moest wel tot de laatste etappe van deze Franse etappekoers wachten tot mijn inspanningen mij tot een overwinning brachten. En ik moest er 80 kilometer voor in de aanval. Maar goed, des de zoeter de overwinning…

Deze keer was ik niet met mijn eigen ploeg op pad maar met de Nationale Selectie onder leiding van Johan Lammerts. De ploeg bestond verder uit ‘beloften’ (onder 23 jaar): Mijn Rabo ploeggenootje Sabrina Stultiens en verder Evy Kuijpers, Ashlynn van Baarle, Kirsten Coppens en Demi de Jong. Als meest ervaren renster fungeerde ik tijdens de wedstrijd als koerskapitein, maar verder waren alle rollen open. Voor de meeste meiden was het doel vooral om ervaring in een langere etappekoers op te doen en de wedstrijd uit te rijden, Sabrina en ik konden voor eigen kans gaan. Een kans die Sabrina en ik hebben gepakt! De eerste etappe was meteen redelijk lastig en in de finale wist Sabrina met een kopgroep vooruit te komen. Ze veroverde zo de jongerentrui die ze de rest van de week met succes heeft verdedigd. Ik baalde aanvankelijk dat ik deze eerste kans op een dagsucces of goed klassement gemist had, maar wist dat er nog meer kansen zouden komen. De tweede, derde en vierde etappe waren redelijk vlak en weinig enerverend en eindigde telkens in een massasprint. De vijfde etappe was wat lastiger en daar ging ik dan ook voor een vroege ontsnapping. Een enorm hoog tempo en veel aanvallen in het eerste koersuur maakte aan alle ontsnappingen snel een eind maar halverwege de wedstrijd, net voor de eerste klim wist ik in het gezelschap van zeven andere rensters weg te blijven. De samenwerking was niet optimaal en daardoor bleef onze voorsprong rond de minuut schommelen. Ik voelde me heel goed maar met drie sprinters in deze groep wist ik dat ik alleen kans had met een solo. In de finale heb ik het meerdere malen geprobeerd maar werd telkens teruggepakt. De laatste keer een aantal kilometer voor de finish en dat kwam ook omdat zes rensters vanuit het peloton de sprong naar ons hadden gemaakt. Zo werd het een sprint van een flinke kopgroep waar ik weinig benen meer voor over had en zo slechts 12^e werd. De zesde etappe eindigde weer in een massasprint.

Dus was er alleen nog de zevende en laatste etappe over. Wel meteen de lastigste etappe van de week. 10 rondes van 8,5 km rond Marcigny met in elke ronde twee steile klimmetjes. Al in de eerste ronde, na vijf kilometer wedstrijd, zag ik goed moment en besloot het erop te wagen. Ik kreeg een renster van Cippolini mee; Barbara Guarschi. Onze samenwerking was goed hoewel ik het meeste kopwerk voor mijn rekening moest nemen. De voorsprong schommelde flink doordat het peloton soms hard doorreed en soms enorm stilviel. Nooit was de voorsprong groter dan 1,5 minuut. Mijn doel was in eerste instantie een buffer op te bouwen om de klimmers voor te zijn wanneer zij zouden gaan aanvallen op de klimmen en zo toch in de kopgroep te komen. Maar het duurde lang voordat de klassementsrensters elkaar gingen aanvallen. Ondertussen was Guarschi na 40 km bij mij weggevallen door een lekke band. Ik rekende er niet op dat ik het nog 40 km solo vol zou houden tot de finish maar ik was er nu eenmaal aan begonnen, dus zat er weinig anders op dan door te gaan. Daarbij voelde ik me nog heel goed. Met nog twee ronden te gaan was er achter mij wel een achtervolgend groepje ontstaan, maar die liepen niet echt in. Toen Johan met de auto bij mij kwam begon ik erin te geloven dat ik vandaag misschien wel een kans had om te winnen. Gelukkig kon ik nog een tandje bijschakelen en wist ik de laatste 20 kilometer het tempo goed vast te houden en nog wat te versnellen. Claudia Lichtenberg-Hausler en Alena Amialiusik (de nummer 1 en 2 van het klassement) waren ondertussen weggereden uit de achtervolgende groep en kwamen in de laatste kilometers snel dichterbij. De laatste kilometers heb ik alles eruit geperst en zo hield ik op de streep nog net genoeg over voor de winst! Een bevestiging dat de aanval soms toch loont (hoe onmogelijk het in eerste instantie soms lijkt) en een super afsluiting van een leuke week met de selectie. Heerlijk om zo in de aanval te rijden en in de kampioenstrui te kunnen winnen. Ook heb ik ervan genoten om eens met een frisse, jonge groep op pad te zijn en vrij te kunnen koersen.

Met een etappeoverwinning, de jongerentrui en een achtste en elfde plaats voor Sabrina en mij in het klassement kunnen we tevreden naar huis gaan. Maar ook de andere meiden, die een keurige wedstrijd hebben gereden en ons goed hebben geholpen kunnen tevreden zijn. Het enigste is dat onze muzieksmaak nogal wat verschilt. Daar hebben we nog geen compromis in kunnen vinden. Maar mocht ik het afschuwelijke nummer ‘Welkom in de feesttent’ per ongeluk nog eens langs horen komen dan zal ik zeker weten aan Ashlynn, Demi, Kirsten en Evy in een oranje busje langs de Route de France denken…

Podium 7e etappe; Amialiusik, ik en Lichtenberg-Hausler. Foto: JMarc Hecquet

Aanval met Guarschi. Foto: JMarc Hecquet

Solo in de 7e en laatste etappe. Foto: JMarc Hecquet

Foto: Bart Hazen Sportfoto.nl

Het team van deze Route de France!

Etappewinst en jongerentrui. Met Sabrina Stultiens.

 

Na de Giro lijkt het wel alsof we alleen maar ‘rondjes om de kerk’ rijden. Eerst een criterium in Alblasserdam waar ik als 6e finishte en als 3e in de dernywedstrijd. Daarna ‘La Course’: een razendsnelle wedstrijd over de Champs-Élysées. Daarna afgelopen weekend op vrijdagavond de profronde van Heerlen. Over een zeer technisch, bochtig rondje door het centrum van Heerlen lag het tempo ook behoorlijk hoog. In de finale reed ik met Ellen van Dijk en Liesbet de Vocht hier weg uit het peloton en leek het erop dat wij voor de overwinning gingen rijden. Een afloper (lekke band) in de laatste drie ronden zorgde er echter voor dat ik die laatste kilometers met samengeknepen billen door de bochten moest laveren en we het peloton maar net voor bleven. Ellen liet vervolgens Liesbet en mij ter plaatse en won de wedstrijd. Ik werd net voor Liesbet nog tweede.

Vervolgens ging ik door naar de volgende wedstrijd om de Wereld Beker: Sparkassen Giro in het Duitse Bochum. Een nieuwe wedstrijd in de WB-cyclus. Hier was het dan wel geen echt criterium, maar wel een parcours van 15 km door het centrum van de stad. De ronde bestond uit een redelijk technisch stuk, een klimmetje en een hele snelle finish. Hierdoor lag het tempo constant hoog en kregen vluchters nooit echt een kans. Omdat ik nog gedeeld eerste stond in het sprintklassement van de wereldbeker hadden we besloten dat ik voor de twee tussensprints zou gaan. Dat was nog niet zo heel gemakkelijk, en ik moest flink sprinten voor de punten. In beide sprints werd ik tweede, mede dankzij geweldige hulp van mijn ploeggenoten, maar dat was genoeg om weer aan de leiding te komen en zo kon ik na de wedstrijd de sprinttrui weer aantrekken. Vervolgens probeerden we met de ploeg nog twee keer om op het klimmetje een schifting te maken. Wat wel lukte, maar in de snelle afdaling naar de finish geen stand hield. In de laatste ronde wist ik zelf nog in een kopgroepje weg te komen, maar ook deze hield geen stand. Een onvermijdelijke massasprint dus van een overgebleven peloton van zo’n 50 rensters. Marianne wist opnieuw de winst naar zich toe te trekken, voor de snelle Bronzini en de Fins kampioene Lepisto. Ik finishte achterin deze groep als 46e.

Geen tijd om uit te rusten, de volgende dag moesten we weer aan de bak in de ‘Draai van de Kaai’ in Roosendaal. Een altijd leuk maar zwaar criterium. Ook nu ging het weer volle bak vanuit het vertrek en reden er al snel drie rensters weg. Een ronde later sprong ik hier alleen naar toe waarna ik al snel hulp kreeg van Marianne en Amy Pieters. Met z’n drieën sloten we bij de koploopsters, Anna vd Breggen, Roxane Kneteman en Valentina Scandolara, aan. De samenwerking was goed en zo wisten we het peloton op een ronde te rijden. In de finale waren er veel aanvallen. Zelf heb ik ook geprobeerd en sprint te ontlopen maar mijn benen waren ondertussen behoorlijk vermoeid en ik kwam dus niet ver. Anna en Scandolara wel, waarna de Italiaanse mijn ploeggenote versloeg in de sprint. Marianne won de sprint om de overgebleven podiumplaats en ik finishte als laatste van de groep als zesde dus.

Verder staan er deze week nog de Ronde van Maastricht en Oostvoorne op het programma, daarna vertrek ik met de nationale ploeg naar Frankrijk waar ik van 10 tot en met 17 augustus Route de France rijd.

Sprinttrui in Bochum. Foto: Anton Vos

Draai van de Kaai. Foto: Erwin Spek Fotografie

Draai van de Kaai. Foto: sportfoto.nl

We keken er met z’n allen lang naar uit, maar de eerste editie van La Course is gisteren voorbij gevlogen. Met een gemiddelde van 44 km/uur vlogen we, in de koers die voorafgaand aan de finish van de Tour de France op de Champs-Elysées werd verreden, over het parcours. Uiteindelijk won Marianne Vos, na een staaltje van perfect team-work.  Veel rensters, waaronder ikzelf en mijn andere Rabo-Liv ploeggenootjes probeerden aan te vallen, maar veel ruimte kreeg een ontsnapping nooit. Er waren veel ploegen die gingen voor de sprint en daarnaast was het hele peloton zo gretig dat het tempo constant hoog lag en iedereen probeerde in de kopgroep te zitten. Wij hadden als ploeg twee opties: wegrijden met een kopgroepje en als dat niet lukte hadden we Marianne voor de sprint. Halverwege de wedstrijd was het wel duidelijk dat het waarschijnlijk het tweede scenario zou worden. Marianne kon zich gedurende de wedstrijd rustig houden terwijl wij aanvielen en controleerden. In de laatste drie kilometer vonden Anna, Lucinda, Marianne en ik elkaar waardoor we een zo goed als perfecte lead-out voor Marianne konden doen. Het gaf een enorme kick om op zo’n groot podium de laatste kilometers van de wedstrijd door Parijs te snellen met de wereldkampioene in je wiel. Dat maakt wel dat je net nog even honderd meter langer door kan ‘rammen’. Daarna liet ik me afzakken door het peloton om eventjes later de naam van je ploeggenoot keihard door de speakers te horen schallen! Zij versloeg in een spannende sprint Wild en Kirchman.

Sowieso was de sfeer in deze wedstrijd onvergetelijk. Er was veel publiek, waaronder ook veel Nederlanders en er waren zelfs een aantal vrienden van mij naar Parijs gekomen. Als Nederlands kampioen val je natuurlijk ook wel op in het peloton en het was geweldig om tussen de muur van geluid af en toe mijn eigen naam te horen. Daarnaast werd de wedstrijd in tientallen landen live uitgezonden. Terwijl de hele wereld dus meekeek hebben wij laten zien wat een mooie sport vrouwenwielrennen is. Deze wedstrijd winnen was voor Marianne misschien een droom die uitkomt, eigenlijk is het voor het hele peloton een droom die uitkomt om deze wedstrijd te mogen rijden. Laten we hopen dat dit het begin is van meer, wie weet een revolutie in het vrouwenwielrennen. Op 27 juli 2014 hebben we alvast geschiedenis geschreven. Een mooi verhaal voor mijn kleinkinderen later…

Bekijk via deze link de samenvatting van NOSsport

Soort van meisjesdroom; in het rood-wit-blauw over de Champs-Elysees. Foto: Corvospro.com

Foto: Davy Rietbergen/Cor Vos © 2014

Nous voila, daar zijn we dan; Parijs!

Het door mij ontworpen BlueOnBike t-shirt showen voor de echte Eiffeltoren

Na onze wedstrijd ‘front-row’ kunnen genieten van de mannenwedstrijd.

Van Napels naar Milaan, de Giro Rosa was dit jaar weer echt een ‘Ronde van Italië’. Vorige week vrijdag zijn we gestart in Caserta, vlak bij Napels, met een proloog van ruim twee kilometer. Meteen zaten we weer in de typische Italiaanse manier van koersen. Vanaf negen uur ’s avonds start (dus in het donker), over grote basaltblokken midden door het oude centrum en één grote, hectische ‘casino’. Ook de volgende dagen bleek het routeboek ons vaak heel iets anders te beloven dan dat we in werkelijkheid voorgeschoteld kregen. Soms in positieve, soms in negatieve zin. Maar goed, dat hoort nu eenmaal bij Italië en de Giro, dus stellen we ons daar op in. Gelukkig zijn wij ook een ploeg met flexibele meiden die op alle terrein uit de voeten kunnen en dat bleek ook wel gezien de successen die we boekten. Annemiek won meteen de proloog en dus de eerste roze leiderstrui en achter haar maakte Marianne, Pauline en Anna de top-4 compleet. De toon was gezet! Ook in de sprint- en bergetappes deden we mee om de overwinning. Marianne, Pauline en Anna waren de rensters die aangewezen waren om voor het klassement te gaan en de eerste etappe was meteen vrij lastig en zo kwam er al meteen een eerste schifting in het klassement. Marianne won die etappe en nam het roze over van Annemiek, Pauline steeg naar de tweede plaats en had de leiding in het jongerenklassement. Die klassering hebben Marianne en Pauline tot het einde van de Giro weten te behouden en in de laatste bergritten wist Anna nog goede zaken te doen en naar de derde plaats in het klassement te ‘klimmen’. De meeste concurrentie kwam van de Italiaanse Elisa Longo Borgini en de winnares van vorig jaar; de Amerikaanse Mara Abbot. In totaal wonnen we zes ritten, 2 voor Annemiek en 4 voor Marianne. De Italiaanse sprintster Georgia Bronzini won één etappe en de Engelse Emma Pooley won de laatste drie bergetappes. Omdat zij in de eerste etappes tijd verloren had vormde Pooley echter geen bedreiging in het klassement.

Zo lijkt deze Giro ‘appeltje-eitje’ te zijn geweest voor onze ploeg, maar het ging natuurlijk niet vanzelf! We hadden natuurlijk wel een luxe positie met drie kopvrouwen waarvan Marianne vaak bonificatieseconden op de finish pakte en Pauline en Anna wederom bewezen tot de beste klimsters in het peloton te behoren. Zij bleven alle drie gevrijwaard van pech, valpartijen of ziekte en dat gold ook voor ons, de ‘ondersteunende’ rensters. Wij controleerden de wedstrijd en dat lukte elke dag goed. We hadden altijd iemand mee in de aanval en hoefden daarom weinig in de achtervolging. Zelf heb ik vooral in de vlakkere etappes en in de bergetappes voor en tussen de klimmen door mijn werk kunnen doen; de kopvrouwen uit de wind houden, een tussensprint aantrekken, een gaatje dichtrijden of ze voor in het peloton aan de voet van de klim afzetten bijvoorbeeld. Daarna reed ik de klimmen in mijn eigen tempo omhoog zonder dat ik al te diep hoefde te gaan. Voor mijzelf was het klassement namelijk niet belangrijk en daarom probeerde ik energie te sparen waar mogelijk. Tien dagen is namelijk lang en zo kon ik tot de laatste dag mijn ploeggenotes helpen. Het was dan ook een geweldig gevoel om zondagmiddag te finishen op de Madonna del Ghisallo en te horen dat het ook daadwerkelijk gelukt was: 1, 2 en 3 in het eindklassement! En zelfs Annemiek (8e) en Kasia (9e) eindigden nog heel kort in het klassement. Ikzelf voelde me de hele week behoorlijk goed en doordat ik ‘steady’ reed en geen off-day kende eindigde zelfs ik nog op de eerste pagina van het eindklassement…

Maar het mooiste is om samen zo’n roze trui binnen te slepen. Het waren tien dagen van perfect teamwork, ook met onze staff (de mannen die altijd voor ons klaar staan) en daarom vierden we allemaal een roze feestje op het eindpodium!

Nu voel ik de vermoeidheid echter keihard binnenkomen en is het tijd om een paar dagen goed uit te rusten voor ik mijn rood-wit-blauwe trui in de criteriums mag gaan tonen. Arrivederci!

 

(foto: Anton Vos)

Echte voetbalsupporters! (foto: Anton Vos)

Proloog in Caserta

Voor BlueOnBike heb ik een T-shirt ontworpen voor vrouwen. Wel voor vrouwen die van fietsen houden, want het thema is “Paris, nous voilà” (“Paris, we komen eraan”). Het ontwerp is ter ere van La Course. Hier lees je er meer over en kun je het shirt bestellen!

blueonbike.nl

Ik heb er eigenlijk nog steeds geen woorden voor maar vind dat ik toch een stukje moet schrijven. Hoe gek is het om ‘s morgens op te staan als Iris en naar bed te gaan als Nederlands kampioen. Natuurlijk ben je als kampioen nog steeds gewoon Iris, toch is dit een overwinning die een vrij apart gevoel geeft. Wel een heel goed gevoel!

Voor de wedstrijd had ik nooit gedacht dat ik kampioen zou worden, niet omdat ik dacht het niet te kunnen, maar gewoon omdat ik daar niet zo mee bezig was. Toch verliep de wedstrijd zo dat ik in de ultieme finale wel in een kansrijke positie kwam en kon ik een overwinning boeken waar ik alleen maar van kon dromen. Hoewel ik wat dat betreft helemaal niet zo’n dromer ben. Maar als wielrenner is het toch ultiem om een jaar lang in het rood-wit-blauw te mogen rijden.

De wedstrijd verliep precies zoals wij met de ploeg gehoopt hadden. Na drie ronden trokken we vol koor vanaf de Kuiperberg en bleven we met 15 rensters over, waar wij compleet (met acht) bij waren. Vervolgens trok ik uit die groep ten aanval met Annemiek van Vleuten. Na een ronde werden we weer ingerekend door de achtervolgers en demarreerde Roxane meteen. Zij kreeg wel alle ruimte en wist een maximale voor sprong van 2 minuten te halen. Na een lange solo werd Roxane ingerekend en wisten we als ploeg weer het veld uit elkaar te trekken. Opnieuw waren we met een klein groepje over waar Lucinda met twee ronden te gaan uit demarreerde. Hoewel het peloton nu minder marge leek weg te geven, leek ze lang op weg naar de winst. Toen Janneke Ensing (Boels-Dolmans) en Natalie van Gogh (Parkhotel Valkenburg) in de achtervolging gingen sprong ik mee. Natuurlijk mocht ik niet op kop komen. We kwamen niet dichterbij en toen ik zag dat de achtervolgende groep terugkwam sprong ik bij deze twee weg en probeerde ik in eerste instantie de achtervolgers voor te blijven en zo een podiumplaats te behalen. Toen ik in de laatste 10 kilometer echter merkte dat Lucinda aan het verzwakte begon ik te hopen dat ik haar bij kon halen. Dat lukte echter pas op een paar meter voor de streep toen ik over haar heen sprintte… Een vervelend gevoel om je ploeggenoot zo voorbij te steken, een geweldig gevoel om die trui aan te mogen trekken op het podium.

Bij deze wil ik iedereen ook bedanken voor alle felicitaties via welke weg dan ook!

Bekijk hier de samenvatting van de NOS en beluister de reacties.

Filmpje en reactie rabosport.nl:

Filmpje Wielervideo.nl

Alleen in de achtervolging op Lucinda

Vroege ontsnapping met Annemiek