Baskenland is natuurlijk een Spaanse regio, maar omdat de Basken daar zelf anders over denken, houd ik het ook hier even gescheiden. In elk geval vloog ik afgelopen vrijdag naar Spanje om vervolgens met de Nationale ploeg onder leiding van Johan Lammerts het WK parcours in Ponferrada te gaan verkennen. Zaterdag hebben we het wegparcours gezien. Een mooi maar pittig parcours! Zondag hebben we met een deel van de selectie en onze eigen Rabo Liv ploeg het parcours van het WK ploegentijdrit verkend. Het Wereldkampioeschappen worden eind september verreden en het is niet zeker dat ik hier zal rijden. Voor het WK weg zijn zeven plaatsen (landenwedstrijd), voor het WK ploegentijdrit zes plekken (commerciële ploegen).

Na de verkenningen zijn we maandagochtend naar het Baskenland vertrokken. Vandaag heb ik met mijn ploeg hier de wedstrijd Durango-Durango gereden (UCI 1.2 klassieker). Een pittige wedstrijd met vier keer een redelijk gemakkelijke klim aan het begin en in de finale twee lastige klimmen. Tot die finale reed ik gemakkelijk en attent van voren en hoopte ik op een vroege ontsnapping die helaas niet tot stand kwam. Op de laatste twee klimmen kon ik voor mijn doen goed mee omhoog in de tweede groep, achter een eerste groep van 18 rensters. In de afdaling werd echter niet echt doorgereden waardoor er van achter nog een heel aantal rensters terug kwamen, if finishte als 37e.  Marianne wist vooraan samen met Lizzie Armitstead (Boels-Dolmans) en Emma Johansson (Orica AIS) te ontsnappen uit die eerste groep op de laatste klim en pakte de overwinning. Anna finishte net daarachter als vierde en als ploeg wonnen we het ploegenklassement. Een leuke dag dus voor de ploeg en ik was blij met mijn goede benen.

Na een korte stop in Nederland rijd ik komend weekend twee wedstrijden in Zwitserland, Gippingen.

Het was er dit seizoen nog niet van gekomen. Maar als die overwinning er dan eindelijk is, dan is het dubbel zo leuk wanneer dat in je ‘thuiswedstrijd’ de Ronde van Lekkerkerk gebeurt. Want ondanks dat ik een dorp verderop woon, zie ik deze ronde toch als mijn thuiswedstrijd. Al was het alleen maar door de vele vrienden, familie en clubgenoten langs de kant! Makkelijk was het echter niet, al kwam de meeste concurrentie van mijn eigen ploeggenote Marianne Vos. Al vroeg in de wedstrijd ging zij in de aanval waardoor ik in de achtervolging moest. Hierdoor ontstond eerst een kopgroep van 10 en later 5 rensters. Mijn aanval werd door deze groep gepareerd waarna Marianne wel een gat wist te slaan. En dus was ik weer tot achtervolgen gedwongen. Wel kon ik hierbij mijn drie medevluchters lossen. Ik heb dus bijna de complete wedstrijd in mijn eentje achter Marianne aangereden die ik pas op 8 ronden voor het einde wist bij te halen. Ondertussen hadden we ieder apart ook al het peloton en onze achtervolgende groep die voor plek drie reed gedubbeld. In de finale probeerde Marianne nog wel wat speldenprikken uit te delen maar uiteindelijk gingen we met z’n tweeën sprinten om de zege. Ik probeerde Marianne te verassen door vroeg aan te gaan en dat lukte! Natuurlijk wist ik dat Marianne mij deze zege van harte gunt, maar ik weet ook dat ze niet graag verliest… Door onze onderlinge strijd werd het in elk geval wel een zware en voor het publiek leuke wedstrijd. Mijn Duitse ploeggenote Anna Knauer maakte het Rabo-feest nog compleet door de sprint voor de derde plaats te winnen. Vervolgens natuurlijk heel veel felicitaties en reacties van mijn ‘supporters’.

Twee dagen later werden de rollen echter omgedraaid. Zaterdag stond namelijk de klassieker Wijk en Aalburg, sinds dit jaar omgedoopt tot de Marianne Vos Classic op het programma. Juist; Marianne’s thuiswedstrijd!  Ondank het mooie weer en weinig wind werd het een heel zware wedstrijd. Maar dat was dan wel onze eigen schuld. Al na vijf kilometer wedstrijd probeerden we door maximaal door te trekken ‘het kaf van het koren’ te scheiden. En ook in de derde van de drie grote omlopen deden we dat, gevolgd door een aantal aanvallen. Onze opzet om op deze manier een kopgroep weg te krijgen lukte echter niet en daarom kozen we om het dan maar bij elkaar te houden voor een massasprint, die Marianne ‘natuurlijk’ won!

Gisteren weer een mooie wedstrijd; De Belgische klassieker Gooik-Geraardsbergen-Gooik. Vorig jaar wist ik hier derde te worden. Nu was het parcours iets gewijzigd en waren er vier klimmetjes in het parcours opgenomen, waaronder de Muur van Geraardsbergen en de Bosberg. De wedstrijd was redelijk mat tot de Muur waar vier rensters wegreden: Vos, Johansson, Longo Borgini en Moolman. Zij gingen iets te rap voor mij en achter hen duurde het vrij lang tot de ploegen die de slag gemist hadden een achtervolging op gang hadden gezet. In de finale werd het echter nog spannend toen we de koplopers tot op 20 seconden naderden en hadden Sabrina en ik onze handen vol aan het pareren van aanvallen van de concurrentie. Marianne wist echter ook deze wedstrijd naar haar hand te zetten door Johansson en Longo Borgini naar plek 2 en 3 te verwijzen in de sprint. Ik finishte in het overgebleven pelotonnetje (als 25e).

Pittig weekeindje dus! Nu twee dagen bijkomen en dan start ik woensdag in de Parel van de Veluwe. Daarna staat er een korte stage in Spanje op het programma waar we het WK parcours gaan verkennen en rijden we aansluitend de klassieker Durang0-Durango.

Eerst was het een gerucht, toen een feit en vervolgens een hype; The Friends Life Womens Tour in Groot-Brittannië. Woensdag gingen we van start in de eerste editie van deze Engelse etappekoers. Nog voordat er een meter verreden was, was er al een enorme ‘buzz’ rond deze wedstrijd. Veel media-aandacht (in Engeland dan) en niet alleen op sociale media maar ook op kranten en tv. Een professionele trailer. Een sterk deelnemersveld en een serieus prijzenschema. Het enige minpuntje was dat de vijf etappes op voorhand nogal kort en gemakkelijk (lees vlak) waren.

We werden dinsdag onthaald in een goed hotel door een overenthousiaste organisatie. Groot-Brittannië maakte zich op voor de ‘battle’ tussen de superstars Vos en thuisrijder Armitstead.

De start van de eerste etappe was overdonderend. Werkelijk duizenden mensen waren uitgelopen om ons te zien. Ik had nog nooit zoveel toeschouwers gezien die speciaal voor een vrouwenwedstrijd waren gekomen! Niet alleen bij de start van de eerste etappe, maar langs de gehele route, bij de finish, bij de tussen- en bergsprints en dat de hele week lang! Ik weet zeker dat dit alle rensters in het peloton een enorme kik gaf en af en toe zelfs kippenvel. Tijdens de eerste etappe bleek al meteen dat het parcours niet zo gemakkelijk was als het vooraf leek. Bochtig, smal en constant op en af. Dit maakte dat je de hele wedstrijd 100 procent geconcentreerd moest zijn. Ondanks verschillende uitlooppogingen liep de etappe uit op een massasprint die gewonnen werd door Emma Johansson (Orica-GreenEdge). Marianne werd tweede. De tweede etappe werd verreden in de stromende regen en was opnieuw lastig. Nu kreeg aanvallers wel meer ruimte, uiteindelijk wisten twee rensters, Zorzi (Astana-BePink) en Ratto (Faren-Kuota) een flinke voorsprong te nemen. Omdat GreenEdge geen verantwoordelijk nam ondanks dat zij de gele trui hadden zagen wij ons genoodzaakt om in de finale op kop te rijden om de koplopers terug te pakken anders waren alle kansen op een goed klassement meteen gezien. Het was echter net te laat, de koplopers hielden een handvol seconden over en Ratto pakte de etappe en de leiding in het klassement. Marianne won vlak daarachter de sprint van het peloton en werd derde. De derde etappe ging langs de kust en beloofde een ‘Hollandse’ waaieretappe te worden. Wind stond er inderdaad genoeg maar het was opnieuw veel draaien en keren, op en af, en ook redelijk beschut. Maar omdat deze etappe in sneltreinvaart werd afgelegd (90 km in 2 uur en 11 minuten!) bleef er toch maar een klein peloton over in de finale. Mijn benen waren niet bepaald goed deze dag en ik heb echt enorm afgezien en kon op hangen en wurgen in de eerste groep finishen. Marianne had duidelijk betere benen sprintte naar de winst!

De laatste twee etappes hadden eenzelfde scenario. Veel aanvallen wat groepen weg en wij controleerden in het peloton. Vooral in de laatste etappe betekende moesten we nog flink aan de bak toen een kopgroep nog voor halverwege de wedstrijd ruim 1,5 minuut voorsprong pakte en ze een bedreiging vormde voor Marians klassement. Maar na 50 km op kop met mijn ploeggenotes rekende we hen in de laatste kilometers in en won Marianne weer de etappe en dus ook het eindklassement!

Ondank dat ik zelf niet echt de benen had deze week had ik het toch ook niet willen missen. Niet alleen door de winst van Marianne en dus ook van de hele ploeg, maar ook om te zien hoe onze sport leeft en gewaardeerd wordt in Engeland. Een geweldige ervaring en een compliment aan de organisatie en de Engelse supporters!

 

Om verschillende redenen heb ik mijn website de laatste weken niet zo goed bijgehouden, dus tijd voor een update! De reden hiervoor was dat er eigelijk ook niet zoveel te vertellen was. Mijn laatste wedstrijd van het ‘voorjaar’ was de Ronde van Gelderland en daar moest ik door ziekte helaas al vroeg de wedstrijd verlaten. Gelukkig stond er die week aansluitend een rustweek gepland dus had ik de tijd om weer helemaal fit te worden en goed uit te rusten voor het tweede deel van het seizoen. Voor sommige lijkt het misschien alsof we nog maar net begonnen zijn maar ik reed mijn eerste wedstrijd al begin februari (Ronde van Qatar) en door het drukke programma de daar op volgende weken was ik ondertussen al aardig uitgeblust. Een weekje zonder fiets en een weekeind geen wedstrijd heeft me echter goed gedaan en ik kijk erg uit naar de komende periode. Afgelopen vrijdag reed ik alweer de Ronde van Overijssel. Een nieuwe internationale wedstrijd op onze kalender. De organisatie had een prachtig parcours voor ons uitgetekend, met start en finish in Rijssen en onderweg enkele klimmetjes. Onder aanvoering van onze ploeg en Liv-Shimano was er na 40 km wedstrijd een eerste schifting, meteen gevolgd door een aantal aanvallen van Specialized-Lululemon. Hierdoor ontstond een kopgroep van vijf rensters met van ons Roxane Knetemann mee. Een prima situatie voor ons, als betekende het wel dat de wedstrijd daarachter nogal mat en gesloten was. De koploopsters leken het te gaan halen tot de finish, tot Kirsten Wild haar ploeggenotes van Liv-Shimano de opdracht gaf het gat te dichten, ondanks dat ze een ploeggenoot mee hadden! Daardoor werd het nog een harde en spannende finale. Ondertussen was de kopgroep uiteengeslagen en wist alleen Lisa Brennauer van Specialized Lululemon het jagende peloton voor te blijven. Roxane werd pas in de laatste kilometer ingerekend. Erg jammer na zo’n sterke wedstrijd van haar. Ik was nog aardig fris en heb me in het sprintgeweld gewaagd met een achtste plaats als resultaat.

Zondag heel wat anders; een clinic voor TC de IJsselrenners. Deze tourclub had mij gevraagd een clinic speciaal voor vrouwen te verzorgen. Aangezien ze maar twee vrouwelijke leden hadden en daar best wat dames bij mochten komen! Eerst heb ik een presentatie over mijzelf en hoe het is om profwielrenster te zijn, gegeven. Vervolgens heb ik met de 22 deelneemsters een mooie route door de Krimpenerwaard gemaakt. Het was erg leuk om te doen en de reacties waren ook heel positief. Ik hoop dat ik deze dames nog enthousiaster heb gemaakt voor de fiets!

Nu staat er weer een nieuwe wedstrijd op het programma; Friends Life Women’s Tour. Een vijf-daagse wedstrijd in Engeland. Ik ben erg benieuwd! Meer over de wedstrijd kun je hier vinden.

Deze Groningse vijfdaagse is niet geworden wat ik er voor mij persoonlijk van gehoopt had. Ik voelde me goed, was attent en steeds voor in de wedstrijd te vinden, maar zowel in de tweede als vijfde etappe zat ik in de finale niet in de beslissende kopgroep/ eerste waaier, waardoor ik een goed klassement wel kon vergeten. De reden hiervoor kan ik niet zo goed aanwijzen. Ik denk dat de hectiek en het ‘duwen en trekken’ op beslissende momenten in wedstrijd me parten speelde. Ik ben nu eenmaal niet zo’n waaghals en deze momenten waren er juist heel veel in deze ronde. Gelukkig heb ik de meeste valpartijen wel kunnen ontwijken (en die waren er veel!) en ben ik na vijf dagen ongeschonden in Veendam aangekomen. En al was het voor mij persoonlijk iet wat teleurstellend, als ploeg hebben we deze wedstrijd geweldig af kunnen sluiten met winst in het eindklassement! We begonnen allemaal wat stroef woensdag, maar Lucinda bleek deze week over een stel heel goede benen te beschikken en durfde vooral te pokeren en op het juiste moment toe te slaan. Dat deed ze in etappe van zaterdag, met een solo van 25 kilometer won ze de etappe en nam ze de leiding over van Vera Koedooder (team Bigla). De laatste etappe in Veendam hebben we met succes haar gele trui weten te verdedigen. Al moesten we nog wel flink aan de bak met de hele ploeg, de concurrentie legde ons het vuur aan de schenen! Maar we wisten koel te blijven en de wedstrijd te controleren en zodoende pakte Lucinda deze mooie winst mee. En dus kon ik ook met een goed gevoel naar huis…

 

Gisteren was het dan zo ver, de ‘Hoogmis’ oftewel; ‘Vlaanderens Mooiste’. Mooi was de wedstrijd, de entourage en de ambiance zeker. Het blijft bijzonder om een wedstrijd te rijden met duizenden wielerliefhebbers langs de kant. Erg veel tijd om ervan te genieten heb je echter niet. De 140 km lange wedstrijd is een achtbaan vol lastige bochtjes, smalle en slechte wegen, kilometers aan kasseien en genoeg steile klimmetjes die je geen seconde de tijd geven om op adem te komen. Mijn ploeggenoten en ik waren super gemotiveerd om er een zware wedstrijd van te maken en hadden besloten al vroeg in de aanval te gaan. Een valpartij van Anna van der Breggen na 40 km, net voor de eerste klim, was echter wel een beetje spelbreker in dat plan. Ik zag Anna op de grond liggen en heb op haar gewacht om haar terug te brengen naar het peloton, maar door de hoge snelheid en de klimmen en kasseien duurde het tot na de Paddestraat voor we weer voorin de eerste groep terug konden keren. Net voor de tweede lange kasseienstrook, de Lippehovenstraat, waren we weer bij onze ploeggenotes en pakten we ons strijdplan weer op. Om de beurt kozen we de aanval maar het peloton liet niemand begaan. Het was wel jammer en ook een beetje frustrerend dat andere teams een meer afwachtende koers wilden rijden. Zelf had ik ondertussen door deze acties veel energie verspild en hoewel ik me behoorlijk goed voelde wist ik dat ik niet mee zou kunnen als de beste rensters van het peloton op de laatste klimmetjes zouden aanvallen. Daarom heb ik mijn ploeggenotes geholpen zo goed mogelijk in positie te brengen voor de laatste klimmetjes. Uiteindelijk zette Ellen van Dijk (Boels-Dolmans) de wedstrijd naar haar hand door op de Kruisberg een aanval te plaatsen die niemand kon volgen en ronde ze een super sterke solo van 26 km af met winst. Annemiek, Lucinda, Anna en Pauline reden in het tweede achtervolgende groepje voor plek vijf. Ik finishte in het peloton als 57e. Zoals we wisten zijn we als team een sterk collectief maar misten we de individuele klasse om met de besten mee te kunnen. Ik sta na deze wedstrijd nog steeds aan de leiding in het UCI WC sprintklassement.

Nu twee dagen om te herstellen van deze zware wedstrijd, van woensdag tot en met zondag staat namelijk de Energiewachttour op het programma! Leuk is dat RTL 7 de dag na de etappe telkens een samenvatting laten zien van de ritten. Op 10, 11 en 14 april gebeurt dat om 17.45 uur, op 12 en 13 april om 16.30 uur.

 

Gisteren ging ik zoals gepland niet van start in de tweede wereldbeker: GP Binda, maar in de Vlaamse klassieker Gent-Wevelgem. Ik en mijn ploeggenotes waren zeer gemotiveerd om nu eindelijk eens die overwinning te pakken en hadden een aanvallend koersplan. De koers verliep zoals het team verwachtte en de ploeg reed zoals de ploegleider vooraf had gevraagd. Roxane Knetemann,  Thalita de Jong en ik vormden het aangewezen trio voor de laatste beklimming van de Kemmelberg. Daarvoor was gevraagd nog vóór die Kemmelberg eens flink aan de boom te schudden. Dat deed Roxane Knetemann en op de laatste scherprechter van de dag bleven twintig rensters vooraan over, onder wie het aangewezen Rabo-trio.

In de finale probeerde we om een verdere schifting teweeg te brengen. Bij de twintig vooraan was namelijk ook Kirsten Wild, een van de snelste sprinters waar we liever niet mee naar de streep rijden. Roxane nam mede het initiatief voor een nieuwe aanval, waardoor acht rensters voorop kwamen. Thalita en ik controleerden in de groep erachter waardoor Kirsten Wild de sprong niet meer kon maken naar de koplopers. Een goede situatie voor ons dus. Roxane probeerde het af te maken met een solo maar helaas werd ze weer ingerekend en bleef er ‘slechts’ een vijfde plaats over voor haar na een heel sterke wedstrijd. De Amerikaanse Lauren Hall won de wedstrijd. Ons groepje was ondertussen weer een omvangrijk peloton geworden omdat er van achteren weer veel rensters terug konden aansluiten. In de laatste kilometer heb ik de sprint nog voor Thalita aangetrokken waarna ik in de staart van het peloton finishte. Volgende week weer richting Vlaanderen voor de echte ‘hoogmis’: De Ronde van Vlaanderen!

Hier een lange samenvatting van de WB Ronde van Drenthe, met rond 12 minuten een interview met mij over de UCI Wereldbeker truien.

 

 

Ook de eerste criteriums van het jaar zitten erop. Zaterdag ging ik van start in Oud-Vossemeer. Een wedstrijd die ik in 2007 en 2010 wist te winnen en ook nu zat ik vanaf de 2e ronde al in de kopgroep! Ik reed samen met Vera Koedooder weg en in de volgende ronden wisten Amy Pieters en mijn ploeggenotes Thalita de Jong en Lucinda Brand en nog een andere renster aan te sluiten. Vanaf halverwege de wedstrijd hadden we een flinke voorsprong op het peloton en begon Lucinda met aanvallen. Vervolgens hebben we om de beurt geprobeerd alleen weg te komen en Thalita concentreerde zich op de sprint. Uiteindelijk wisten we Pieters en Koedooder niet kwijt te spelen maar maakte Thalita het geweldig af in de sprint. Ik finishte achter Amy als derde.

Zondag weer 60 km aan rondjes rond de kerk voor de boeg. Deze keer in Huijbergen. De eerste ronden had ik wat moeite om op het smalle parcours van voren te komen en toen ik me voorin de wedstrijd meldde was mijn ploeggenote Roxane Knetemann er al vandoor met twee medevluchters. Daarachter waren er veel aanvallen maar niets blijvends tot er een groep van zeven wist aan te sluiten. Even later wist ik er met nog 1 andere rensters heen te springen maar weer even later kwam het hele peloton weer terug. Roxane wist knap weg te blijven en wij mochten sprintten voor de 2e plaats. Thalita won die sprint voor Ashley van Baarle. Ik finishte als 11e.

Een leuk weekeind met twee pittige wedstrijden waarin ik me behoorlijk goed voelde en dus een eerste podiumplaats kon pakken. Volgend weekeind staat Gent-Wevelgem op het programma, ik zal dus ondanks dat ik aan de leiding sta in het sprintklassement in de Wereldbeker die trui niet verdedigen in de GP Trofeo Alfredo Binda, de tweede manche om de WB in Italië. Liever ga ik voor mijn kans in de Belgische klassieker, die mij beter ligt.

Het was een druk weekeind voor mij in Drenthe. Ik reed zaterdag de eerste wedstrijd om de UCI Wereldbeker en zondag de Novilon Eurocup. Maar ik (en dus iedereen) zou ook voor het eerst de door mij ontworpen UCI World Cup leiderstruien in het echt kunnen zien! Vrijdagavond had ik een ontmoeting met een aantal mensen van onder andere de UCI voor een interview (die je hier kunt teruglezen) en kreeg ik de truien te zien. En meteen even aangepast natuurlijk 😉 Ik ben erg blij met het eindresultaat!

Maar mijn ploeggenotes (Anna vd Breggen, Annemiek van Vleuten, Thalita de Jong, Roxane Knetemann en Lucinda Brand) en ik waren gekomen voor de Wereldbekerwedstrijd Ronde van Drenthe, en niet alleen om mee te fietsen… De wedstrijd over 146 km met vijf kasseienstroken en drie keer de beruchte ‘VAM-berg’ werd een echte afvalrace. Maar uiteindelijk was de wind de bepalende factor in deze wedstrijd. Na de laatste kasseienstrook gingen we richting de tweede beklimming van de VAM-berg. Eerst probeerde we de wedstrijd open te breken met aanvallen, zonder succes. Toen we na zo’n 85 km naar links afsloegen stond de wind perfect ‘op de kant’, mijn ploeggenotes en ik vonden elkaar meteen en zetten een waaier op. Binnen een mum van tijd sloeg het peloton compleet uit elkaar en bleven we met zo’n 15 rensters voorin over. Op de VAM-berg kwamen een aantal rensters van achter uit terug aansluiten. Ik kwam de ‘vuilnisbelt’ goed over en onderaan kozen we meteen de aanval. Geheel spontaan hadden Anna en ik hetzelfde idee en demarreerden we tegelijkertijd. We sloegen een gat, achter ons werd een moment getwijfeld en we waren weg! We werkten natuurlijk perfect samen en onze voorsprong bleef oplopen met een een maximale voorsprong van 1:25 minuten. Het was echter nog 40 km naar de finish en daarom besloten we dat ik me zou opofferen zodat Anna met een zo’n groot mogelijke voorsprong de laatste keer aan de VAM-berg zou beginnen. Bij de finish doorkomst in Hoogeveen pakte ik wel de punten voor het tussensprintklassement. Achter ons werd door voornamelijk Ellen van Dijk van Boels-Dolmans volle bak achtervolgd. Het was enorm zwaar maar ook enorm kicken om zo met de ploeg de wedstrijd in handen te hebben. Ik heb me compleet leeggereden tot de voet van de VAM, daarna was het aan Anna om de voorsprong in de laatste 10 km te behouden. Van achteren maakte van Dijks ploeggenote Armitstead echter een geweldige sprong en al leek het er even om te hangen, ze kon in de finale toch bij Anna aansluiten en haar verslaan in de sprint. Bij mij was het kaarsje compleet uit, ik kon niet eens bij de achtervolgers mijn karretje aanhaken en finishte daarachter op een tiende plaats. Het was natuurlijk jammer dat we als team zo’n geweldige wedstrijd niet met een overwinning beloond zagen worden, maar toch overheerste er voornamelijk voldoening. Een tweede plek voor Anna, vijfde voor Annemiek, tiende plek en de sprinttrui voor mij en de jongerentrui voor Thalita; geen slechte dag voor RaboLiv! Natuurlijk was het extra speciaal dat ik meteen een van mijn eigen ontwerpen aan mocht trekken op het podium!

Zondag stond er gewoon weer een loodzware wedstrijd op het programma, en opnieuw was het 140 km vol aan de bak! Nu maar 1 keer over de VAM maar wel een extra kasseienstrook en nog steeds een pittige wind. Ook in deze wedstrijd namen we het initiatief om de wedstrijd zwaar te maken. Een aantal keren trokken we door met wind op de kant en trokken we door op de kasseien. Na de laatste kasseienstrook was er opnieuw nog maar een kleine groep over van voren, al wisten er later wel weer rensters aan te sluiten (slechts 40 van 165 rensters finishten  in deze wedstrijd!). Op de twee plaatselijke ronden van 10 km in Coevorden kozen Lucinda, Annemiek en in om de beurt de aanval en Lucinda wist weg te komen met uiteindelijk nog 8 rensters. Met Kirsten Wild in de kopgroep was het echter een lastige verhaal voor Lucinda om te winnen. Een klein foutje van ons na zo’n goede wedstrijd; we hadden er met nog 1 Rabo renster in deze kopgroep moeten zitten. Lucinda werd negende, ik in het overgebleven groepje als 28e.

 

Bekijk hieronder de samenvatting van UCI. Of hier de samenvatting van de NOS.

 

Item over de UCI Wereldbekertruien in Hart van Nederland:

De eerste week met Belgische klassiekers zit erop. Voor mijzelf kan ik er kort over zijn; niet wat ik ervan gehoopt had. Aan de vorm ligt het niet maar om in de klassiekers voor de prijzen mee te doen moet alles mee zitten. Zaterdag 1 maart werd de Omloop het Nieuwsblad vooral gekenmerkt door veel valpartijen in de beginfase. Zelf was ik betrokken bij een valpartij in de aanloop naar de Cote de Trieu. Hoewel ik heel snel weer op de fiets zat wist ik niet helemaal voorin het peloton deze beslissende klim te beginnen en kwam ik in de 2e groep terecht. Kortom, ik kwam nooit voorin de wedstrijd om om de prijzen mee te kunnen doen en miste misschien ook nog wel een beetje de scherpte die in dit soort wedstrijden essentieel zijn. Ik finishte in de tweede groep in Gent.

De woensdag erop waren we weer in België voor de GP Samyn. Vastbesloten om nu echt te ‘koersen’ reden we met de ploeg een aanvallende wedstrijd. Het parcours was lastig, maar niet lastig genoeg om grote verschillen te maken. Onze aanvallen werden niet beloond met een kopgroep, maar het werd wel een echte afvalrace. Op het einde was het peloton nog maar 50 rensters groot en Emma Johansson won de sprint van deze groep. Zelf was ik ondertussen al te ‘leeg’ om er nog een sprint uit te persen. Geen resultaat voor de ploeg opnieuw, maar wel een stuk beter gevoel aan deze wedstrijd overgehouden.

Dat kon ik van de wedstrijd gisteren, Omloop het Hageland, helaas niet zeggen. De eerste 50 km reed ik attent van voren maar voor de eerste kasseienklim op 50 km was er een enorme valpartij voor in het peloton die ervoor zorgde dat er een kopgroep van 16 rensters weg kon rijden, terwijl de rest of op de grond lag, of erachter stond (zoals ikzelf)! Gelukkig had ik wel drie ploeggenotes in de eerste groep die een sterke wedstrijd reden (Thalita werd net vierde, Lizzie Armitstead won de wedstrijd). Liv-Shimano, de ploeg van Kirsten Wild, had de eerste groep ook helemaal gemist en zij bleven het tempo in het peloton houden maar kregen het niet voor elkaar de kloof nog te dichten.

Niet bepaald een succesvolle week dus, gelukkig komen er nog veel leuke wedstrijden aan de komende tijd. Te beginnen met de Wereldbeker in Drenthe zaterdag 15 maart!

Letterlijk en figuurlijk; de kop is eraf! De start van het seizoen was behoorlijk heftig. De enige factor die de wedstrijden in Qatar lastig kan maken is wind en die was er ruim voldoende afgelopen week. Dinsdag gingen we traditiegetrouw van start in Doha. De wind stond het eerste deel van de wedstrijd niet heel gunstig, tot we na zo’n 70 km een bocht naar links kregen en de boel meteen ontplofte. Het peloton werd in waaiers getrokken. Ik voelde me goed en wist me te handhaven in de voorste waaier. In eerste instantie zat mijn ploeggenote Anna van der Breggen ook mee, maar zij viel even later weg door een lekke band. Met 20 rensters reden we voor de overwinning. De laatste 15 km hadden we wind mee en kon ik in mijn eentje weinig beginnen. De andere rensters gokten blijkbaar op hun sprint, die Kirsten Wild van Liv-Shimano, naar verwachting won. Ik finishte als negende. De volgende dag stond er nog meer wind en die stond vanuit het vertrek al ‘gunstig’. Oorlog vanuit vertrek dus! In eerste instantie liet ik me uit de waaier drukken maar samen met Anna kon ik alsnog aansluiten in de eerste groep. Na zo’n tien kilometer wedstrijd was de slag dus al gevallen en maakten er nog maar 21 rensters kans op etappewinst. Anna en ik besloten het Wild niet weer zo gemakkelijk te maken en we zijn in de laatste 30 kilometer om de beurt gaan aanvallen. Helaas lieten de overige concurrenten zoals GreenEdge, die met drie vertegenwoordigd waren in de kopgroep, zich wel liever naar de slachtbank brengen en waren wij de enige die wat ondernamen. Daarom leken onze acties in eerste instantie nogal kansloos maar onder het motto ‘alles of niks’ bleven we aanvallen. Na vijf pogingen wist ik met zo’n 15 km te gaan alleen weg te komen. Liever had ik natuurlijk met deze wind een paar vluchtgenotes gehad maar ik besloot toch door te rijden. Net voor het ingaan van de laatste ronde van 12 km werd ik teruggepakt en meteen ging Anna. Zij kreeg wel drie rensters mee en in de groep werd getwijfeld. En weg waren ze! Het enige nadeel was dat Amy Pieters, Wilds ploeggenote, mee was, die natuurlijk niet mee reed en zo redelijk gemakkelijk naar etappewinst sprintte. Anna had echter niet veel keus dan het erop te wagen en ze behaalde toch nog een mooie (2e) ereplaats. Maar bovenal hadden we er veel plezier in om zo lekker te kunnen koersen in de finale.

Donderdag was het wederom een zeer nerveuze koers maar viel het lang niet echt uit elkaar. Toen het in de finale wel echt op de kant ging en het peloton compleet in groepen uit elkaar viel zat ik te ver van achter en zo kwam ik in de derde groep terecht. Ik kon de schade tot een ruime minuut op de kopgroep beperken maar zakte wel van een 7e naar 10e plek in het klassement. De laatste etappe was een snelle en wederom nerveuze wedstrijd waar we vooral op de lokale rondes in Doha aangevallen hebben. Deze keer waren we niet de enigste ploeg die een sprint wilde ontlopen maar uiteindelijk wist niemand weg te blijven en sprintte Wild weer naar de dagzege en stelde ze de eindoverwinning veilig, voor haar ploeggenote Pieters en Chloe Hoskings (Hitec Products). Ik behield mijn 10e plaats in het eindklassement.

Vooraf had ik geen hoge verwachtingen van deze wedstrijd, dus ik was blij met elke dag dat ik mee kon doen voor de overwinning. Natuurlijk was ik een beetje teleurgesteld dat ik na de eerste twee dagen goed gereden te hebben de derde dag wat minder was, maar al met al kan ik heel tevreden zijn met deze conditie in februari. Ook de samenwerking in de ploeg verliep heel goed. Het was kortom een goede trainingsprikkel en leuk begin van het seizoen! Ondertussen hebben we de luxe van het hotel en de eindeloze zandvlaktes van Qatar weer achter ons gelaten en ga ik de volgende weken gebruiken om me voor te bereiden op de opener van het Europese wegseizoen; Omloop het Nieuwsblad (1 maart).

 

Het is ondertussen traditie; het seizoen wordt afgetrapt in Qatar. Het is alweer voor het zesde jaar op rij dat ik met mijn ploeg naar dit oliestaatje afreis voor de eerste wedstrijd van het jaar. Vanaf morgen, 4 februari, tot vrijdag 7 februari, gaan we weer vier dagen kriskras door deze zandbak racen! Tot nu toe is mijn winter goed verlopen. De conditie is goed, maar veel wedstrijdspecifieke trainingen heb ik nog niet gedaan en daarom stel ik deze wedstrijd dan ook vooral in het teken van voorbereiding op de voorjaarsklassiekers die eind februari van start gaan. Wat natuurlijk niet betekend dat ik (of mijn ploeggenotes) hier zonder ambitie aan de start verschijnen. We hebben geen sprinter mee die het Kirsten Wild, Chloe Hosking of Georgia Bronzini moeilijk kan maken en daarom zullen we de aanval niet schuwen en het op een andere manier proberen. Nu nog hopen dat de weersomstandigheden meewerken. Oftewel; een flinke Hollandse bries is welkom!

Veel mensen reageren trouwens heel enthousiast als ik vertel naar Qatar te gaan voor een wedstrijd. Het lijkt een beeld op te roepen van luxe, strand en lekker weer. Dat is hier ook zeker wel te vinden, maar als wielrenster krijg je (behalve dat we er in een prima super de luxe hotel verblijven) weinig van mee. Wij doorkruisen het land, dat niet groter is dan een derde van Nederland, en zien niet meer dan een kaal woestijnlandschap waar lange, rechte wegen op zijn aangelegd. Start en finish zijn meestal gelegen in de hoofdstad Doha of een van de andere stadjes die hier zijn. Soms hebben we ook start of finish bij een kamelenrenbaan of gewoon bij een paar tenten in de ‘middle-of-nowhere’ (wat eigenlijk nog het leukste is)! Verder is Qatar de laatste tijd natuurlijk veel in het nieuws vanwege het WK voetbal dat hier in 2022 wordt gehouden en waarbij het bouwen van stadions nogal wat levens van arbeiders kost. Van de 1,7 miljoen inwoners van Qatar is 90 procent immigrant. Een klein deel daarvan komt uit het westen en werkt voor multinationals, de meeste echter komen uit armere landen in Azie en delen van Afrika en worden hier voor een schijntje (onder erbarmelijke omstandigheden) aan het werk gezet. Wanneer je hier door de stad Doha fietst, waar elk jaar meer en meer hypermoderne wolkenkrabbers uit de grond schieten, is het vreemde gedachten dat het er in dit zo modern ogende land tegelijkertijd soms middeleeuws aan toe gaat. Wat betreft de mensenrechten, rechten van vrouwen en vrijheid van godsdienst is er in dit land nog een lange weg te gaan. Dat maakt het ook wel bijzonder dat wij hier als vrouwen in onze strakke fietskleding rondfietsen terwijl een Qatari, als ze al buiten komt, volledig bedekt is. Waarschijnlijk is dit ook de reden dat de mensen ons soms net zo vreemd aankijken als wij hen! Maar hoe verwarrend ik dit ook vind, het is duidelijk dat Qatar zich op de kaart wil zetten als een sport-land. Ze organiseren veel grote evenementen zoals een ATP vrouwen tenniswedstrijd, de Qatar Golf Masters, de Qatar Motor Cycle Grand Prix, het International Sailing Championship en in 2016 natuurlijk het WK wielrennen. Mede met het oog op dit laatste evenement is er sinds kort een heuse ‘Qatar women Cycling team‘ die een aantal meiden moet klaarstomen voor dit evenement.

Wij hebben er vandaag in elk geval voor gekozen om eens niet de woestijn in te gaan om een rondje los te fietsen na de lange reis gisteren, maar zijn richting het ‘oude’ centrum van Doha te gaan om een rondje door de shouq (overdekte markt) te rijden. Over verbaasde blikken gesproken!

Meer info over de etappes en de wedstrijd vind je hier. Voor Rabobank Liv staan naast mijzelf ook Lucinda Brand, Roxane Kneteman, Anna van der Breggen, Thalita de Jong en Kasia Niewiadoma aan de start.

Geen betere manier om het nieuwe jaar te beginnen dan vanuit een zonnig oord, met mijn fiets en vrienden! Daarom heb ik net als vorig jaar de jaarwisseling op Gran Canaria gevierd, waar ik samen met mijn Annemiek van Vleuten en Ellen van Dijk een trainingskamp belegd had. Samen met nog vier vrienden verbleven we daar 10 dagen en hebben we wederom prachtige, lange ritten met vooral heel veel hoogtemeters over het eiland kunnen maken. Na slechts vier dagen in Nederland te zijn geweest ben ik ondertussen alweer met mijn ploeg; Rabobank Liv, naar het Spaanse Calpe (Alicante) afgereisd. Ook hier staan er weer lange ritten maar ook wat meer wedstrijdspecifieke trainingen op het programma. Tussendoor waren die vier dagen in Nederland behoorlijk vol gepland. Onder andere met de strandrace Egmond-Pier-Egmond op zaterdag 11 januari. Aangezien ik de vorige twee strandraces had gewonnen en ze bij Theo Schilder wielersport in Alkmaar speciaal voor Marianne, Roxane en mij een supersnelle strandfiets hadden gebouwd wilde ik hier natuurlijk weer knallen! De omstandigheden waren echter superzwaar; het strand was met redelijk hoog water heel smal en daarbij nog heel erg mul en zacht. Ploeteren en harken dus! Een valpartij direct bij de strandopgang hielp ook niet echt mee en zo kon ik op de heenweg richting de pier niet bepaald in mijn ritme komen en verloor ik meteen de aansluiting met de eerste dames. Op de terugweg ging het beter en kon ik nog wat rensters inhalen maar niet meer genoeg om voor het podium mee te doen. Al kwam ik uiteindelijk maar een minuutje tekort op de nummer drie; Alieke Hoogeboom. Marianne won de wedstrijd voor Roxane. Geen tijd om teleurgesteld te zijn; ‘s avonds stond er een feestje van de familie op het programma wat geweldig leuk was om ook weer eens iedereen te kunnen zijn. Dit zijn toch dingen die je heel vaak net mist! Daarna was het alweer tijd om mijn koffer te pakken en maandag naar het hoofdgebouw van Rabobank in Utrecht af te reizen voor onze ploegpresentatie. Hier werd zowel onze ploeg als het Rabobank Development team gepresenteerd. Ook onze nieuwe kleding en website was hier voor het eerst te zien. Zoals je kunt zien is ‘huisstijl’ helemaal klaar voor 2014! Ondertussen werken wij hier onder de Spaanse zon om er zelf straks ook helemaal klaar voor te zijn. Adios!