Categorie: nieuws
UCI World Cup truien VAN mij!
Of de leiderstrui, of een van de truien voor de nevenklassementen, voor mij gaat worden komend jaar, dat weet ik nog niet. Dat ze van mij gaan worden wel! Zie onderstaand bericht van NOS.nl:
Iris Slappendel is niet alleen wielrenster bij Rabobank Liv/Giant Team, maar ook een productontwerpster. Met die combinatie van talenten won ze de ontwerpwedstrijd van de UCI voor nieuwe truien voor de klassementsleiders in de wereldbeker voor vrouwen.
De UCI schreef de wedstrijd afgelopen oktober uit. De wielerunie wilde het huidige tricot voor de leider in het algemeen klassement moderniseren en er moesten ontwerpen komen voor de drie nieuwe klassementen (berg, sprint, jongeren) die volgend seizoen geïntroduceerd worden.
Slappendel: “Ik heb aanvankelijk drie ontwerpen gemaakt, waarvan er eentje door de UCI werd uitgekozen voor de volgende ronde. Ik heb nog wat kleine aanpassingen gedaan, en uiteindelijk is het gekozen als de beste van vier inzendingen die waren overgebleven.”
Herkenbaar
Het viel Slappendel nog niet mee iets te vinden wat onderscheidend is in het peloton. “De grote rondes hebben natuurlijk hun kleuren, die zijn vanzelf herkenbaar.” In de nieuwe truien zijn de beginletters van de klassementen verwerkt: L voor ‘leader’ (algemeen klassement), S voor sprint, Y voor ‘young’ (jongeren) en M voor ‘mountain’ (berg).
De keuze van de UCI is niet het favoriete ontwerp van Slappendel zelf: “Ik vind het winnende ontwerp zelf het meest conventionele. De andere waren denk ik te heftig voor de UCI. Het is toch een wat behoudende organisatie.”
Denkt Slappendel zelf nog een van de truien te mogen dragen? “De jongerentrui gaat natuurlijk niet meer lukken”, zegt de 28-jarige lachend. Het lijkt de knecht van Marianne Vos wel erg leuk om een van haar eigen ontwerpen te dragen: “Ik zei al tegen Marianne: misschien moet ík dit jaar maar voor de wereldbeker gaan!”
Ronde van Drenthe
“Ik heb natuurlijk al een keer een wereldbekerwedstrijd gewonnen (in augustus 2012, in Vargarda, red), maar aan het einde van het seizoen. Als ik een van de eerste wedstrijden win, heb ik een kans om erin te rijden. Misschien moet ik komend seizoen pieken in de Ronde van Drenthe”, aldus Slappendel.
Wat dat betreft is de introductie van de nevenklassementen een voordeel. “Dat geeft meer kansen om in een trui te rijden.”
Bij een ontwerpwedstrijd hoort natuurlijk ook een prijs, maar daar hoefde Slappendel het niet voor te doen. De winnaar wordt namelijk uitgenodigd door de UCI om een wereldbekerwedstrijd bij te wonen.
En natuurlijk het oordeel van de UCI (bron: uci.ch)
Last October, the UCI launched a contest for the design of the new jerseys to be worn by the leaders in the various rankings of the UCI Women Road World Cup. The aim was not only to modernise the design of the jersey worn by the overall leader of the series, but also to define that of the jerseys worn by the racers leading the three new rankings that will be introduced from next season (best young rider, best sprinter and best climber).
Among the many projects submitted, it was Iris Slappendel’s design which got the UCI vote. This young graphic designer from the Netherlands is well known in the cycling world, since she is also a high performance athlete competing with the Rabo Women Cycling Team.
Andrea Marcellini, the UCI Women Cycling Coordinator, is very happy with the choice: “Iris Slappendel’s project brings together all the expected qualities. The concept she has developed is very complete and could almost be used as it is. It is an evolution in the visual identity of the UCI Women Road World Cup and incorporates a very contemporary eighties look. The fact that the winner is an active rider is definitely the icing on the cake!”
The 2014 UCI Women Road World Cup will include nine events. It will be launched on 15th of March in the Netherlands with the Boels Rental Ronde van Drenthe, and end on 30th August in France with the GP of Plouay-Bretagne. Phasing in the new rankings (best young rider, best sprinter, best climber) will increase the attractiveness of this key series in the women road cycling calendar. Development and promotion of the latter are one of Brian Cookson’s priorities, as new UCI President.
Eind november heb ik dus drie ontwerpen ingezonden. Niet omdat ik zo graag de prijs wilde winnen, maar vooral omdat de prijsvraag me aansprak en ik het een leuke uitdaging vond. Dat mijn collega’s (en ikzelf hopelijk) komend seizoen gaan strijden voor de truien die ik ontworpen heb is echt super tof!
Update vanuit Afrika!
Het is alweer een tijdje geleden dat ik een update geplaatst heb op deze site. Het seizoen is afgelopen en ik heb genoten van een heerlijk lange lange rustperiode! Bijna zeven weken heb ik de fiets in de schuur laten staan, afgezien van een ‘sportieve’ vakantieweek met vrienden in het Zuid-Duitse Inzell waar ik weer lekker heb geschaatst en gemountainbiked. Ook ben ik een weekje naar Barcelona geweest om juist lekker cultuur te snuiven! Begin november heb ik de trainingen weer opgepakt. De eerste weken gaat het mij vooral om weer lekker te sporten en om aan mijn basis te werken. Dat doe ik door te fietsen, zowel op de baan, MTB als bij goed weer op de wegfiets. Ook krachttraining is belangrijk in deze periode en daarnaast ga ik af en toe zwemmen of naar de ijsbaan. Om mezelf een nieuwe uitdaging te geven heb ik het rijden van strandraces wat serieuzer opgepakt. De eerste twee die ik begin en eind november in Egmond en Scheveningen reed heb ik weten te winnen, dus dat was erg leuk!
Ondertussen heb ik mijn koffers alweer gepakt en ben ik net als voorgaande jaren met de nationale selectie vertrokken naar Paarl, Zuid-Afrika. Hier verblijven we 2,5 week en doen we voornamelijk lange duurtrainingen en krachttraining. De weersomstandigheden zijn hier perfect, er is slechts 1 uur tijdsverschil met Nederland en goed gezelschap om mee te trainen! En daarnaast heb je ook weer eens de tijd om je website bij te werken 😉
Seizoen afgesloten met winst in Uden
De Ladies Tour van vorige week zag ik eigenlijk als mijn laatste wedstrijd van het jaar, maar aangezien ik als reserve voor zowel het WK ploegentijdrit en WK weg nog wel moet blijven trainen besloot ik gisteren nog een criterium in Uden te rijden. Er was geen groot deelnemersveld, een kleine 40 vrouwen, maar dat betekend niet dat je dan automatisch wint natuurlijk! Na een aantal pogingen wist ik na 25 km wedstrijd weg te rijden en kreeg Judith Bloem mee. Onze voorsprong groeide snel en na 45 kilometer dubbelden we het peloton. Nadat het peloton afgesprint had (Anouska Koster won deze en werd derde) wist ik vervolgens weer bij Judith weg te rijden 2 ronden voor het einde en kon ik solo winnen. Een leuke manier om het seizoen af te sluiten!
- Foto: Raymond van der Veldt
Gemengde gevoelens Ladies Tour
Ik kijk met een dubbel gevoel terug naar de Boels Ladies Tour van afgelopen week. Het begon al met de teleurstelling van niet-selectie voor het WK-weg. Ik was nog in de running voor de laatste twee plekken maar de bondscoach liet voor de start van de Ladies Tour weten de voorkeur te geven aan Kirsten Wild en Amy Pieters (beide Argos-Shimano), wederom ben ik dus reserve… Desalniettemin was ik volop gemotiveerd voor de belangrijkste etappekoers in Nederland. Aangezien we geen sprinter of rensters met klassementsambities mee hadden vlogen we er vanaf de eerste dag in Roden in. Deze etappe kende een aantal kasseienstroken en 2,5 kilometer ‘zandpad’. Dat beloofde spektakel maar de meeste ploegen keken de kat uit de boom en wij leken de enigste die een massasprint wilde vermijden. Dat lukte dus niet en Kirsten Wild won de etappe. De dag erop stond er in Coevorden een ploegentijdrit over 32 km op het programma. Gezien de samenstelling van onze ploeg met Sabrina en Katarzyna Niewiadoma (stagiaire bij de ploeg) die nog nooit een ploegentijdrit hadden gereden wisten we niet precies wat te verwachten. De tijdrit verliep echter verassend goed. De laatste 10 kilometer waren we Sabrina en Katarzyna kwijt maar juist in die finale konden we het tempo nog flink optrekken met z’n vieren. Hoewel het verschil zoals verwacht groot was met de winnaars Specialized-Lululemon (1:37 min) viel dat met de nummer twee, Orica-Greenedge wel mee (22 seconden). Een mooie derde plaats dus waar we tevreden mee waren! Het klassement was echter flink in een plooi gevallen. De dagen erop hoopten we dus op wat medestanders in de aanval. Dat viel echter tegen. Specialized-Lululemon bleef de koers strak controleren en op de donderdag-etappe in Leerdam wist Annemiek wel alleen in de aanval te gaan maar kreeg ze nooit echt veel ruimte om in de laatste kilometers weer ingelopen te worden waarna Wild opnieuw de sprint won. Vrijdag in Papendrecht mocht het duo Koedooder (Sengers)- Gebhart (Argos-Shimano) voor de overwinning gaan strijden. Zij kregen blijkbaar wel de zege van het peloton (Gebhart won). Zaterdag reden we van Zaltbommel naar Veen (Wijk en Aalburg) en ook hier liep het ondanks aanvalspogingen van ons uit op een massasprint, deze keer prooi voor de Australische Chloe Hosking. Zondag was het dan tijd voor de traditionele heuveletappe in Zuid-Limburg. Wij besloten nog eens alle register open te trekken. Liesbet en ik kozen meteen de aanval vanaf de Bemelerberg. Korte tijd wist ik vooruit te blijven met een groepje van vijf maar de wedstrijd explodeerde pas echt op de eerste passage van de Yserbosweg. Hier reed een klein groepje weg met onder andere Megan en Katarzyna. Net voor de tweede passage van de Yserbosweg had ik de pech om lek te rijden. Slechte timing! Ik kon net onderaan de Yserbosweg weer aansluiting in het peloton vinden maar had teveel krachten verspeeld om mee te kunnen met het tweede groepje rensters, met daarbij onder andere Annemiek, die hier wegreed. De twee groepen voorin smolten samen en in het peloton was de wedstrijd over. Balen voor mij natuurlijk maar voorin wist Annemiek er nog een spectaculaire finale van te maken. Helaas werd ze nipt door Tatiana Guderzo (Cippolini) verslagen op de meet in Berg en Terblijt maar wel een heel knappe wedstrijd gereden! De laatste dag bracht Annemiek nog naar een tweede plek in het eindklassement achter Ellen van Dijk (Specialized Lululemon) en voor Lizzie Armitstead (Boels-Dolmans). Katarzyna won de jongerentrui en met de ploeg wonnen we het ploegenklassement. Ik beëindigde deze wedstrijd als 24e in het eindklassement. Zelf had ik wat gemengde gevoelens omdat ik graag mijn goede vorm bevestigd had gezien in een mooie uitslag. Hiervoor had ik iets meer geluk nodig gehad, een iets beter op elkaar ingespeelde ploeg voor een tactisch lastige wedstrijd als de Ladies Tour altijd is en was tenslotte het weer natuurlijk veel te mooi voor een Nederlandse koers! Volgend jaar beter…
Topwedstrijd in Plouay
Zaterdag werd de laatste wedstrijd om de WereldBeker verreden. Marianne kon de eindoverwinning in het klassement al niet meer ontgaan gezien haar ruime voorsprong op de nummer twee, Emma Johansson. Dit betekende dat we de wedstrijd open in konden gaan en iedereen een kans had. Ik was met vertrouwen uit Trophee d’Or gekomen maar wist dat ik niet moest wachten tot de echte klimmers hun aanval zouden plaatsen op dit lastige parcours. We reden 5 rondes van 27 kilometer , het parcours is glooiend met drie echte klimmetjes per ronde. In de eerste 1,5 ronde gebeurde er zo goed als niets en omdat ik me slecht in kon houden en we als ploeg ook meer belang hadden bij een zware wedstrijd plaatste ik op de tweede klim in het rondje na zo’n 40 kilometer de eerste aanval. Ik sloeg meteen een gaatje maar het peloton organiseerde al snel. Toen ik terug werd gepakt ging Roxane maar ook die kreeg geen ruimte. We besloten nog even te wachten en in de derde ronde gooide we echt de knuppel in het hoenderhok. Rox, Megan en ik kozen om de beurt de aanval en dat zorgde niet voor een kopgroep maar er wel voor dat de deur vanachteren behoorlijk open stond en het peloton snel uitdunde. Van andere ploegen kwam er zo goed als geen initiatief en dat maakte het lastig om echt weg te komen. Het was dus onvermijdelijk dat in de voorlaatste ronde op de stijlste klim van het parcours een echte schifting optrad. Amaliusuk (Be Pink) plaatste daar een aanval en Marianne, van der Breggen (Sengers), Canuel (Futuroscope) en Johansson (GreenEdge) waren met z’n vijven gevlogen. In het peloton daarachter was er weer geen organisatie en de voorsprong van de koplopers liep snel op. In de laatste ronde probeerde ik nog weg te komen uit het peloton maar zonder succes. Lucinda wist wel bovenop de laatste klim nog weg te rijden met Cantele en Antoshina en zo het sprintende peloton nipt voor te blijven (zesde). Marianne won, je zou bijna zeggen ‘vanzelfsprekend’, de wedstrijd. Voor Johansson en van der Breggen. Ik finishte als 13e in een uitgedund pelotonnetje van zo’n 20 rensters. Ik kijk met een tevreden gevoel terug op de wedstrijd. Niet alleen omdat ik weer bewezen hebt dit soort lastige wedstrijden heel goed aan te kunnen maar ook omdat ik met mijn ploeggenotes weer een duidelijke stempel op de wedstrijd heb weten te drukken. Helemaal geweldig als Marianne het dan weer afmaakt met een klinkende overwinning en als bonus pakte we ook nog de overwinning het het ploegenklassement van de WereldBeker! Klik hier voor de complete uitslag.
Vorm in Trophee ‘d Or
Op het moment van dit schrijven zijn we onderweg van St. Amand Montrond naar Plouay. We hebben gisteren vijf zeer succesvolle dagen ‘Trophee ‘d Or’ afgesloten met een etappewinst van Annemiek! En hoewel dat in eerste instantie niet de insteek was, wisten we ook nog met vier rensters in de top-10 van het eindklassement te finishen. Marianne won het klassement, Lucinda was derde, ikzelf achtste en Annemiek tiende!
Zaterdag gingen we van start in Frankrijk met naast de vier bovengenoemde ook nog Megan en Sabrina. De eerste etappe leek op papier niet al te lastig maar er stond een flinke wind en dat leende zich er perfect voor om in de finale de boel ‘op de kant te gooien’. Een verassende actie voor de concurrentie die meteen een flinke schifting opleverde. Met 19 rensters gingen we de finale in waar een klimmetje op de plaatselijke omloop nog eens voor een schifting zorgde. Hier reed Marianne met vier rensters weg. Megan en ik probeerden de oversteek te maken maar pas toen Lucinda ging reageerde er niemand en hadden we ook in de kopgroep een overtal situatie. Marianne won de sprint van dit groepje voor Bronzini en Lucinda. De eerste etappewinst was binnen met de leiderstrui als beloning! Ik finishte op een minuut in een groepje van zes hierachter als negende en bezette een zesde plaats in het klassement. Op zondag stond er ‘s morgens een tijdrit van 18 km en ‘s middags een etappe van 80 km op het programma. Ik voelde me net als de voorgaande dag sterk en finishte als vijfde in deze tijdrit op een kleine minuut van Marianne, die weer naar winst snelde! De middagetappe was behalve veel regen en valpartijen niet bepaald enerverend. Halverwege koos de Russin Chulkova de aanval en aangezien ze niet gevaarlijk was voor het klassement hebben we haar de ruimte gegeven. Megan, Sabrina en Annemiek controleerden en Marianne won de pelotonsprint voor plek twee. Aan het eind van de dag bezette Marianne, Lucinda en ik de plekken 1,3 en 5 in het algemeen klassement en dus hadden we allemaal nog zicht op winst. We wisten dat maandag beslissend zou zijn voor het klassement met de ‘koninginneetappe’. We kregen een soort Ardennen-achtig parcours voorgeschoteld met een heel aantal klimmen. Ik kon op de klimmen goed mee die maar toen Anna van der Breggen (Sengers) halverwege de etappe op een steil stuk een aanval plaatste moest ik passen. Marianne kon wel meteen mee en Lucinda kon gelukkig ook nog net haar karretje aanhaken. Zo was er een kopgroep van zes met daarbij wel de beste klimsters van de wedstrijd. Ik baalde wel een beetje dat ik net tekort kwam, maar misschien was dit ook wel net wat teveel gevraagd van mijn ‘klimmersbenen’! In de achtervolgende groep was er totaal geen organisatie en daarbij moesten we nog eens een minuut of vijf voor een spoorwegovergang wachten! De kopgroep pakte dus minuten voorsprong (een stuk of 10 op de finish) en van achteren konden alle geloste rensters weer aansluiten. Marianne pakte weer de etappe en Lucinda verdedigde knap haar derde plaats.
De dag erop was het parcours een stuk vlakker en stond er nagenoeg geen wind. De eerste 1,5 uur was het echter oorlog met de ene aanval na de andere! Megan, Annemiek en ik deden lekker mee en na een kleine 50 km wisten Megan en ik eindelijk een succesvolle aanval op touw te zetten met vijf mede-vluchters. We voelden ons allebei goed en wisten dat ritwinst erin zat, maar dan moesten we het goed aanpakken. Megan zou zich daarom sparen en ik bleef meedraaien. Met acht kilometer plaatste ik de eerste aanval en daarna nog twee keer maar telkens sprong er of een renster mee die niet over wilde/kon nemen of de Cippolini-sprintster Taglioferro reed het gat dicht. Met drie kilometer te gaan leek ik wel succes te hebben en had een behoorlijk gat. Ik had enkel de Canadese Canuel (Futuroscope) in mijn wiel en die kon niet meer echt overnemen. Achter mij twijfelden ze echter niet en zo werd ik net onder de vlag van de laatste kilometer weer ingelopen. Megan werd vervolgens nipt geklopt in de sprint door de Australische Amy Cure. Ik finishte als zesde. Bij mij overheerste achteraf vooral teleurstelling dat ik mijn goede benen en deze mooie kans niet heb kunnen bekronen met een etappewinst. De laatste dag waren er echter weer kans voor aanvallen en het was ook weer een agressieve start van de wedstrijd. Al snel wist Megan weer met een groepje weg te blijven en toen deze na 50 km onder aanvoering van Cippolini werd ingerekend koos Annemiek het hazepad en kreeg zes rensters mee. Deze groep had de zege van het peloton en liep snel uit. Annemiek plaatste op de klim in de plaatselijke omloop een aanval en reed zo solo naar de meet! Een leuk einde van een goede week dus waarin we als ploeg geweldig gereden hebben. Ik heb er in elk geval van genoten en hoop deze goede benen mee te nemen naar Plouay waar zaterdag de laatste wedstrijd om de WereldBeker op het programma staat. Au revoir! (klik hier voor de complete uitslag)
Geen WB Zweden en WK Ploegentijdrit
Helaas ben ik door de ploeg niet geselecteerd voor het WK Ploegentijdrit in Florence, komende september. Ik begreep dat de keuze vooral bepaald is op basis van individuele tijdritten eerder dit seizoen. Erg jammer en ook niet gemakkelijk te begrijpen voor mij aangezien ik zelf altijd het idee heb dat de ploegentijdrit een van mijn sterke punten is. Maar het is ook zo dat het niveau in de ploeg momenteel erg hoog is en iedereen gewoon erg hard rijdt! Het gevolg van deze selectie is dat ik ook komend weekeind niet van start zal gaan in de Wereldbekers in Vargarda, Zweden. Een van mijn favoriete wedstrijden en daarbij wist ik met Cervelo hier in 2010 de ploegentijdrit te winnen (de overige jaren altijd podium) en vorig jaar de individuele wedstrijd. Het liefste had ik natuurlijk zondag rugnummer 1 opgespeld en mijn ‘titel’ verdedigd! Maar ook dit hoort bij topsport. Gelukkig staan er nog een paar mooie wedstrijden op mijn programma naar het einde van het seizoen: Trophee ‘d Or (23-28 aug), WB Grand Prix Plouay (31 aug) en de Holland Ladies Toer (3-8 september).
La Route de France
Voor het eerst in mijn carrière heb ik afgelopen week de Route de France gereden. Om een of andere reden was ik nog nooit gestart in deze 8-daagse wedstrijd en het was erg leuk om weer eens een, voor mij, nieuwe wedstrijd de rijden. Het was een perfect georganiseerde koers door midden-Frankrijk. We gingen van start in Soissons (net boven Parijs) en finishten zaterdag in Chauffailles. We verplaatsen ons elke dag naar een ander hotel (of internaat) maar omdat de en finish- en startplaatsen meestal redelijk bij elkaar in de buurt lagen hoefden we voor en na de etappes meestal niet lang in de auto te zitten. Op 3 augustus gingen we van start met een proloog over 3,8 km. Deze was redelijk technisch, inclusief een paar kasseienstroken en een klimmetje. Ik was erop gebrand om hier meteen een goed resultaat neer te zetten omdat ik meestal wel goed ben in prologen en korte tijdritjes. Het ging ook goed, op de een-na-laatste bocht na, waar ik een inschattingsfout maakte en zo een paar belangrijke seconden liet liggen. Met een zesde plaats op 7 seconden van winnares Emma Johansson (Orica-Greenedge) was ik wel tevreden. Mijn eigen doel en ook van de ploeg was om in eerste instantie voor etappewinst te gaan in deze ronde. Het feit dat er behalve het algemeen- en jongerenklassement geen nevenklassementen als een berg- of puntenklassement was en er ook geen bonificatieseconden te verdienen waren onderweg of op de streep, zorgde voor een zeer gesloten wedstrijd. Op de laatste dag na was het parcours nooit heel lastige en stond er ook geen noemenswaardige wind. De ploegen van leidster Johansson en sprintster Bronzini (Wiggle-Honda) controleerden dus de wedstrijd en hoewel wij constant de aanval kozen kreeg er nooit een groep echt de ruimte en was het heel moeilijk om een etappe te pakken in deze wedstrijd. Alleen in de voorlaatste etappe op vrijdag wist ik aan de greep van het peloton te ontkomen om 30 km lang in mijn eentje vooruit te rijden, maar ik had natuurlijk liever een paar medevluchters meegehad en daarbij was het nog te ver van de finish om echt voor de winst te rijden. Behalve de prijs voor de strijdlust leverde dat dus niets op. Met Thalita en Pauline die zich in de sprints mengden wisten we wel een paar ereplaatsen te behalen, maar Georgia Bronzini was een klasse apart in de sprint in deze ronde, zij won zes etappes! De laatste dag kregen we dan wel een paar echte beklimmingen voor de kiezen, die meteen flink steil waren! Iets te steil voor mij eerlijk gezegd. Maar het feit dat ik de eerste helft van de etappe geprobeerd heb om een ontsnapping te forceren hielp ook niet echt mee. Ik finishte die dag in de tweede groep als 22e en werd 23e in het eindklassement. Linda Villumsen (Wiggle-Honda) greep de laatste etappe aan voor een lange solo en pakte zo knap de etappe en het eindklassement. Mijn ploeggenootje Pauline Ferrand Prevot won de jongerentrui.
Criteriums!
Voor mij stonden er na de Thuringen Rundfahrt ook enkele ‘na-Tour-criteriums’ op het programma: Alblasserdam, Heerlen en Roosendaal waar ik respectievelijk een vijfde, tiende en vijfde plaats behaalde. En zoals je op de foto’s van Erwin Spek Fotografie kunt zien; geen afgesproken werk in de damescriteriums maar volle bak koers!
Thuringen Rundfahrt
Met een tevreden gevoel kijk ik terug op de tweede ‘grote ronde’ van het seizoen. In deze zeven-daagse wedstrijd in het oosten van Duitsland voelde ik me beter als in de Giro Rosa. Het waren elke dag lastige etappes, constant op en af, maar deze korte, steile klimmen liggen me duidelijk beter dan de lange klimmen in Italië. Samen met Roxane, Annemiek, Lucinda en Liesbet was ik elke dag in de eerste groep te vinden en hebben we zeer aanvallend gekoerst. We hadden geen van alle klassementsambities en dat betekende dat we vrij en aanvallend konden koersen om zo kansen te creëren voor een etappewinst. De eerste dagen was dat lastig omdat de ploeg van Emma Johansson (Orica Greenedge), die in de eerste etappe meteen de leiding pakte, alles strak controleerde. In de derde rit lukte het Annemiek echter wel op een grandioze manier en dat was voor iedereen een geweldig gevoel. Na een superzware finale waarin Rox, Lucinda en ik in de aanval waren geweest wist Annemiek iedereen (van wat nog over was) naar huis te sprinten!
Onze tijdrit de volgende dag was meteen collectief wat minder, maar in de vijfde etappe maakten we weer samen de slag toen er na 25 km een kopgroep van 18 ontstond waar Annemiek, Lucinda, Roxane en ik bijzaten. Omdat er wel ook weer drie Greenedge rensters bijzaten was ontsnappen uit deze groep lastig, maar de zeer technische ‘kamikaze’ aankomst lag Lucinda dan weer geweldig en met enige doodsverachting gooide zij zichzelf in de afdaling naar de finish. Jammergenoeg kwam Emma Johansson en nog net over, maar wel weer een podiumplek! En omdat het peloton pas op 12 minuten van ons binnenkwam maakten we ook een behoorlijke sprong in het klassement. Ook de dag erop, toen we nog met 20 rensters over waren na de laatste klim pakte Lucinda de tweede plek. Nu achter Valentina Scandolara (Cippolini) die solo het pelotonnetje voor wist te blijven. De laatste dag was zoals andere jaren start-finish in Zeulenroda met de ‘beroemde Hanka-berg’ die we vier keer over moesten. Roxane was de hele dag met twee andere in de aanval, maar helaas controleerde Greenedge weer strak en kregen ze weinig ruimte. Met 25 km te gaan werden ze ingerekend en probeerde Liesbet, Annemiek en ik het nog maar toen het op de laatste passage van de Hanka-berg echt ontplofte moest ik passen en finishte we met een pelotonnetje net achter de kopgroep. Emma Johansson won dus het klassement voor haar ploeggenote Gillow en Lisa Brennauer (Specialized Lululemon). Wij finishten zonder klassementsambities toch nog allemaal behoorlijk kort, met vier rensters bij de eerste veertien! Maar het was vooral een toffe koersweek, waarvan de zere benen hopelijk snel weer herstellen en ik met veel plezier en voldoening op terugkijk.
Giro Rosa: La Storia!
Na acht dagen Giro, een nachtelijke terugreis en een dag bijkomen heb ik nu de energie gevonden voor een update op mijn website. Er is veel gebeurd in een lange week waarin we letterlijk alle uithoeken van Italië hebben gezien, maar ik ga het toch proberen kort te houden!
We gingen vorige week zondag van start met 1 doel; met Marianne opnieuw de ‘Maglia Rosa’ winnen, alle overige prijzen zouden mooi meegenomen zijn. De eerste helft van de Giro verliep perfect voor ons. Achter de Kirsten Wild sprintte Marianne naar een tweede plek in de openingsetappe en de volgende dag naar een tweede plek achter de Italiaanse Bronzini. Door de bonificatieseconden onderweg te pakken had ze wel vanaf de eerste etappe de leiderstrui. In de derde etappe, naar mijn maatstaven was dit al een zeer lastige (lees bergachtige) etappe, pakte ze solo de overwinning en verstevigde de leiding. De vierde etappe wist ze ook te winnen. Met een compacte groep kwamen we hier op de finish af, maar omdat de laatste 2,5 km flink opliepen kon je dit niet echt een massasprint noemen, wel een perfecte ‘Marianne-aankomst’. Na een monsterverplaatsing van bijna 600 km (dankzij onze bus & buschauffeur Gerben de Boer was dit goed te doen) gingen we donderdag van start in Varazze en volgens Marianne ging het nu ‘echt beginnen’ (ik begon er al behoorlijk doorheen te raken eerlijk gezegd!). Helaas voor Marianne, maar natuurlijk voor ons allemaal, was het na deze etappe echter meteen over en waren we het roze kwijt. Marianne kon op de finale klim de Amerikaanse Mara Abbot en anderen niet volgen, en zo pakte Abbot de ritwinst en de leiding in het klassement. Behoorlijk balen, vooral omdat de verschillen meteen vrij groot waren. Maar goed, het klinkt erg cliché maar het is wel waar: Marianne Vos is ook maar een mens en tegen dit klimgeweld kon ze dit jaar niet op. Kun je je er niets bij voorstellen? Reis dan zelf af naar Varazze om de klim naar Monte Beigua op te rijden. Ik denk dat behalve Mara Abbot niemand voor z’n lol een klim van 14 km met een gemiddelde 8,5 procent gaat bedwingen. Ik zag er de lol in elk geval niet meer van in! De volgende dag bewees Abbot opnieuw de beste klimmer te zijn door de etappe naar San Domenico (richting Zwitserse grens, finish op 1440 m.) te winnen. De voorlaatste etappe was weer lekker vlak en mondde uit in een massasprint, waar Marianne zich geweldig herpakte met ritwinst. De laatste dag moesten we nog een tijdrit van 16,5 km door Cremona rijden. Ook niet iets waar je naar uitkijkt wanneer je je in een lichte staat van ontbinding voelt en de thermometer 40 graden Celsius aangeeft! Ellen van Dijk liet hier nog wel even zien dat ze zich daar niet door laat afschrikken en pakte met flinke voorsprong de winst in de tijdrit en zo de vijfde Nederlandse etappewinst! Mara Abbot wint dus, net als in 2010, het eindklassement, voor Tatiana Guderzo en Claudia Hausler.
Uiteindelijk kijk ik zeker wel tevreden terug op deze Giro. Marianne pakte drie etappes en de puntentrui (en zesde in het eindklassement is natuurlijk ook niet slecht ;-). Zelf ben ik de Giro goed doorgekomen. Bergop reed ik wat beter dan vorig jaar, alleen in de zesde etappe had ik een enorme off-day en op het eind wist ik er nog een redelijk tijdrit uit te persen (32e), het was wel jammer dat er weinig tot geen kansen voor ontsnappingen waren deze Giro. Als ploeg reden we perfect samen en was de sfeer de hele week top! Mede ook dankzij onze geweldige staff die perfect voor onze benen, magen, en fietsen zorgden! Nu een weekje herstellen en dan staat volgende week de Thuringen Rundfahrt alweer op het programma!
Alle filmpjes en interviews van de Giro kun je terugkijken op Rabosport.nl of op YouTube. Klik hier voor de complete uitslag. Hier vind je alle samenvatting van RAI sport2 terug.
Pronto per la partenza! Giro Rosa
Nu nog thuis, maar over over drie dagen vertrekken we in Giovinazzo (Bari) met z’n allen voor de eerste etappe van de Giro Rosa. Deze ‘vrouwelijke versie’ van de Giro ‘d Italia blijft een heel speciale wedstrijd. Ondanks dat er dit jaar maar acht in plaats van tien etappes zijn, blijft het een van de zwaarste en prestigieuze wedstrijden op onze kalender. Ik ga geen complete voorbeschouwing doen, die kunt u onder ander op velofocus lezen, inclusief alle etappe-info. Of op de website van de organisatie zelf; GiroRosa.it. Leuke voorbeschouwingen en interviews met verschillende rensters (o.a. mijzelf ;-)) vind je op podiumcafe.com.
We gaan deze Giro heel Italië weer doorkruisen. We beginnen zeer zuidelijk, net onder Bari, waarna we oversteken naar de Middellandse zee (regio Napels) voor twee etappes en daarna weer terug naar de Adriatische kust (regio Ancona). Na een verplaatsing van 450 km na de vierde etappe zijn we voor de vijfde etappe weer een stuk noordelijker, net onder Genua, in Varazze waar vandaan we echt gaan klimmen! De zesde etappe is dan weer richting de Zwitserse grens (grappig genoeg ben ik hier een aantal jaren geleden met de trein geweest toen ik in Novara woonde: Domodossola was het eindpunt van de trein, maar niet van deze etappe!). De laatste twee etappes zijn in de regio rond Milaan. Dit beloofd dus niet alleen heel veel kilometers op de fiets, maar ook in de auto. Gelukkig hebben we de Rabo-touringbus mee en dat zal het reizen een stuk aangenamer maken!
Ik verwacht niet anders dan dat we met de ploeg voor de ‘maglia Rosa’ gaan strijden. Met Marianne, die de laatste twee edities gewonnen heeft, hebben we natuurlijk een topfavoriet in huis maar ik denk dat er nog wel wat meiden zijn die een goed klassement kunnen rijden. Ik ga zo goed mogelijk mijn best doen om hen daarbij te helpen. De tegenstand is er zeker ook niet minder op geworden, dus dat belooft een mooie wedstrijd te worden! Daarbij blijft de Giro een redelijk onvoorspelbare wedstrijd, etappes kunnen zo 30 km langer zijn dan in het routeboek en ervaring heeft geleerd dat de hoogteprofielen ook niet altijd even betrouwbaar zijn. De charme van Italië zullen we maar zeggen…
NK Tijdrijden en Weg
De afgelopen week stond in het teken van het NK Tijdrijden, woensdag in Winsum, en het NK weg, zaterdag in Kerkrade. Voor mij persoonlijk brachten beide wedstrijden niet helemaal wat ik ervan gehoopt had. Op het NK tijdrijden had ik niet verwacht mijn bronzen medaille van vorig jaar te kunnen herhalen omdat ik mij deze keer niet specifiek op de tijdrit voorbereid had. Maar een achtste tijd op 2.30 minuut van winnares Ellen van Dijk viel toch wel erg tegen. Vanaf de start was de tijdrit een worsteling en ik kon nooit echt ‘vermogen’ leveren naar mijn gevoel. Even flink balen na afloop, maar daarna mijn vizier gericht op het NK weg. Hier had ik erg veel zin in en was super gemotiveerd om met mijn ploeggenoten voor het rood-wit-blauw te gaan. Ook zaterdag had ik niet mijn beste benen maar zat wel vanaf de start goed in de wedstrijd. De eerste ontsnapping na een kilometer of 15 kwam op naam van Vera Koedooder en mijzelf, na de tweede beklimming van het Duivelsbos sloten er nog 10 rensters aan waar we met de ploeg super in vertegenwoordigd waren. Lucinda sprong hier al snel uit weg en omdat de concurrentes niet organiseerden in onze groep liep haar voorsprong snel op. Van achter uit kwamen er nog heel wat rensters terug in onze groep en toen er na een aantal rondes wat aanvallen uit het peloton op de Duivelsberg zat ik te ver van achteren en miste ik de ‘kopgroep’ van negen die achter Lucinda reed. Wel jammer en een beetje stom van mezelf maar gelukkig hadden mijn ploeggenotes het voorin helemaal onder controle. Uiteindelijk gingen Marianne, Annemiek en Ellen van Dijk (die helaas door materiaalpech teruggeslagen werd) nog in de achtervolging maar Lucinda vervolmaakte haar monstersolo van ruim 90 kilometer en werd zo op een prachtige manier kampioen! Achter haar pakten Marianne en Annemiek het zilver en brons en dus was het Rabo Liv/Giant boven op het podium! Ik finishte als 21 en ook al had ik zelf op een betere dag of uitslag gehoopt, na zo’n geweldige teamprestatie kan je alleen maar met een grote glimlach terugkijken op de wedstrijd… Klik hier voor de complete uitslag.
Weer podium!
Gisteren in het criterium van Hilvarenbeek-Haghorst heb ik de reeks podiumplekken door kunnen zetten. Ik finishte na een actieve wedstrijd als derde, achter ploeggenote Thalita de Jong en winnares Chantal Blaak (team Tibco). Vroeg in de wedstrijd reed ik met een kopgroep van zes weg, maar daarbij zaten vooral veel rappe rensters. In de finale probeerde ik een aantal malen alleen weg te rijden, dat lukte niet, de Australische meiden die in overtal waren reden alles dicht, maar omdat daardoor de samenwerking voorin helemaal weg was en het tempo stokte wist Thalita wel met twee Australische rensters aan te sluiten. Thalita en ik gokte op de Australiërs in de sprint maar Chantal verraste door vroeg aan te gaan en Thalita kwam zo net te kort voor winst. Ik sprintte naar de derde plek.
Komend weekeind geen wedstrijd op het programma maar een trainingsweekeind met de ploeg. Daarna op 19 en 22 juni de Nederlandse kampioenschappen op de tijdrit (Winsum) en weg (Kerkrade).
