Gisteren was het dan eindelijk zo ver, de eerste wedstrijd van het seizoen. Traditiegetrouw is dat de openingsklassieker Omloop het Nieuwsblad. Om 11.20 uur werd het startschot gegeven in Gent voor een wedstrijd over 120 km met acht klimmen en 5 kasseienstroken. Het is ook traditie dat op de derde klim van de dag, de Cote de Trieu, de wedstrijd meestal openbreekt. Zo ook deze editie. Toen het peloton daar brak zat ik net achter de eerste groep en vervolgens wist ik op de Paterberg weer bij ze aan te sluiten. Na de eerste serie klimmen konden we de balans opmaken en maakten Annemiek van Vleuten, Ashleigh Moolman en ik namens Bigla deel uit van een eerste groep van circa 25 rensters. Boels-Dolmans was hier in de meerderheid met vijf rensters. Op de volgende serie kasseienstroken (na ongeveer 80 kilometer) begon mijn rechtershifter (achterderailleur) dienst te weigeren. De shifter bleek kapot en helaas was er geen reservefiets voor mij beschikbaar. In eerste instantie probeerde ik door te rijden op het enigste verzet wat ik nog had (53×28) maar dat was natuurlijk geen doen. Na 15 km tobben kreeg ik de reservefiets van Annemiek die veel te klein was maar zo kon ik in elk geval finishen. Ondertussen was ik natuurlijk al lang de aansluiting met de kopgroep kwijt. Ashleigh en Annemiek reden top in de eerste groep maar konden niet tegen de andere blokken op. Uiteindelijk won Anna van der Breggen (Rabobank) knap de wedstrijd door in een sprint a deux Ellen van Dijk (Boels-Dolmans) te verslaan. Ik finishte, behoorlijk gefrustreerd, de wedstrijd als 32e. Helaas is dit ook een deel van de sport en is het geluk niet altijd aan je zijde. De benen waren in elk geval goed en de samenwerking met mijn ploeggenoten ook, wat toch altijd even spannend is de eerste wedstrijd samen. Nu hopen dat ik de komende wedstrijden meer geluk heb, kansen genoeg in elk geval met deze week nog GP Samyn (woensdag) en op zaterdag de eerste editie van Strade Bianche voor vrouwen!

(foto’s: Sportfoto.nl)

De eerste kennismaking en meteen het eerste trainingskamp met mijn nieuwe ploeg is een feit. Van 11 tot en met 25 januari verbleven we met de ploeg op het Playitas resort op Fuerteventura (Canarische Eilanden). De eerste dagen stonden vooral in het teken van het wennen aan onze nieuwe fiets; een prachtige Cervelo S3. Maar ook aan het wennen aan elkaar, hoewel ik een heel aantal meiden al wel ken van eerdere ploegen of van de wedstrijden. Het is een gevarieerde groep met wat oudere en meer ervaren rensters en een aantal heel jonge rensters. Daarnaast zijn er heel wat verschillende nationaliteiten (1x Canada, 4x Zwitserland, 1x USA, 1x Zuid-Afrika, 2x Duitsland, 1x Finland, 1x Groot-Brittannië, 3x Nederland en een Spaanse ploegleider) iets wat ik erg leuk vind. Ondanks dat alles nieuw is hebben we wel optimaal geprofiteerd van de goede weersomstandigheden op Fuerteventura. We hebben veel lange trainingen gedaan, elke dag 4 tot 5 uur, en ook een aantal wedstrijdgerichte trainingen (sprints, intervallen bergop, et cetera). De laatste training was zeker wedstrijdgericht, vijf uur ‘volle bak’ over het eiland gescheurd met een ‘finale’ richting hotel. Lekker moe richting Nederland dus! Ik heb een zeer goed gevoel overgehouden aan dit eerste trainingskamp en kijk uit om met dit team naar de wedstrijden te gaan. Die eerste wedstrijd zal voor mij op 28 februari zijn; Omloop het Nieuwsblad. In tegenstelling tot voorgaande jaren heb ik er dit jaar namelijk voor gekozen niet naar de Ronde van Qatar te gaan. Maar eerst volgen op 29 januari nog een officiële teampresentatie in Zwitserland en in februari een trainingskamp in Spanje.

Hieronder een sfeerimpressie van de afgelopen twee weken:
(ps: mijn rood-wit-blauwe trui liet nog even op zich wachten maar binnenkort natuurlijk gewoon weer om mijn schouders!)

Met trots presenteer ik u mijn nieuwe website. De afgelopen weken heb ik hard gewerkt aan deze site waar u mij kunt volgen in mijn werkzaamheden als wielrenster, maar ook als ontwerpster. De basis voor de website zijn de prachtige foto’s die fotograaf Maarten de Groot van mij gemaakt heeft. Maarten heeft mij met zijn camera een dag gevolgd, om u een beeld te geven van hoe mijn dagen er uit zien. Van het ontbijt tot de laatste trainingssessie in de sportschool. Afzien op de fiets, creatieve uren achter de naaimachine of een moment van ontspanning in mijn eigen huis. Het hoort allemaal bij mijn leven. Veel plezier bij het rondkijken op deze site, kom regelmatig terug voor het meest recente nieuws en laat gerust een reactie achter!

En kijk ook eens op MaartendeGroot.com!

Het weerbericht beloofde al veel goeds voor zaterdag 10 januari; windkracht 7-8, storm aan de kust en kans op stevige regenbuien. De perfecte ingrediënten voor wat waarschijnlijk een ‘epische’ editie van de strandrace Egmond-Pier-Egmond ging worden! En dat werd het ook. Om 12.15 gingen de vrouwen als eerste van start in deze wedstrijd, die tevens gold als het officiële Nederlands Kampioenschap strandracen voor 2015. Met wind op kop en de hemelsluizen volledig open richting de pier, ging het niet erg hard. Al snel haalden de eerste mannen (die 5 minuten later gestart waren) ons in en hier kon ik samen met o.a. Roxane Knetemann mijn karretje bij aanhaken. Toen het zand een stuk verderop zompiger werd moest ik de jongens echter laten gaan. Roxane viel maar wist bij het keerpunt weer terug te keren bij mij, net als Paulina Rooijakkers die ons daar meteen voorbijstak in een andere groep mannen. Op de terugweg hadden we de wind niet recht van achter waardoor het lastig was in waaiers te rijden. De ruimte op strand was beperkt, mede door de tegenliggers. Hierdoor werd ik een paar keer uit de waaier ‘gekwakt’ en uiteindelijk moest ik Roxane ook laten gaan. Gelukkig wist ik na 36 km toch nog als derde vrouw de boulevard van Egmond op te draaien. Paulina had ondertussen haar Nederlandse titel op het strand met succes weten te verdedigen. Ondanks de barre omstandigheden heb ik toch wel genoten van deze race. Het publiek was evengoed in grote getale aanwezig op het strand en het weer maakte het ook wel een soort heroïsch. Een derde plaats en een bronzen medaille op het NK is een mooi begin van 2015. Een bedankje aan Emiel Schilder en zijn team van Theo Schilder Tweewielers is ook op zijn plaats. Zij stelden ook dit jaar weer een super snelle Giant beachbike tot mijn beschikking. Het materiaal was zeker top!

Afzien!

 

De eerste renners onderweg terwijl de hemelsluizen openstaan (foto’s: Wim Lemmers).

Het is even stil geweest van mijn kant. Na het Wereldkampioenschap in Ponferrada heb ik een flinke rustperiode genomen. Dat was nodig om de batterij weer even helemaal op te laden. Wel ben ik begin oktober nog een keer de fiets op gestapt. Marianne Vos had de ploeg uitgenodigd om samen ‘l Eroica te rijden. Een toertocht over de Toscaanse ‘Strade Bianche’ (witte wegen, onverhard dus) waar je complete uitrusting 25 jaar of ouder moet zijn. Met z’n allen dus op een oude fiets en in oude kleding de fiets op. Een enorm leuke ervaring! Daarna ben ik met mijn vriend op vakantie geweest en hebben we ruim drie weken door Indonesië (Javi, Bali en Lombok) gereisd. Terug in Nederland was het weer tijd om de fiets uit de schuur te halen. Ik had na deze leuke periode weer helemaal zin om te gaan trainen, maar het was (zoals eerlijk gezegd elk jaar) wel weer even schrikken hoe snel je conditie achteruit gaat. Gelukkig had ik de stijgende lijn snel te pakken. Op dit moment ben ik met de Nederlandse selectie op trainingskamp in Florida, USA. Andere jaren gingen we in december onder leiding van bondscoach Johan Lammerts naar Zuid-Afrika, deze keer is voor de afwisseling voor Florida gekozen. Ook hier zijn de weersomstandigheden over het algemeen prima en is het fijn trainen. We maken hier veel lange dagen van 3 tot 5 uur op de fiets met om de paar dagen een krachttraining daarbij. We werken hard aan de basis dus hier!
Begin januari staat het eerste trainingskamp met mijn nieuwe ploeg, Bigla Pro Cycling Team gepland, de winter vliegt voorbij zo!

Team ‘l Eroica

Na een lange hike, op top van de Merapi (3000 m), de meest actieve vulkaan van Indonesië.

Op bezoek bij ‘fietsvriendin’ Nana en haar gezin in Lamongan (Surabaya, Oost Java)

Trainen in Florida, met Chantal Blaak

De ploeg in Florida, Anna van der Breggen, Roxane Knetemann, Amy Pieters, Ellen van Dijk, Marianne Vos, Lucinda Brand, Annemiek van Vleuten, ik en Chantal Blaak

 

Weken leefde ik toe naar dit kampioenschap en voor je het weet is het voorbij! Gisterenmiddag stonden we opgetogen aan de start van DE wedstrijd van het jaar. Na 1,5 ronde wedstrijd stonden de zaken er ineens heel anders voor. In volle afdaling viel er een renster voor in het peloton waardoor er een enorme valpartij ontstond. Marianne, Chantal, Lucinda, Thalita en ik zelf sloegen ook tegen de vlakte. Ik zag de valpartij voor me gebeuren maar de snelheid was hoog en ik kon geen kant op. Vallen was onvermijdelijk. Gelukkig zaten we, behalve Thalita die haar sleutelbeen brak en we daardoor meteen moesten missen, weer redelijk snel op de fiets. Roxane, Lucinda en ik konden Marianne net voor het begin van de volgende klim weer in het peloton afzetten. Toen kwam ik er ook achter dat mijn fiets niet meer schakelde. Door de valpartij zat onze coach op dat moment niet achter ons en moest ik de klimmen die ronde op het buitenblad doen. Bij de finishdoorkomst kon ik vervolgens van fiets wisselen. Een heel gedoe dus, plus dat ik aan de valpartij een zeer pijnlijke nek en rug overgehouden had. Gelukkig kon ik me daarna weer behoorlijk herpakken en tot 1,5 ronde voor het einde de ploeg helpen. Toen er flink doorgetrokken werd op de lange klim moest ik de rol lossen en bij de finish doorkomst werd ik uit de wedstrijd gehaald. Vervolgens heb ik in de box de laatste ronde in spanning op het grote scherm kunnen zien. Ik zag Marianne (maar ook Lucinda, Chantal en Ellen) een supersterke finale rijden maar helaas kwam ze tekort in de sprint. Het was een schrale troost dat mijn Franse ploeggenote Pauline Ferrand Prevot die sprint won, zeker ook een geweldige kampioene na een enorm sterk seizoen.

Met gemengde gevoelens kijk ik terug op dit WK. Ik heb genoten van alles om de wedstrijd heen en van de dagen vooraf aan de wedstrijd met de Nederlandse ploeg in het hotel. De wedstrijd zelf was zwaar en behoorlijk stressvol en dan krijg je ook nog als ploeg met zoveel pech af te rekenen… Ik voelde me heel sterk de afgelopen tijd en had gehoopt dat meer te kunnen tonen in de wedstrijd. Toch was dit WK een prachtige ervaring en ben ik trots op onze collectieve prestatie!

Nu is het tijd om uit te rusten en te genieten van het off-season. Vakantie!

Samenvatting en verslag op nossport.nl

Het team voor de start. Foto: Sportfoto.nl

Foto: Corvospro.com

Nog 1 nachtje slapen, dan is het zover. Morgen om deze tijd rijden/strijden we in Ponferrada voor die felbegeerde regenboogtrui. Mijn laatste wedstrijd was de Boels Ladies Tour, nu drie weken geleden. Natuurlijk heb ik in de tussentijd niet stilgezeten. Samen met mijn ploeggenote Sabrina Stultiens ben ik een aantal dagen in de Eifel (Duitsland) gaan trainen, maar ook heb ik de heuveltjes rond de Posbank opgezocht en thuis mijn kilometers gemaakt. Ik voel me momenteel in elk geval goed getraind maar ook uitgerust. Afgelopen dinsdag ben ik in Spanje aangekomen en me bij de Nederlandse ploeg aangesloten. Deze dagen hebben we nog wat korte trainingen gedaan, het parcours verkend en vooral veel gerust om zo fris mogelijk aan de start te staan morgen.

De WK-selectie is op het laatste moment iets verandert door het wegvallen van Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen. Amy Pieters en Thalita de Jong zijn hiervoor in de plaats gekomen. Natuurlijk is het wegvallen van deze twee toppers een behoorlijke aderlating voor de ploeg, maar we staan evengoed nog steeds met een sterk blok aan de start. Over de wedstrijd tactiek zal ik nog niets verklappen. Ik zou zeggen, allemaal kijken morgen en duimen voor ons!

De wedstrijd is van 14.00 tot circa 17.20 uur en is live te volgen op de NOS op ned 1, Eurosport en Belgie.

 

Volg ook op twitter @knwulive en de KNWU facebookpagina voor leuke updates en foto’s!

WK Selectie vrouwen: Ik, Amy Pieters, Thalita de Jong, Roxane Knetemann, Sabrina Stultiens, Ellen van Dijk, Lucinda Brand, Chantal Blaak en Marianne Vos. (foto: Anton Vos)

Persmoment op donderdag. Altijd lachen met de NOS…

 

Na drie jaar deel uitgemaakt te hebben van de Rabobank Liv formatie heb ik besloten om weg te gaan bij deze ploeg en een nieuwe uitdaging aan te gaan. Het klinkt misschien wat vreemd om een een contractverlenging van de beste ploeg ter wereld naast je neer te leggen en voor een wat onzekerder avontuur te kiezen. Maar ik ben niet bang om (voor sommige) verassende keuzes te maken, ik denk zelfs dat dat mij fris en gemotiveerd houd. Ik heb met enorm veel plezier vanaf 2012 bij de Rabobank ploeg gereden en genoten van de successen die we samen geboekt hebben. Vooral aan het jaar 2012 koester ik zeer goede herinneringen, misschien wel mijn beste jaar ooit. Zelf boekte ik in dat jaar verschillende internationale overwinningen, waaronder de Wereldbeker wedstrijd in Vargarda, Zweden. Ook het winnen van de Giro Rosa met Marianne was een absoluut hoogtepunt. Ook afgelopen seizoen was voor zowel mijzelf als de ploeg heel succesvol. We regen de overwinningen aaneen, met voor mijzelf als absoluut hoogtepunt het winnen van de Nationale titel in Ootmarsum. Als rensters heb ik mezelf verder kunnen ontwikkelen in deze ploeg en op kunnen trekken aan het hoge niveau van mijn ploeggenotes, een belangrijke reden waardoor ik elk jaar nog stappen heb kunnen zetten.

Aan de andere kant betekent het voor mij ook, wanneer je deel bent van zo’n sterk collectief, dat mijn rol in de meeste wedstrijden hetzelfde is en dat ook zo zou blijven in het komende seizoen. Het Bigla Cycling Team zal ook uit een sterke groep rensters gaan bestaan, maar ik zie hier zeker meer kansen en uitdagingen voor mijzelf. Daarnaast wilde ik ook graag weer naar een buitenlandse, of in elk geval meer internationaal samengestelde ploeg. Ook kijk ik uit naar de samenwerking met de nieuwe begeleiding en manager Thomas Campana, die mij enthousiast voor dit project gemaakt heeft en waar ik eerder mee samenwerkte in het Cervelo Test Team. Ik ben Rabobank, Liv/Giant , de begeleiding van het team en mijn ploeggenotes dankbaar voor de drie mooie jaren waar ik met veel plezier aan terug zal denken.

Officieel persbericht Bigla Cycling Team:

Iris Slappendel confirms move to Bigla Cycling Team

Dutch Champion looks for new challenge and opportunities

The Bigla Cycling team is happy to confirm the fourth new member of the team for the 2015 season, Iris Slappendel. The 29 year old is the reigning Dutch National Road Champion and describes herself as an all-rounder with good time trial ability and a valuable member for the team time trial and says her specialty is the northern European classics which she is looking forward to targeting.

“When it came to this decision to switch teams I was basically looking for a new environment and a more challenging one for myself,” Slappendel said.

“At Rabobank I played the same role in the team and with Bigla we will race different tactics which will give me more opportunities. I feel it’s a step in my career that I need right now. A change of environment is always good after a few years. It’s good to be surrounded by new management and new teammates, which can inspire and motivate you.”

Having confirmed the extension of the sponsorship for two more seasons, the team has already confirmed new riders Annemiek van Vleuten, Shelley Olds and Ashleigh Moolman-Pasio.

“Iris is this kind of rider a team needs for many different disciplines. She will play a major role within our tactical ideas for how we want to approach races. Apart from this, Iris is one of the most experienced riders in the TTT. I was extremely pleased with her decision to join the team next year,” team manager, Thomas Campana said.

“The spring classics is important for me and I’m also thinking of the world team time trial championships in America. That’s a big goal,” Slappendel concluded. 

Een dag na de wedstrijd in Plouay kreeg ik het verheugende bericht dat ik dit jaar geselecteerd ben voor het Wereldkampioenschap op de weg. Nadat eerder Annemiek van Vleuten, Marianne Vos, Anna van der Breggen, Lucinda Brand, Sabrina Stultiens en Ellen van Dijk al zeker waren van een plek, heeft bondscoach Johan Lammerts besloten de laatste drie plekken aan Roxane Knetemann, Chantal Blaak en mij te geven. Ik ben heel blij dat ik 27 september in Ponferrada, Spanje, Marianne Vos mag helpen in de belangrijkste wedstrijd van het jaar, om die felbegeerde regenboogtrui!

Maar tot die 27e september moet er natuurlijk nog wel heel wat gefietst worden, te beginnen met de Boels Rental Ladies Toer, afgelopen week. De start was dinsdag in Tiel met een tijdrit van 10 kilometer. Deze liep absoluut niet lekker bij mij maar mijn tijd (de 17e) viel nog alleszins mee. De dagen daarna gebeurde er eigenlijk weinig bijzonders, bijna alle dagen eindigde de wedstrijd in een sprint, behalve de etappe van vrijdag toen er een kopgroep weg bleef met daarbij mijn ploeggenote Sabrina Stultiens en de Amerikaanse Evelyn Stevens die daarmee de basis legde voor haar eindzege in deze wedstrijd. Ik heb veelvuldig geprobeerd een ontsnapping op gang te zetten of mee te springen maar dat was zonder succes in deze toch wel nerveuze en vooral gesloten wedstrijd. De laatste twee dagen voelde ik de vermoeidheid ook hard toeslaan en had ik last van mijn knieën. Mede daarom ben ik in de laatste etappe in Zuid-Limburg niet maximaal gegaan en finishte ik daar in het pelotonnetje dat voor plek 13 reed. In het eindklassement eindigde ik als 18e. De vorm is zeker nog goed en na een paar dagen rust ga ik beginnen aan mijn laatste voorbereiding richting het WK.

Een van de obstakels van afgelopen week; de Oude Holleweg (Berg en Dal). Foto: Sportfoto.nl

Gisteren hebben we de laatste wedstrijd om de WereldBeker gereden in het Franse Plouay. Het was al duidelijk dat Lizzie Armitstead (Boels-Dolmans) het klassement over deze wedstrijdenreeks zou winnen. Ik stond eerste in het sprintklassement en met slechts één tussensprint in deze wedstrijd kon mij deze prijs ook niet meer ontgaan. Het was dus een open wedstrijd en dat gold ook voor onze ploegentactiek. Maar meegenomen dat Plouay één van de lastigste wedstrijden van het jaar was wist ik dat ik niet tot de aanvallen van de klimmers moest wachten want dan zou het moeilijk zijn om te volgen. De eerste 50 kilometer van de wedstrijd was het echter behoorlijk mat en had het weinig zin om aan te vallen. Op de tweede passage van de steile klim, een paar kilometer van de tweede finishpassage brak de wedstrijd open en plaatsten we een paar aanvallen. Ik wist bovenop weg te komen met een groepje van acht rensters, maar het peloton liet het niet begaan en op de finishdoorkomst werden we weer gegrepen. De wedstrijd was nu echter wel echt begonnen en in de derde ronde werd er behoorlijk pittig gereden. Op de derde passage van de steile klim reden er in eerste instantie 10 rensters weg waarbij ik net de aansluiting mistte. Op het klimmetje na de finish werd er weer flink doorgetrokken en daardoor sloten we enkele kilometers laten met nog eens elf rensters bij de eerste groep aan. Een kopgroep van 21 rensters met daarbij de complete Rabo-ploeg was een geweldige situatie voor ons en zo konden we het spel perfect spelen. Lucinda wist vervolgens weg te komen met nog twee rensters en een voorsprong te pakken. In onze groep schudde Anna nog eens aan de boom. Hier werden Roxane en ik wel slachtoffer van want de eerste groep viel daardoor in twee stukken. Maar met vier rensters voorin was de situatie natuurlijk nog steeds heel goed voor ons. De eerste groep haalde Lucinda’s groepje bij en hoewel Lucinda moeite had om op de klimmetjes te volgen wist ze op haar typische ‘dood of de gladiolen’ stijl in de afdaling terug te keren en meteen eroverheen te knallen. Vanuit de achtergrond beschermd door drie ploeggenotes soleerde ze zo op een zeer knappe wijze naar de overwinning in deze wedstrijd! Achter haar sprintten Marianne en Pauline naar de overige twee podiumplekken. Mijn groepje reed voor plek 11 maar mijn sprint was niet veel meer en ik finishte als 20^e. Hoewel dit misschien niet mijn beste uitslag ooit in deze wedstrijd is, wat het wel mijn beste wedstrijd ooit in Plouay. Ik was heel blij dat ik met de betere klimmers mee kon op dit lastige parcours en om te voelen dat mijn vorm nog steeds heel goed is. En natuurlijk is het heel leuk dat ik aan het eind van deze Wereldbeker cyclus één van de door mijzelf ontworpen truien mee naar huis mag nemen!

Veel tijd om uit te rusten van deze wedstrijd is er echter niet, na een nachtje in mijn eigen bed reis ik alweer af naar Tiel waar dinsdag de Boels Ladies Tour van start gaat met een tijdrit van 10 kilometer. Zes dagen later finishen we in Zuid-Limburg. Meer info over deze wedstrijd vind je hier.

winst in het sprintklassement. Foto: Anton Vos