De derde overwinning van het seizoen, en de eerste in het rood-wit-blauw, is een feit. Ik moest wel tot de laatste etappe van deze Franse etappekoers wachten tot mijn inspanningen mij tot een overwinning brachten. En ik moest er 80 kilometer voor in de aanval. Maar goed, des de zoeter de overwinning…

Deze keer was ik niet met mijn eigen ploeg op pad maar met de Nationale Selectie onder leiding van Johan Lammerts. De ploeg bestond verder uit ‘beloften’ (onder 23 jaar): Mijn Rabo ploeggenootje Sabrina Stultiens en verder Evy Kuijpers, Ashlynn van Baarle, Kirsten Coppens en Demi de Jong. Als meest ervaren renster fungeerde ik tijdens de wedstrijd als koerskapitein, maar verder waren alle rollen open. Voor de meeste meiden was het doel vooral om ervaring in een langere etappekoers op te doen en de wedstrijd uit te rijden, Sabrina en ik konden voor eigen kans gaan. Een kans die Sabrina en ik hebben gepakt! De eerste etappe was meteen redelijk lastig en in de finale wist Sabrina met een kopgroep vooruit te komen. Ze veroverde zo de jongerentrui die ze de rest van de week met succes heeft verdedigd. Ik baalde aanvankelijk dat ik deze eerste kans op een dagsucces of goed klassement gemist had, maar wist dat er nog meer kansen zouden komen. De tweede, derde en vierde etappe waren redelijk vlak en weinig enerverend en eindigde telkens in een massasprint. De vijfde etappe was wat lastiger en daar ging ik dan ook voor een vroege ontsnapping. Een enorm hoog tempo en veel aanvallen in het eerste koersuur maakte aan alle ontsnappingen snel een eind maar halverwege de wedstrijd, net voor de eerste klim wist ik in het gezelschap van zeven andere rensters weg te blijven. De samenwerking was niet optimaal en daardoor bleef onze voorsprong rond de minuut schommelen. Ik voelde me heel goed maar met drie sprinters in deze groep wist ik dat ik alleen kans had met een solo. In de finale heb ik het meerdere malen geprobeerd maar werd telkens teruggepakt. De laatste keer een aantal kilometer voor de finish en dat kwam ook omdat zes rensters vanuit het peloton de sprong naar ons hadden gemaakt. Zo werd het een sprint van een flinke kopgroep waar ik weinig benen meer voor over had en zo slechts 12^e werd. De zesde etappe eindigde weer in een massasprint.

Dus was er alleen nog de zevende en laatste etappe over. Wel meteen de lastigste etappe van de week. 10 rondes van 8,5 km rond Marcigny met in elke ronde twee steile klimmetjes. Al in de eerste ronde, na vijf kilometer wedstrijd, zag ik goed moment en besloot het erop te wagen. Ik kreeg een renster van Cippolini mee; Barbara Guarschi. Onze samenwerking was goed hoewel ik het meeste kopwerk voor mijn rekening moest nemen. De voorsprong schommelde flink doordat het peloton soms hard doorreed en soms enorm stilviel. Nooit was de voorsprong groter dan 1,5 minuut. Mijn doel was in eerste instantie een buffer op te bouwen om de klimmers voor te zijn wanneer zij zouden gaan aanvallen op de klimmen en zo toch in de kopgroep te komen. Maar het duurde lang voordat de klassementsrensters elkaar gingen aanvallen. Ondertussen was Guarschi na 40 km bij mij weggevallen door een lekke band. Ik rekende er niet op dat ik het nog 40 km solo vol zou houden tot de finish maar ik was er nu eenmaal aan begonnen, dus zat er weinig anders op dan door te gaan. Daarbij voelde ik me nog heel goed. Met nog twee ronden te gaan was er achter mij wel een achtervolgend groepje ontstaan, maar die liepen niet echt in. Toen Johan met de auto bij mij kwam begon ik erin te geloven dat ik vandaag misschien wel een kans had om te winnen. Gelukkig kon ik nog een tandje bijschakelen en wist ik de laatste 20 kilometer het tempo goed vast te houden en nog wat te versnellen. Claudia Lichtenberg-Hausler en Alena Amialiusik (de nummer 1 en 2 van het klassement) waren ondertussen weggereden uit de achtervolgende groep en kwamen in de laatste kilometers snel dichterbij. De laatste kilometers heb ik alles eruit geperst en zo hield ik op de streep nog net genoeg over voor de winst! Een bevestiging dat de aanval soms toch loont (hoe onmogelijk het in eerste instantie soms lijkt) en een super afsluiting van een leuke week met de selectie. Heerlijk om zo in de aanval te rijden en in de kampioenstrui te kunnen winnen. Ook heb ik ervan genoten om eens met een frisse, jonge groep op pad te zijn en vrij te kunnen koersen.

Met een etappeoverwinning, de jongerentrui en een achtste en elfde plaats voor Sabrina en mij in het klassement kunnen we tevreden naar huis gaan. Maar ook de andere meiden, die een keurige wedstrijd hebben gereden en ons goed hebben geholpen kunnen tevreden zijn. Het enigste is dat onze muzieksmaak nogal wat verschilt. Daar hebben we nog geen compromis in kunnen vinden. Maar mocht ik het afschuwelijke nummer ‘Welkom in de feesttent’ per ongeluk nog eens langs horen komen dan zal ik zeker weten aan Ashlynn, Demi, Kirsten en Evy in een oranje busje langs de Route de France denken…

Podium 7e etappe; Amialiusik, ik en Lichtenberg-Hausler. Foto: JMarc Hecquet

Aanval met Guarschi. Foto: JMarc Hecquet

Solo in de 7e en laatste etappe. Foto: JMarc Hecquet

Foto: Bart Hazen Sportfoto.nl

Het team van deze Route de France!

Etappewinst en jongerentrui. Met Sabrina Stultiens.

 

Na de Giro lijkt het wel alsof we alleen maar ‘rondjes om de kerk’ rijden. Eerst een criterium in Alblasserdam waar ik als 6e finishte en als 3e in de dernywedstrijd. Daarna ‘La Course’: een razendsnelle wedstrijd over de Champs-Élysées. Daarna afgelopen weekend op vrijdagavond de profronde van Heerlen. Over een zeer technisch, bochtig rondje door het centrum van Heerlen lag het tempo ook behoorlijk hoog. In de finale reed ik met Ellen van Dijk en Liesbet de Vocht hier weg uit het peloton en leek het erop dat wij voor de overwinning gingen rijden. Een afloper (lekke band) in de laatste drie ronden zorgde er echter voor dat ik die laatste kilometers met samengeknepen billen door de bochten moest laveren en we het peloton maar net voor bleven. Ellen liet vervolgens Liesbet en mij ter plaatse en won de wedstrijd. Ik werd net voor Liesbet nog tweede.

Vervolgens ging ik door naar de volgende wedstrijd om de Wereld Beker: Sparkassen Giro in het Duitse Bochum. Een nieuwe wedstrijd in de WB-cyclus. Hier was het dan wel geen echt criterium, maar wel een parcours van 15 km door het centrum van de stad. De ronde bestond uit een redelijk technisch stuk, een klimmetje en een hele snelle finish. Hierdoor lag het tempo constant hoog en kregen vluchters nooit echt een kans. Omdat ik nog gedeeld eerste stond in het sprintklassement van de wereldbeker hadden we besloten dat ik voor de twee tussensprints zou gaan. Dat was nog niet zo heel gemakkelijk, en ik moest flink sprinten voor de punten. In beide sprints werd ik tweede, mede dankzij geweldige hulp van mijn ploeggenoten, maar dat was genoeg om weer aan de leiding te komen en zo kon ik na de wedstrijd de sprinttrui weer aantrekken. Vervolgens probeerden we met de ploeg nog twee keer om op het klimmetje een schifting te maken. Wat wel lukte, maar in de snelle afdaling naar de finish geen stand hield. In de laatste ronde wist ik zelf nog in een kopgroepje weg te komen, maar ook deze hield geen stand. Een onvermijdelijke massasprint dus van een overgebleven peloton van zo’n 50 rensters. Marianne wist opnieuw de winst naar zich toe te trekken, voor de snelle Bronzini en de Fins kampioene Lepisto. Ik finishte achterin deze groep als 46e.

Geen tijd om uit te rusten, de volgende dag moesten we weer aan de bak in de ‘Draai van de Kaai’ in Roosendaal. Een altijd leuk maar zwaar criterium. Ook nu ging het weer volle bak vanuit het vertrek en reden er al snel drie rensters weg. Een ronde later sprong ik hier alleen naar toe waarna ik al snel hulp kreeg van Marianne en Amy Pieters. Met z’n drieën sloten we bij de koploopsters, Anna vd Breggen, Roxane Kneteman en Valentina Scandolara, aan. De samenwerking was goed en zo wisten we het peloton op een ronde te rijden. In de finale waren er veel aanvallen. Zelf heb ik ook geprobeerd en sprint te ontlopen maar mijn benen waren ondertussen behoorlijk vermoeid en ik kwam dus niet ver. Anna en Scandolara wel, waarna de Italiaanse mijn ploeggenote versloeg in de sprint. Marianne won de sprint om de overgebleven podiumplaats en ik finishte als laatste van de groep als zesde dus.

Verder staan er deze week nog de Ronde van Maastricht en Oostvoorne op het programma, daarna vertrek ik met de nationale ploeg naar Frankrijk waar ik van 10 tot en met 17 augustus Route de France rijd.

Sprinttrui in Bochum. Foto: Anton Vos

Draai van de Kaai. Foto: Erwin Spek Fotografie

Draai van de Kaai. Foto: sportfoto.nl

We keken er met z’n allen lang naar uit, maar de eerste editie van La Course is gisteren voorbij gevlogen. Met een gemiddelde van 44 km/uur vlogen we, in de koers die voorafgaand aan de finish van de Tour de France op de Champs-Elysées werd verreden, over het parcours. Uiteindelijk won Marianne Vos, na een staaltje van perfect team-work.  Veel rensters, waaronder ikzelf en mijn andere Rabo-Liv ploeggenootjes probeerden aan te vallen, maar veel ruimte kreeg een ontsnapping nooit. Er waren veel ploegen die gingen voor de sprint en daarnaast was het hele peloton zo gretig dat het tempo constant hoog lag en iedereen probeerde in de kopgroep te zitten. Wij hadden als ploeg twee opties: wegrijden met een kopgroepje en als dat niet lukte hadden we Marianne voor de sprint. Halverwege de wedstrijd was het wel duidelijk dat het waarschijnlijk het tweede scenario zou worden. Marianne kon zich gedurende de wedstrijd rustig houden terwijl wij aanvielen en controleerden. In de laatste drie kilometer vonden Anna, Lucinda, Marianne en ik elkaar waardoor we een zo goed als perfecte lead-out voor Marianne konden doen. Het gaf een enorme kick om op zo’n groot podium de laatste kilometers van de wedstrijd door Parijs te snellen met de wereldkampioene in je wiel. Dat maakt wel dat je net nog even honderd meter langer door kan ‘rammen’. Daarna liet ik me afzakken door het peloton om eventjes later de naam van je ploeggenoot keihard door de speakers te horen schallen! Zij versloeg in een spannende sprint Wild en Kirchman.

Sowieso was de sfeer in deze wedstrijd onvergetelijk. Er was veel publiek, waaronder ook veel Nederlanders en er waren zelfs een aantal vrienden van mij naar Parijs gekomen. Als Nederlands kampioen val je natuurlijk ook wel op in het peloton en het was geweldig om tussen de muur van geluid af en toe mijn eigen naam te horen. Daarnaast werd de wedstrijd in tientallen landen live uitgezonden. Terwijl de hele wereld dus meekeek hebben wij laten zien wat een mooie sport vrouwenwielrennen is. Deze wedstrijd winnen was voor Marianne misschien een droom die uitkomt, eigenlijk is het voor het hele peloton een droom die uitkomt om deze wedstrijd te mogen rijden. Laten we hopen dat dit het begin is van meer, wie weet een revolutie in het vrouwenwielrennen. Op 27 juli 2014 hebben we alvast geschiedenis geschreven. Een mooi verhaal voor mijn kleinkinderen later…

Bekijk via deze link de samenvatting van NOSsport

Soort van meisjesdroom; in het rood-wit-blauw over de Champs-Elysees. Foto: Corvospro.com

Foto: Davy Rietbergen/Cor Vos © 2014

Nous voila, daar zijn we dan; Parijs!

Het door mij ontworpen BlueOnBike t-shirt showen voor de echte Eiffeltoren

Na onze wedstrijd ‘front-row’ kunnen genieten van de mannenwedstrijd.

Van Napels naar Milaan, de Giro Rosa was dit jaar weer echt een ‘Ronde van Italië’. Vorige week vrijdag zijn we gestart in Caserta, vlak bij Napels, met een proloog van ruim twee kilometer. Meteen zaten we weer in de typische Italiaanse manier van koersen. Vanaf negen uur ’s avonds start (dus in het donker), over grote basaltblokken midden door het oude centrum en één grote, hectische ‘casino’. Ook de volgende dagen bleek het routeboek ons vaak heel iets anders te beloven dan dat we in werkelijkheid voorgeschoteld kregen. Soms in positieve, soms in negatieve zin. Maar goed, dat hoort nu eenmaal bij Italië en de Giro, dus stellen we ons daar op in. Gelukkig zijn wij ook een ploeg met flexibele meiden die op alle terrein uit de voeten kunnen en dat bleek ook wel gezien de successen die we boekten. Annemiek won meteen de proloog en dus de eerste roze leiderstrui en achter haar maakte Marianne, Pauline en Anna de top-4 compleet. De toon was gezet! Ook in de sprint- en bergetappes deden we mee om de overwinning. Marianne, Pauline en Anna waren de rensters die aangewezen waren om voor het klassement te gaan en de eerste etappe was meteen vrij lastig en zo kwam er al meteen een eerste schifting in het klassement. Marianne won die etappe en nam het roze over van Annemiek, Pauline steeg naar de tweede plaats en had de leiding in het jongerenklassement. Die klassering hebben Marianne en Pauline tot het einde van de Giro weten te behouden en in de laatste bergritten wist Anna nog goede zaken te doen en naar de derde plaats in het klassement te ‘klimmen’. De meeste concurrentie kwam van de Italiaanse Elisa Longo Borgini en de winnares van vorig jaar; de Amerikaanse Mara Abbot. In totaal wonnen we zes ritten, 2 voor Annemiek en 4 voor Marianne. De Italiaanse sprintster Georgia Bronzini won één etappe en de Engelse Emma Pooley won de laatste drie bergetappes. Omdat zij in de eerste etappes tijd verloren had vormde Pooley echter geen bedreiging in het klassement.

Zo lijkt deze Giro ‘appeltje-eitje’ te zijn geweest voor onze ploeg, maar het ging natuurlijk niet vanzelf! We hadden natuurlijk wel een luxe positie met drie kopvrouwen waarvan Marianne vaak bonificatieseconden op de finish pakte en Pauline en Anna wederom bewezen tot de beste klimsters in het peloton te behoren. Zij bleven alle drie gevrijwaard van pech, valpartijen of ziekte en dat gold ook voor ons, de ‘ondersteunende’ rensters. Wij controleerden de wedstrijd en dat lukte elke dag goed. We hadden altijd iemand mee in de aanval en hoefden daarom weinig in de achtervolging. Zelf heb ik vooral in de vlakkere etappes en in de bergetappes voor en tussen de klimmen door mijn werk kunnen doen; de kopvrouwen uit de wind houden, een tussensprint aantrekken, een gaatje dichtrijden of ze voor in het peloton aan de voet van de klim afzetten bijvoorbeeld. Daarna reed ik de klimmen in mijn eigen tempo omhoog zonder dat ik al te diep hoefde te gaan. Voor mijzelf was het klassement namelijk niet belangrijk en daarom probeerde ik energie te sparen waar mogelijk. Tien dagen is namelijk lang en zo kon ik tot de laatste dag mijn ploeggenotes helpen. Het was dan ook een geweldig gevoel om zondagmiddag te finishen op de Madonna del Ghisallo en te horen dat het ook daadwerkelijk gelukt was: 1, 2 en 3 in het eindklassement! En zelfs Annemiek (8e) en Kasia (9e) eindigden nog heel kort in het klassement. Ikzelf voelde me de hele week behoorlijk goed en doordat ik ‘steady’ reed en geen off-day kende eindigde zelfs ik nog op de eerste pagina van het eindklassement…

Maar het mooiste is om samen zo’n roze trui binnen te slepen. Het waren tien dagen van perfect teamwork, ook met onze staff (de mannen die altijd voor ons klaar staan) en daarom vierden we allemaal een roze feestje op het eindpodium!

Nu voel ik de vermoeidheid echter keihard binnenkomen en is het tijd om een paar dagen goed uit te rusten voor ik mijn rood-wit-blauwe trui in de criteriums mag gaan tonen. Arrivederci!

 

(foto: Anton Vos)

Echte voetbalsupporters! (foto: Anton Vos)

Proloog in Caserta

Voor BlueOnBike heb ik een T-shirt ontworpen voor vrouwen. Wel voor vrouwen die van fietsen houden, want het thema is “Paris, nous voilà” (“Paris, we komen eraan”). Het ontwerp is ter ere van La Course. Hier lees je er meer over en kun je het shirt bestellen!

blueonbike.nl

Ik heb er eigenlijk nog steeds geen woorden voor maar vind dat ik toch een stukje moet schrijven. Hoe gek is het om ‘s morgens op te staan als Iris en naar bed te gaan als Nederlands kampioen. Natuurlijk ben je als kampioen nog steeds gewoon Iris, toch is dit een overwinning die een vrij apart gevoel geeft. Wel een heel goed gevoel!

Voor de wedstrijd had ik nooit gedacht dat ik kampioen zou worden, niet omdat ik dacht het niet te kunnen, maar gewoon omdat ik daar niet zo mee bezig was. Toch verliep de wedstrijd zo dat ik in de ultieme finale wel in een kansrijke positie kwam en kon ik een overwinning boeken waar ik alleen maar van kon dromen. Hoewel ik wat dat betreft helemaal niet zo’n dromer ben. Maar als wielrenner is het toch ultiem om een jaar lang in het rood-wit-blauw te mogen rijden.

De wedstrijd verliep precies zoals wij met de ploeg gehoopt hadden. Na drie ronden trokken we vol koor vanaf de Kuiperberg en bleven we met 15 rensters over, waar wij compleet (met acht) bij waren. Vervolgens trok ik uit die groep ten aanval met Annemiek van Vleuten. Na een ronde werden we weer ingerekend door de achtervolgers en demarreerde Roxane meteen. Zij kreeg wel alle ruimte en wist een maximale voor sprong van 2 minuten te halen. Na een lange solo werd Roxane ingerekend en wisten we als ploeg weer het veld uit elkaar te trekken. Opnieuw waren we met een klein groepje over waar Lucinda met twee ronden te gaan uit demarreerde. Hoewel het peloton nu minder marge leek weg te geven, leek ze lang op weg naar de winst. Toen Janneke Ensing (Boels-Dolmans) en Natalie van Gogh (Parkhotel Valkenburg) in de achtervolging gingen sprong ik mee. Natuurlijk mocht ik niet op kop komen. We kwamen niet dichterbij en toen ik zag dat de achtervolgende groep terugkwam sprong ik bij deze twee weg en probeerde ik in eerste instantie de achtervolgers voor te blijven en zo een podiumplaats te behalen. Toen ik in de laatste 10 kilometer echter merkte dat Lucinda aan het verzwakte begon ik te hopen dat ik haar bij kon halen. Dat lukte echter pas op een paar meter voor de streep toen ik over haar heen sprintte… Een vervelend gevoel om je ploeggenoot zo voorbij te steken, een geweldig gevoel om die trui aan te mogen trekken op het podium.

Bij deze wil ik iedereen ook bedanken voor alle felicitaties via welke weg dan ook!

Bekijk hier de samenvatting van de NOS en beluister de reacties.

Filmpje en reactie rabosport.nl:

Filmpje Wielervideo.nl

Alleen in de achtervolging op Lucinda

Vroege ontsnapping met Annemiek

 

 

 

Baskenland is natuurlijk een Spaanse regio, maar omdat de Basken daar zelf anders over denken, houd ik het ook hier even gescheiden. In elk geval vloog ik afgelopen vrijdag naar Spanje om vervolgens met de Nationale ploeg onder leiding van Johan Lammerts het WK parcours in Ponferrada te gaan verkennen. Zaterdag hebben we het wegparcours gezien. Een mooi maar pittig parcours! Zondag hebben we met een deel van de selectie en onze eigen Rabo Liv ploeg het parcours van het WK ploegentijdrit verkend. Het Wereldkampioeschappen worden eind september verreden en het is niet zeker dat ik hier zal rijden. Voor het WK weg zijn zeven plaatsen (landenwedstrijd), voor het WK ploegentijdrit zes plekken (commerciële ploegen).

Na de verkenningen zijn we maandagochtend naar het Baskenland vertrokken. Vandaag heb ik met mijn ploeg hier de wedstrijd Durango-Durango gereden (UCI 1.2 klassieker). Een pittige wedstrijd met vier keer een redelijk gemakkelijke klim aan het begin en in de finale twee lastige klimmen. Tot die finale reed ik gemakkelijk en attent van voren en hoopte ik op een vroege ontsnapping die helaas niet tot stand kwam. Op de laatste twee klimmen kon ik voor mijn doen goed mee omhoog in de tweede groep, achter een eerste groep van 18 rensters. In de afdaling werd echter niet echt doorgereden waardoor er van achter nog een heel aantal rensters terug kwamen, if finishte als 37e.  Marianne wist vooraan samen met Lizzie Armitstead (Boels-Dolmans) en Emma Johansson (Orica AIS) te ontsnappen uit die eerste groep op de laatste klim en pakte de overwinning. Anna finishte net daarachter als vierde en als ploeg wonnen we het ploegenklassement. Een leuke dag dus voor de ploeg en ik was blij met mijn goede benen.

Na een korte stop in Nederland rijd ik komend weekend twee wedstrijden in Zwitserland, Gippingen.

Het was er dit seizoen nog niet van gekomen. Maar als die overwinning er dan eindelijk is, dan is het dubbel zo leuk wanneer dat in je ‘thuiswedstrijd’ de Ronde van Lekkerkerk gebeurt. Want ondanks dat ik een dorp verderop woon, zie ik deze ronde toch als mijn thuiswedstrijd. Al was het alleen maar door de vele vrienden, familie en clubgenoten langs de kant! Makkelijk was het echter niet, al kwam de meeste concurrentie van mijn eigen ploeggenote Marianne Vos. Al vroeg in de wedstrijd ging zij in de aanval waardoor ik in de achtervolging moest. Hierdoor ontstond eerst een kopgroep van 10 en later 5 rensters. Mijn aanval werd door deze groep gepareerd waarna Marianne wel een gat wist te slaan. En dus was ik weer tot achtervolgen gedwongen. Wel kon ik hierbij mijn drie medevluchters lossen. Ik heb dus bijna de complete wedstrijd in mijn eentje achter Marianne aangereden die ik pas op 8 ronden voor het einde wist bij te halen. Ondertussen hadden we ieder apart ook al het peloton en onze achtervolgende groep die voor plek drie reed gedubbeld. In de finale probeerde Marianne nog wel wat speldenprikken uit te delen maar uiteindelijk gingen we met z’n tweeën sprinten om de zege. Ik probeerde Marianne te verassen door vroeg aan te gaan en dat lukte! Natuurlijk wist ik dat Marianne mij deze zege van harte gunt, maar ik weet ook dat ze niet graag verliest… Door onze onderlinge strijd werd het in elk geval wel een zware en voor het publiek leuke wedstrijd. Mijn Duitse ploeggenote Anna Knauer maakte het Rabo-feest nog compleet door de sprint voor de derde plaats te winnen. Vervolgens natuurlijk heel veel felicitaties en reacties van mijn ‘supporters’.

Twee dagen later werden de rollen echter omgedraaid. Zaterdag stond namelijk de klassieker Wijk en Aalburg, sinds dit jaar omgedoopt tot de Marianne Vos Classic op het programma. Juist; Marianne’s thuiswedstrijd!  Ondank het mooie weer en weinig wind werd het een heel zware wedstrijd. Maar dat was dan wel onze eigen schuld. Al na vijf kilometer wedstrijd probeerden we door maximaal door te trekken ‘het kaf van het koren’ te scheiden. En ook in de derde van de drie grote omlopen deden we dat, gevolgd door een aantal aanvallen. Onze opzet om op deze manier een kopgroep weg te krijgen lukte echter niet en daarom kozen we om het dan maar bij elkaar te houden voor een massasprint, die Marianne ‘natuurlijk’ won!

Gisteren weer een mooie wedstrijd; De Belgische klassieker Gooik-Geraardsbergen-Gooik. Vorig jaar wist ik hier derde te worden. Nu was het parcours iets gewijzigd en waren er vier klimmetjes in het parcours opgenomen, waaronder de Muur van Geraardsbergen en de Bosberg. De wedstrijd was redelijk mat tot de Muur waar vier rensters wegreden: Vos, Johansson, Longo Borgini en Moolman. Zij gingen iets te rap voor mij en achter hen duurde het vrij lang tot de ploegen die de slag gemist hadden een achtervolging op gang hadden gezet. In de finale werd het echter nog spannend toen we de koplopers tot op 20 seconden naderden en hadden Sabrina en ik onze handen vol aan het pareren van aanvallen van de concurrentie. Marianne wist echter ook deze wedstrijd naar haar hand te zetten door Johansson en Longo Borgini naar plek 2 en 3 te verwijzen in de sprint. Ik finishte in het overgebleven pelotonnetje (als 25e).

Pittig weekeindje dus! Nu twee dagen bijkomen en dan start ik woensdag in de Parel van de Veluwe. Daarna staat er een korte stage in Spanje op het programma waar we het WK parcours gaan verkennen en rijden we aansluitend de klassieker Durang0-Durango.

Eerst was het een gerucht, toen een feit en vervolgens een hype; The Friends Life Womens Tour in Groot-Brittannië. Woensdag gingen we van start in de eerste editie van deze Engelse etappekoers. Nog voordat er een meter verreden was, was er al een enorme ‘buzz’ rond deze wedstrijd. Veel media-aandacht (in Engeland dan) en niet alleen op sociale media maar ook op kranten en tv. Een professionele trailer. Een sterk deelnemersveld en een serieus prijzenschema. Het enige minpuntje was dat de vijf etappes op voorhand nogal kort en gemakkelijk (lees vlak) waren.

We werden dinsdag onthaald in een goed hotel door een overenthousiaste organisatie. Groot-Brittannië maakte zich op voor de ‘battle’ tussen de superstars Vos en thuisrijder Armitstead.

De start van de eerste etappe was overdonderend. Werkelijk duizenden mensen waren uitgelopen om ons te zien. Ik had nog nooit zoveel toeschouwers gezien die speciaal voor een vrouwenwedstrijd waren gekomen! Niet alleen bij de start van de eerste etappe, maar langs de gehele route, bij de finish, bij de tussen- en bergsprints en dat de hele week lang! Ik weet zeker dat dit alle rensters in het peloton een enorme kik gaf en af en toe zelfs kippenvel. Tijdens de eerste etappe bleek al meteen dat het parcours niet zo gemakkelijk was als het vooraf leek. Bochtig, smal en constant op en af. Dit maakte dat je de hele wedstrijd 100 procent geconcentreerd moest zijn. Ondanks verschillende uitlooppogingen liep de etappe uit op een massasprint die gewonnen werd door Emma Johansson (Orica-GreenEdge). Marianne werd tweede. De tweede etappe werd verreden in de stromende regen en was opnieuw lastig. Nu kreeg aanvallers wel meer ruimte, uiteindelijk wisten twee rensters, Zorzi (Astana-BePink) en Ratto (Faren-Kuota) een flinke voorsprong te nemen. Omdat GreenEdge geen verantwoordelijk nam ondanks dat zij de gele trui hadden zagen wij ons genoodzaakt om in de finale op kop te rijden om de koplopers terug te pakken anders waren alle kansen op een goed klassement meteen gezien. Het was echter net te laat, de koplopers hielden een handvol seconden over en Ratto pakte de etappe en de leiding in het klassement. Marianne won vlak daarachter de sprint van het peloton en werd derde. De derde etappe ging langs de kust en beloofde een ‘Hollandse’ waaieretappe te worden. Wind stond er inderdaad genoeg maar het was opnieuw veel draaien en keren, op en af, en ook redelijk beschut. Maar omdat deze etappe in sneltreinvaart werd afgelegd (90 km in 2 uur en 11 minuten!) bleef er toch maar een klein peloton over in de finale. Mijn benen waren niet bepaald goed deze dag en ik heb echt enorm afgezien en kon op hangen en wurgen in de eerste groep finishen. Marianne had duidelijk betere benen sprintte naar de winst!

De laatste twee etappes hadden eenzelfde scenario. Veel aanvallen wat groepen weg en wij controleerden in het peloton. Vooral in de laatste etappe betekende moesten we nog flink aan de bak toen een kopgroep nog voor halverwege de wedstrijd ruim 1,5 minuut voorsprong pakte en ze een bedreiging vormde voor Marians klassement. Maar na 50 km op kop met mijn ploeggenotes rekende we hen in de laatste kilometers in en won Marianne weer de etappe en dus ook het eindklassement!

Ondank dat ik zelf niet echt de benen had deze week had ik het toch ook niet willen missen. Niet alleen door de winst van Marianne en dus ook van de hele ploeg, maar ook om te zien hoe onze sport leeft en gewaardeerd wordt in Engeland. Een geweldige ervaring en een compliment aan de organisatie en de Engelse supporters!

 

Om verschillende redenen heb ik mijn website de laatste weken niet zo goed bijgehouden, dus tijd voor een update! De reden hiervoor was dat er eigelijk ook niet zoveel te vertellen was. Mijn laatste wedstrijd van het ‘voorjaar’ was de Ronde van Gelderland en daar moest ik door ziekte helaas al vroeg de wedstrijd verlaten. Gelukkig stond er die week aansluitend een rustweek gepland dus had ik de tijd om weer helemaal fit te worden en goed uit te rusten voor het tweede deel van het seizoen. Voor sommige lijkt het misschien alsof we nog maar net begonnen zijn maar ik reed mijn eerste wedstrijd al begin februari (Ronde van Qatar) en door het drukke programma de daar op volgende weken was ik ondertussen al aardig uitgeblust. Een weekje zonder fiets en een weekeind geen wedstrijd heeft me echter goed gedaan en ik kijk erg uit naar de komende periode. Afgelopen vrijdag reed ik alweer de Ronde van Overijssel. Een nieuwe internationale wedstrijd op onze kalender. De organisatie had een prachtig parcours voor ons uitgetekend, met start en finish in Rijssen en onderweg enkele klimmetjes. Onder aanvoering van onze ploeg en Liv-Shimano was er na 40 km wedstrijd een eerste schifting, meteen gevolgd door een aantal aanvallen van Specialized-Lululemon. Hierdoor ontstond een kopgroep van vijf rensters met van ons Roxane Knetemann mee. Een prima situatie voor ons, als betekende het wel dat de wedstrijd daarachter nogal mat en gesloten was. De koploopsters leken het te gaan halen tot de finish, tot Kirsten Wild haar ploeggenotes van Liv-Shimano de opdracht gaf het gat te dichten, ondanks dat ze een ploeggenoot mee hadden! Daardoor werd het nog een harde en spannende finale. Ondertussen was de kopgroep uiteengeslagen en wist alleen Lisa Brennauer van Specialized Lululemon het jagende peloton voor te blijven. Roxane werd pas in de laatste kilometer ingerekend. Erg jammer na zo’n sterke wedstrijd van haar. Ik was nog aardig fris en heb me in het sprintgeweld gewaagd met een achtste plaats als resultaat.

Zondag heel wat anders; een clinic voor TC de IJsselrenners. Deze tourclub had mij gevraagd een clinic speciaal voor vrouwen te verzorgen. Aangezien ze maar twee vrouwelijke leden hadden en daar best wat dames bij mochten komen! Eerst heb ik een presentatie over mijzelf en hoe het is om profwielrenster te zijn, gegeven. Vervolgens heb ik met de 22 deelneemsters een mooie route door de Krimpenerwaard gemaakt. Het was erg leuk om te doen en de reacties waren ook heel positief. Ik hoop dat ik deze dames nog enthousiaster heb gemaakt voor de fiets!

Nu staat er weer een nieuwe wedstrijd op het programma; Friends Life Women’s Tour. Een vijf-daagse wedstrijd in Engeland. Ik ben erg benieuwd! Meer over de wedstrijd kun je hier vinden.