Voor mij stonden er na de Thuringen Rundfahrt ook enkele ‘na-Tour-criteriums’ op het programma: Alblasserdam, Heerlen en Roosendaal waar ik respectievelijk een vijfde, tiende en vijfde plaats behaalde. En zoals je op de foto’s van Erwin Spek Fotografie kunt zien; geen afgesproken werk in de damescriteriums maar volle bak koers!
Frans was inderdaad het eerste vak dat ik heb laten vallen op de middelbare school, maar niet de reden van bovenstaande taalfout. Want volgens mij, en met mij heel veel anderen, kan de Tour best weer vrouwelijk worden!
Emma Pooley, voormalig Wereldkampioen tijdrijden en een renster die zich al jaren sterk maakt voor het vrouwenwielrennen is samen met Marianne Vos, Kathryn Bertine en Chrissie Wellington tijdens de Tour de France een petitie gestart om de ASO ervan te overtuigen voor vrouwen dezelfde etappekoers te organiseren. Het moet een blauwdruk van de mannenwedstrijd worden; voor de mannen uit starten, dezelfde finishplaatsen en ook een duur van drie weken. Aangezien ik net een beetje hersteld bent van acht dagen Giro Rosa moet ik er nog even niet aan denken; drie weken achter elkaar koersen! Maar dat betekent niet dat we dat niet zouden kunnen, een kwestie van instelling!
De petitie was binnen 24 uur al 6000 keer ondertekend dus er bestaat zeker een breed draagvlak voor het idee. Mijn fantasie slaat in elk geval bij het idee al helemaal op hol. Wie kent de beelden van Longo en van Moorsel in sur place op de Alpe d’Huez niet? Met het niveau in het huidige peloton zal onze Tour nog tien keer zo spannend worden! Geen persoonlijke duels tussen twee vedettes, maar heel veel sportieve strijd tussen rensters van over de hele wereld. Ik zie het al voor me; het begint allemaal met een gele trui voor Ellen van Dijk na het winnen van de proloog. Daarna volgen duels tussen Mara Abbot, Evelyn Stevens en Emma Pooley op de Mont Ventoux, die vervolgens weer minuten aan hun broek krijgen wanneer de Nederlandse ploegen alles op de kant gooien in de waaieretappes. Marianne Vos die als een kannibaal talloze ritzeges en de groene trui meepakt. Ikzelf kijk vooral uit naar bocht 7 op de Alpe d’Huez waar ik talloze duwtjes in de rug krijg van de Nederlandse supporters terwijl Anna van der Breggen, tien bochten verder al, bezig is een Nederlandse overwinning op deze historische berg te verzekeren. Als kers op de taart zal Kirsten Wild Georgia Bronzini verslaan op de Champs-Élysées! Maar wie het geel zal dragen in Parijs? Dat zal ik aan uw fantasie overlaten…
Natuurlijk zal het vrouwenwielrennen niet opeens gelijkwaardig worden aan het mannenwielrennen wanneer ‘La Tour’ er komt, zoals dat bij tennis, atletiek of schaatsen wel al het geval is, maar het kan wel een enorme zet in de goede richting geven. (Hoewel dat er natuurlijk niet toe hoeft te leiden dat wij ook ‘verwende’ sporters worden die een kritische column nodig hebben om te gaan presteren. Goed bezig Belkin-mannen, ik houd weer van jullie!) Nu hopen dat het niet bij mijn fantasie hoeft te blijven, dan beloof ik u; Als wij volgend jaar van start gaan in de Tour kunt u spektakel verwachten!
Met een tevreden gevoel kijk ik terug op de tweede ‘grote ronde’ van het seizoen. In deze zeven-daagse wedstrijd in het oosten van Duitsland voelde ik me beter als in de Giro Rosa. Het waren elke dag lastige etappes, constant op en af, maar deze korte, steile klimmen liggen me duidelijk beter dan de lange klimmen in Italië. Samen met Roxane, Annemiek, Lucinda en Liesbet was ik elke dag in de eerste groep te vinden en hebben we zeer aanvallend gekoerst. We hadden geen van alle klassementsambities en dat betekende dat we vrij en aanvallend konden koersen om zo kansen te creëren voor een etappewinst. De eerste dagen was dat lastig omdat de ploeg van Emma Johansson (Orica Greenedge), die in de eerste etappe meteen de leiding pakte, alles strak controleerde. In de derde rit lukte het Annemiek echter wel op een grandioze manier en dat was voor iedereen een geweldig gevoel. Na een superzware finale waarin Rox, Lucinda en ik in de aanval waren geweest wist Annemiek iedereen (van wat nog over was) naar huis te sprinten!
Onze tijdrit de volgende dag was meteen collectief wat minder, maar in de vijfde etappe maakten we weer samen de slag toen er na 25 km een kopgroep van 18 ontstond waar Annemiek, Lucinda, Roxane en ik bijzaten. Omdat er wel ook weer drie Greenedge rensters bijzaten was ontsnappen uit deze groep lastig, maar de zeer technische ‘kamikaze’ aankomst lag Lucinda dan weer geweldig en met enige doodsverachting gooide zij zichzelf in de afdaling naar de finish. Jammergenoeg kwam Emma Johansson en nog net over, maar wel weer een podiumplek! En omdat het peloton pas op 12 minuten van ons binnenkwam maakten we ook een behoorlijke sprong in het klassement. Ook de dag erop, toen we nog met 20 rensters over waren na de laatste klim pakte Lucinda de tweede plek. Nu achter Valentina Scandolara (Cippolini) die solo het pelotonnetje voor wist te blijven. De laatste dag was zoals andere jaren start-finish in Zeulenroda met de ‘beroemde Hanka-berg’ die we vier keer over moesten. Roxane was de hele dag met twee andere in de aanval, maar helaas controleerde Greenedge weer strak en kregen ze weinig ruimte. Met 25 km te gaan werden ze ingerekend en probeerde Liesbet, Annemiek en ik het nog maar toen het op de laatste passage van de Hanka-berg echt ontplofte moest ik passen en finishte we met een pelotonnetje net achter de kopgroep. Emma Johansson won dus het klassement voor haar ploeggenote Gillow en Lisa Brennauer (Specialized Lululemon). Wij finishten zonder klassementsambities toch nog allemaal behoorlijk kort, met vier rensters bij de eerste veertien! Maar het was vooral een toffe koersweek, waarvan de zere benen hopelijk snel weer herstellen en ik met veel plezier en voldoening op terugkijk.
Ik moet mij verontschuldigen. Marianne Vos heeft de laatste Giro Rosa namelijk niet gewonnen. Dat vinden veel mensen waarschijnlijk opmerkelijker nieuws dan wanneer ze wel gewonnen had. Natuurlijk kan ik zeggen dat Marianne ook maar een mens is en dit jaar misschien niet de beste ter wereld is wanneer het wat langer bergop gaat, maar dat is niet helemaal de reden van de verloren Giro. De reden is de vreselijk onprofessionele instelling bij de RaboLiv/Giant ploeg en mijzelf voorop.
In mijn vorige column heb ik mijn mannelijke collega’s van Blanco (nu Belkin) nogal te kakken gezet met mijn ‘besparingtips’ en dat vonden ze niet leuk. Maar ondertussen heb ik ze wel op scherp gezet en rijden de ‘verwende ventjes’ nu de sterren van de hemel in de Tour (waarschijnlijk deel ik mijzelf nu iets teveel eer toe, maar ik vind het wel een prettige gedachte). Als ik dit schrijf is de 13e etappe zojuist gefinisht en ze zijn zelfs ten aanval getrokken! Wat er ook nog gebeurt deze Tour; Bauke, Laurens en zelfs Lars: ik vind jullie weer helemaal top!
Dit brengt mij weer terug naar mijn eigen ploeg. Van het begin af aan zijn we een behoorlijk succesvol team, ondanks een bescheiden budget. Na afloop van de Giro moet ik echter concluderen dat al dat succes ons teveel is geworden en zijn gaan denken het wel zonder enige expertise van buitenaf te kunnen; dit is de reden van dit Italiaanse debacle.
Ik zal een paar voorbeelden geven van de afgelopen Giro Rosa: Ten eerste werden de tactische besprekingen werden volledig overstemd door DJ Roxane, aangevuld met vocals (lees geschreeuw) van ondergetekende en bijpassende danspassen (lees ongecontroleerde stuiptrekkingen) van Annemiek en Sabrina. Vervolgens werden de stuurpennen volgeplakt met oppeppende teksten in de trant van ‘Ik voel me Kei-goed’ en ‘I am Dirty Bitch’ in plaats van de kilometers van de sleutelmomenten in de koers. Tijdens de koers was onze Nederlands kampioen Lucinda vooral bezig met het spotten van een fonteinen en riviertjes waar ze na afloop van de koers in zou kunnen afkoelen. Onze koolhydraat-tekorten werden aangevuld door werkelijk tientallen zakken spekjes. Marianne bracht meer uren voor een fotocamera door met half mannelijk Italië dan op haar zadel. De rol van onze ploegleider was dus beperkt tot het motiveren van zijn rensters voor de koers. De laatste vier dagen probeerde hij dat bij mij op de volgende manier: “Slappie; je moet gewoon de hele wedstrijd denken ‘Ik ben een vliegtuig!” Het ging zelfs zover dat ik deze tekst in de laatste etappe op mijn tijdritfiets geplakt kreeg. Ik heb maar niet geïnformeerd naar wat hij Marianne meegegeven heeft… Hoe Marianne toch nog drie etappes en de puntentrui heeft kunnen winnen? Geen idee!
Kortom, het wordt tijd dat de rensters van RaboLiv/Giant weer op scherp gezet worden. DJ Roxane gaat weer serieus fietsen in plaats van haar ploeggenoten vermoeien met DJ Paul Elstak, Captain Jack of Nick en Simon. Spekjes worden weer ingewisseld voor energierepen. Lucinda blijft gewoon op haar fiets zitten in plaats van in fonteinen te springen en Marianne gaat weer gewoon op de koers letten in plaats van op Italiaanse playboys. Koos Moerenhout komt weer met realistische tactieken. Ikzelf ben geen vliegtuig meer en zal mijn verantwoordelijkheid nemen om er weer gewoon een ploeg saaie trutjes van te maken!
Na acht dagen Giro, een nachtelijke terugreis en een dag bijkomen heb ik nu de energie gevonden voor een update op mijn website. Er is veel gebeurd in een lange week waarin we letterlijk alle uithoeken van Italië hebben gezien, maar ik ga het toch proberen kort te houden!
We gingen vorige week zondag van start met 1 doel; met Marianne opnieuw de ‘Maglia Rosa’ winnen, alle overige prijzen zouden mooi meegenomen zijn. De eerste helft van de Giro verliep perfect voor ons. Achter de Kirsten Wild sprintte Marianne naar een tweede plek in de openingsetappe en de volgende dag naar een tweede plek achter de Italiaanse Bronzini. Door de bonificatieseconden onderweg te pakken had ze wel vanaf de eerste etappe de leiderstrui. In de derde etappe, naar mijn maatstaven was dit al een zeer lastige (lees bergachtige) etappe, pakte ze solo de overwinning en verstevigde de leiding. De vierde etappe wist ze ook te winnen. Met een compacte groep kwamen we hier op de finish af, maar omdat de laatste 2,5 km flink opliepen kon je dit niet echt een massasprint noemen, wel een perfecte ‘Marianne-aankomst’. Na een monsterverplaatsing van bijna 600 km (dankzij onze bus & buschauffeur Gerben de Boer was dit goed te doen) gingen we donderdag van start in Varazze en volgens Marianne ging het nu ‘echt beginnen’ (ik begon er al behoorlijk doorheen te raken eerlijk gezegd!). Helaas voor Marianne, maar natuurlijk voor ons allemaal, was het na deze etappe echter meteen over en waren we het roze kwijt. Marianne kon op de finale klim de Amerikaanse Mara Abbot en anderen niet volgen, en zo pakte Abbot de ritwinst en de leiding in het klassement. Behoorlijk balen, vooral omdat de verschillen meteen vrij groot waren. Maar goed, het klinkt erg cliché maar het is wel waar: Marianne Vos is ook maar een mens en tegen dit klimgeweld kon ze dit jaar niet op. Kun je je er niets bij voorstellen? Reis dan zelf af naar Varazze om de klim naar Monte Beigua op te rijden. Ik denk dat behalve Mara Abbot niemand voor z’n lol een klim van 14 km met een gemiddelde 8,5 procent gaat bedwingen. Ik zag er de lol in elk geval niet meer van in! De volgende dag bewees Abbot opnieuw de beste klimmer te zijn door de etappe naar San Domenico (richting Zwitserse grens, finish op 1440 m.) te winnen. De voorlaatste etappe was weer lekker vlak en mondde uit in een massasprint, waar Marianne zich geweldig herpakte met ritwinst. De laatste dag moesten we nog een tijdrit van 16,5 km door Cremona rijden. Ook niet iets waar je naar uitkijkt wanneer je je in een lichte staat van ontbinding voelt en de thermometer 40 graden Celsius aangeeft! Ellen van Dijk liet hier nog wel even zien dat ze zich daar niet door laat afschrikken en pakte met flinke voorsprong de winst in de tijdrit en zo de vijfde Nederlandse etappewinst! Mara Abbot wint dus, net als in 2010, het eindklassement, voor Tatiana Guderzo en Claudia Hausler.
Uiteindelijk kijk ik zeker wel tevreden terug op deze Giro. Marianne pakte drie etappes en de puntentrui (en zesde in het eindklassement is natuurlijk ook niet slecht ;-). Zelf ben ik de Giro goed doorgekomen. Bergop reed ik wat beter dan vorig jaar, alleen in de zesde etappe had ik een enorme off-day en op het eind wist ik er nog een redelijk tijdrit uit te persen (32e), het was wel jammer dat er weinig tot geen kansen voor ontsnappingen waren deze Giro. Als ploeg reden we perfect samen en was de sfeer de hele week top! Mede ook dankzij onze geweldige staff die perfect voor onze benen, magen, en fietsen zorgden! Nu een weekje herstellen en dan staat volgende week de Thuringen Rundfahrt alweer op het programma!
Alle filmpjes en interviews van de Giro kun je terugkijken op Rabosport.nl of op YouTube. Klik hier voor de complete uitslag. Hier vind je alle samenvatting van RAI sport2 terug.
Nu nog thuis, maar over over drie dagen vertrekken we in Giovinazzo (Bari) met z’n allen voor de eerste etappe van de Giro Rosa. Deze ‘vrouwelijke versie’ van de Giro ‘d Italia blijft een heel speciale wedstrijd. Ondanks dat er dit jaar maar acht in plaats van tien etappes zijn, blijft het een van de zwaarste en prestigieuze wedstrijden op onze kalender. Ik ga geen complete voorbeschouwing doen, die kunt u onder ander op velofocus lezen, inclusief alle etappe-info. Of op de website van de organisatie zelf; GiroRosa.it. Leuke voorbeschouwingen en interviews met verschillende rensters (o.a. mijzelf ;-)) vind je op podiumcafe.com.
We gaan deze Giro heel Italië weer doorkruisen. We beginnen zeer zuidelijk, net onder Bari, waarna we oversteken naar de Middellandse zee (regio Napels) voor twee etappes en daarna weer terug naar de Adriatische kust (regio Ancona). Na een verplaatsing van 450 km na de vierde etappe zijn we voor de vijfde etappe weer een stuk noordelijker, net onder Genua, in Varazze waar vandaan we echt gaan klimmen! De zesde etappe is dan weer richting de Zwitserse grens (grappig genoeg ben ik hier een aantal jaren geleden met de trein geweest toen ik in Novara woonde: Domodossola was het eindpunt van de trein, maar niet van deze etappe!). De laatste twee etappes zijn in de regio rond Milaan. Dit beloofd dus niet alleen heel veel kilometers op de fiets, maar ook in de auto. Gelukkig hebben we de Rabo-touringbus mee en dat zal het reizen een stuk aangenamer maken!
Ik verwacht niet anders dan dat we met de ploeg voor de ‘maglia Rosa’ gaan strijden. Met Marianne, die de laatste twee edities gewonnen heeft, hebben we natuurlijk een topfavoriet in huis maar ik denk dat er nog wel wat meiden zijn die een goed klassement kunnen rijden. Ik ga zo goed mogelijk mijn best doen om hen daarbij te helpen. De tegenstand is er zeker ook niet minder op geworden, dus dat belooft een mooie wedstrijd te worden! Daarbij blijft de Giro een redelijk onvoorspelbare wedstrijd, etappes kunnen zo 30 km langer zijn dan in het routeboek en ervaring heeft geleerd dat de hoogteprofielen ook niet altijd even betrouwbaar zijn. De charme van Italië zullen we maar zeggen…
De afgelopen week stond in het teken van het NK Tijdrijden, woensdag in Winsum, en het NK weg, zaterdag in Kerkrade. Voor mij persoonlijk brachten beide wedstrijden niet helemaal wat ik ervan gehoopt had. Op het NK tijdrijden had ik niet verwacht mijn bronzen medaille van vorig jaar te kunnen herhalen omdat ik mij deze keer niet specifiek op de tijdrit voorbereid had. Maar een achtste tijd op 2.30 minuut van winnares Ellen van Dijk viel toch wel erg tegen. Vanaf de start was de tijdrit een worsteling en ik kon nooit echt ‘vermogen’ leveren naar mijn gevoel. Even flink balen na afloop, maar daarna mijn vizier gericht op het NK weg. Hier had ik erg veel zin in en was super gemotiveerd om met mijn ploeggenoten voor het rood-wit-blauw te gaan. Ook zaterdag had ik niet mijn beste benen maar zat wel vanaf de start goed in de wedstrijd. De eerste ontsnapping na een kilometer of 15 kwam op naam van Vera Koedooder en mijzelf, na de tweede beklimming van het Duivelsbos sloten er nog 10 rensters aan waar we met de ploeg super in vertegenwoordigd waren. Lucinda sprong hier al snel uit weg en omdat de concurrentes niet organiseerden in onze groep liep haar voorsprong snel op. Van achter uit kwamen er nog heel wat rensters terug in onze groep en toen er na een aantal rondes wat aanvallen uit het peloton op de Duivelsberg zat ik te ver van achteren en miste ik de ‘kopgroep’ van negen die achter Lucinda reed. Wel jammer en een beetje stom van mezelf maar gelukkig hadden mijn ploeggenotes het voorin helemaal onder controle. Uiteindelijk gingen Marianne, Annemiek en Ellen van Dijk (die helaas door materiaalpech teruggeslagen werd) nog in de achtervolging maar Lucinda vervolmaakte haar monstersolo van ruim 90 kilometer en werd zo op een prachtige manier kampioen! Achter haar pakten Marianne en Annemiek het zilver en brons en dus was het Rabo Liv/Giant boven op het podium! Ik finishte als 21 en ook al had ik zelf op een betere dag of uitslag gehoopt, na zo’n geweldige teamprestatie kan je alleen maar met een grote glimlach terugkijken op de wedstrijd… Klik hier voor de complete uitslag.
Gisteren in het criterium van Hilvarenbeek-Haghorst heb ik de reeks podiumplekken door kunnen zetten. Ik finishte na een actieve wedstrijd als derde, achter ploeggenote Thalita de Jong en winnares Chantal Blaak (team Tibco). Vroeg in de wedstrijd reed ik met een kopgroep van zes weg, maar daarbij zaten vooral veel rappe rensters. In de finale probeerde ik een aantal malen alleen weg te rijden, dat lukte niet, de Australische meiden die in overtal waren reden alles dicht, maar omdat daardoor de samenwerking voorin helemaal weg was en het tempo stokte wist Thalita wel met twee Australische rensters aan te sluiten. Thalita en ik gokte op de Australiërs in de sprint maar Chantal verraste door vroeg aan te gaan en Thalita kwam zo net te kort voor winst. Ik sprintte naar de derde plek.
Komend weekeind geen wedstrijd op het programma maar een trainingsweekeind met de ploeg. Daarna op 19 en 22 juni de Nederlandse kampioenschappen op de tijdrit (Winsum) en weg (Kerkrade).
Het schijnt dat er een vooroordeel bestaat over vrouwen en geld, iets met een gat in hun hand geloof ik. Maar als ik de berichten in de media de afgelopen weken lees, dan heb ik het idee dat ik (vrouw) u, meneer Plugge, nog wel wat kan leren wat betreft omgaan met geld. Serieus. Een sponsor moet 15 tot 22 miljoen euro schuiven om 29 verwende ventjes in het peloton te houden?! Let op, met deze besparingstips doet u het voor de helft:
Tip 1: Trek één veelwinnaar aan in plaats van zes dikbetaalde net-niet-winnaars.
Tip 2: Schrap in de salarissen. Voer de Balkenende-norm in. Profwielrenner zijn is een voorrecht. Daar hoef je geen tonnen mee te verdienen. Dan moet Lars Boom misschien maar een bijbaantje nemen, is het zwarte gat na je carrière ook wat minder groot. Ook in het bedrijfsleven en bij bijvoorbeeld woningcorporaties blijken topsalarissen niet tot betere prestaties te leiden.
Tip 3: Hoe minder je te besteden hebt, des te innovatiever en creatiever oplossingen worden. Neem bijvoorbeeld de watervernevelaar voor de warming-up in de Tour de France. Haal je handen uit je zakken, pak een plantenspuit en je hebt een low-budget-equivalent.
Tip 4: Business-class vliegen? Met economy ben je net zo snel in Australië.
Tip 5: Bespaar op het wagenpark. Eén touringbus lijkt me genoeg. Elke verzorger zijn eigen auto is ook wat overdreven. Carpoolen is gezellig én veel beter voor het milieu.
Tip 6: Gezien de tijd die ploegleiders over hebben om te twitteren tijdens de wedstrijden zie ik hier ook wel wat ruimte om een of twee banen te schrappen.
Tip 7: Nog iets waar er te veel van rondlopen; artsen. In het nieuwe wielrennen kunnen renners zelf hun multivitamines uit een potje halen. Eén arts om je op te lappen na een valpartij lijkt me genoeg. Of nog beter: Maak met het hele peloton gebruik van de één of twee al aanwezige rondeartsen.
Tip 8: Schrap ook die twee man personeel met hun vrachtwagentje matrassen, zeulend van hotel naar hotel in de Tour. Als je hard genoeg fietst, en dus moe wordt, slaap je zelfs op een uitgewoond matrasje met een halve lattenbodem in een Formule 1 hotel.
Tip 9: Stuur de rennersvrouwen in een camper vooruit in de grote rondes. Kunnen ze koken, wassen en ondertussen geen geld uitgeven (dit eventueel in combinatie met besparing op de matrassen én wordt er niemand in de verleiding gebracht eventueel vreemd te gaan).
Tip 10: Wat betreft Pampers, huismerk is ook oké. Af en toe schrale billetjes krijg je niks van.
De 1 miljoen tip: Bied een Spanjaard die al in verschillende dopingzaken genoemd wordt geen driejarige contract aan!
Zo, en het beste is nog dat u dit advies helemaal gratis krijgt! Van het soort dat bekend staat om het gat in de hand. Succes, meneer Plugge, met uw nieuwe huishoudboekje.
Na een heel aantal ereplaatsen de laatste weken was het gisteren dan eindelijk raak: Winst in de klassieker Parel van de Veluwe. Een heerlijk gevoel om weer de armen omhoog te mogen steken op de streep!
Het was ook tof om een het goede presteren van de ploeg in de afgelopen wedstrijden nu te kunnen belonen met winst. We gingen met z’n vijven (Thalita, Liesbet, Roxane, Sanne en ik) van start in Harderwijk en hadden vanaf het begin de controle in de wedstrijd. Na 30 km probeerden we een eerste schifting door te voeren en na 85 km nog een keer. Uiteindelijk bleven er in de finale een groep van 16 rensters over waar we alle vijf bijzaten. Vervolgens hebben we om de beurten de aanval gekozen in de laatste 30 km. Vooral Vera Koedooder was lastig af te schudden, ze was behoorlijk sterk in het dichtrijden en meespringen met aanvallen. Toen in de laatste ronde een vluchtpoging van Liesbet geneutraliseerd werd koos ik meteen weer de aanval en sloeg meteen een flink gaatje. Het was al mijn zoveelste aanval en de echte ‘snit’ was er dus wel een beetje af, maar dat was voor iedereen in de kopgroep wel denk ik. Even later zag ik Koedooder en Roxane de oversteek naar mij maken en al snel leek het erop dat we het zouden kunnen halen tot de streep. We moesten nog ongeveer vijf kilometer en werkten goed samen. In de laatste kilometer deed Roxane perfect werk voor mij door het tempo erin te houden zodat ik alleen in Vera’s wiel hoefde te zitten en er in de laatste honderd meter ‘alleen nog maar’ overheen hoefde te jumpen! Roxane pakte de derde plek en Thalita werd nog vierde door de pelotonsprint te winnen.
Klik hier voor de complete uitslag. Hier voor het verslag van rabosport.
Dit weekeind stonden er twee nationale klassiekers op het programma: zaterdag de Omloop IJsseldelta met start en finish in Zwolle en zondag de Ronde van het Ronostrand met start en finish in Roden. Zaterdag ging ik van start met vier Rabo-ploeggenotes. Er stond een flinke wind en het was niet bepaald warm, echt klassiekerweer dus! Ons strijdplan om het na 25 km ‘op de kant’ te gooien pakte goed uit. We trokken 20 km door en toen waren er voorin nog 10 rensters over; ik met drie ploeggenotes, 4 rensters van Sengers en Lucy Martin van Dolmans-Boels. Op 50 km van de meet reden Roxane en ik samen met Anna vd Breggen en Vera Koedooder (Sengers) hieruit weg. We hadden al snel een behoorlijke voorsprong en de samenwerking was goed. Door een onbedoeld ongelukkige actie van onze ploegleider was 15 km later die samenwerking niet goed meer en daar was ik het slachtoffer van. Ik werd verrast door een versnelling van Anna en kon met wind op de kant niet meer terugkomen. Nog een kilometer of 20 heb ik vervolgens tussen de koplopers en de achtervolgende groep ingehangen tot ik terugviel in die achtervolgende groep. Ik finishte behoorlijk teleurgesteld door dit wedstrijdverloop als 15e. Erg jammer, want ik weet zeker dat Roxane en ik samen in de kopgroep het spelletje beter hadden kunnen spelen tegen Vera en Anna. Nu zat Roxane in de tang en zat er niet meer in dan de derde plek. Van der Breggen won overigens.
Vandaag dus kans op revanche! Van onze ploeg reden alleen Roxane en ik en omdat we er al twee pittige dagen op hadden zitten (vrijdag hadden we een ploegentijdrittraining gehad met Rabo Liv/Giant) besloten we het eerst maar eens aan te kijken. En natuurlijk eerst even wakker worden. Om 9 uur ‘s morgens start is best vroeg voor ons! Halverwege de tweede omloop, op circa 40 km wedstrijd, trokken we met een aantal rensters door op een klinkerweg met wind van opzij en kwamen we met 20 rensters voorop. Voor een goede samenwerking was de groep echter te groot en daarom trokken Roxane, Vera Koedooder en ik in de derde omloop nog een keer door, nu waren we nog maar met 10. Een paar kilometer verder demarreerde Koedooder en zat Roxane meteen mee. Geen slechte situatie, behalve dan voor mij want ik wist dat de kansen op een overwinning nu wel gevlogen waren… Roxane en Vera bleven inderdaad vooruit en Vera won de sprint van Roxane. Ik won de sprint van het achtervolgende groepje en stond net als vorig weekeind weer op het derde treetje van het podium. Komende woensdag weer een nationale klassieker op het programma: De Parel van de Veluwe. Kijken of we de dames van Sengers dan eens af kunnen schudden 😉
Vrijdag 24 mei stond een van de mooiste Nederlandse klassiekers op het programma; de Boels Hills Classic. Dit jaar met een iets gewijzigd parcours met start en finish in Sittard, maar onderweg waren er genoeg beklimmingen zoals de Eyserbosweg en de Cauberg om de wedstrijd lastig te maken. Ik koerste met mijn ploeggenotes vanaf de start attent van voren maar pas na zo’n kleine 60 km op de Eyserbosweg ontplofte de koers pas echt. Er reden een kleine tien rensters weg, ik zat er net achter in een klein groepje. Op de Sibbe-Grubbe smolten de eerste twee groepen samen om op de Cauberg na een aanval van Annemiek weer uit te dunnen. Ik moest samen met Roxane nog wel een een kilometer of 5 in de achtervolging maar gelukkig konden we weer aansluiten bij de kopgroep. Uiteindelijk gingen we de finale in met een kopgroep van 14 rensters met daarbij 5(!) Raborensters! Verder onder andere Ellen van Dijk, Emma Johansson, Anna van der Breggen en Ashleigh Moolman. In de laatste 40 kilometer probeerden we om de beurten weg te komen uit de groep, maar dat was lastig omdat iedereen in de kopgroep reageerde. Ik had in de finale behoorlijk last van eerdere inspanningen en het feit dat ik te weinig gedronken had waardoor ik een beetje tegen de kramp aan zat te rijden. En dus werden Roxane en ik weer gelost op de voorlaatste klim! Maar we hadden ons duo-treintje goed op orde en wisten op het vlakke weer naar de koplopers toe te rijden! Toen we 8 km voor de finish aansloten probeerde ik meteen de ‘erop-en-erover’ tactiek maar ook die werd geneutraliseerd. Nadat Sabrina nog een ultieme poging in de laatste 3 km deed die geen stand hield zouden we de sprint aantrekken voor Annemiek. Het plan was goed, alleen vergiste Annemiek zich in de afstand en ging de sprint te vroeg aan. Afrikaans kampioene Ashleigh Moolman (Lotto) won zo de sprint voor Lizzie Armitstead (Boels-Dolmans) en de derde plaats was voor Annemiek. Wel jammer dat we ons overtal niet konden verzilveren met winst maar evenwel een mooie wedstrijd! Ik finishte als 13e. Klik hier voor de complete uitslag.
Zondag de 26e stond er weer een mooie klassieker op het programma, deze keer in België: Gooik-Geraardsbergen-Gooik. We reden eerst een grote lus met daarin 4 klimmetjes en een kasseienstrook. De ploeg werkte hier opnieuw perfect samen. Thalita trok door op de kasseienstrook voor de vierde klim, wat al wat scheurtjes in het peloton opleverde, en daarna trok Marianne door op de klim. Bovenop waren we nog maar met 8 rensters over. Marianne en ik dus namens Rabobank, Johansson en Cromwell namens GreenEdge en verder nog een aantal eenlingen. De samenwerking was gelukkig meteen goed, want we moesten nog 80 kilometer tot de finish! Na de grote omloop volgden er nog 7 lokale omlopen van 10 kilometer die ook niet bepaald vlak waren. Marianne en ik hadden afgesproken in de laatste 2 omlopen aan te vallen. Marianne opende op 18 km van de streep op een kort klimmetje, werd teruggepakt en ik counterde en had meteen een gaatje. Emma Johansson en Maaike Polspoel (Sengers) sprongen naar mij toe en weg waren met drie! In eerste instantie werkte ik mee tot we een voorsprong van zo’n 30 seconden hadden. Daarna heb ik mij zoveel mogelijk gespaard, ook omdat ik verwachtte dat Marianne de oversteek nog zou maken. Dat gebeurde echter niet en dus zette ik alles op een overwinning. Ik wist dat ik het niet op een sprint met Johansson aan moest laten komen en demarreerde een kleine 3 km voor de streep. Ik sloeg een gaatje maar ze reden me na een kilometer weer terug. Er volgde een kort kat- en muisspel maar niemand gaf elkaar een centimeter en dus gingen we sprinten voor winst. Ik liet me op kop dringen en we gingen de sprint aan vanuit bijna stilstand waardoor ik meteen kansloos was. Johansson won en de derde plek was voor mij. Marianne finishte als vijfde. Natuurlijk had ik gehoopt om meer uit deze kans te slepen, maar een podiumplek is sowieso goed. Hopelijk blijven deze goede benen nog even bij me en kan ik ze de komende weken een keer inwisselen voor de eerste plaats! Klik hier voor de complete uitslag. Bekijk hier een samenvatting van de wedstrijd.
Er is veel gebeurd in de afgelopen dagen. Na 10 goede trainingsdagen in Toscane vertrok ik met een goed gevoel met mijn ploeggenoot Annemiek naar Frankrijk om ons daar bij de ploeg aan te sluiten voor de Tour Languedoc-Roussillion. Bij aankomst bleek echter dat er allerlei problemen waren bij de organisatie van deze wedstrijd. Na de eerste schok; ons erbarmelijk slechte onderkomen, kwam al snel de tweede; de wedstrijd was afgelast door de politie en de UCI. Een dag voor aanvang van de koers!!! De organisatie bleek op het laatste moment over te weinig geld te beschikken om de jury en de begeleiding van de politie te betalen. Na lang overleg werd de eerste etappe geschrapt en beloofd dat we vanaf zaterdag wel van start konden. We hebben een dag afgewacht, maar op vrijdag bleek de organisatie nog net zo’n zooitje en besloten we de koffers te pakken en naar huis te gaan. “We voelen ons bovendien een speelbal in handen van de organisatie, die de rensters misbruikt om haar eigen problemen op te lossen. We gaan naar huis”, verklaarde Moerenhout. Enorm jammer, deze wedstrijd is op papier een zware maar prachtige wedstrijd. Dit is niet alleen voor mijzelf (heb mijn programma hiervoor aangepast en een hoogtestage laten schieten) maar vooral voor het vrouwenwielrennen een droevige gebeurtenis. Ik sta echter helemaal achter onze keuze. Als we nu geen statement hadden gemaakt door te vertrekken (wat enkele Franse teams en ook Dolmans-Boels deden) worden we nooit serieus genomen en zou er geen enkele aandacht zijn gegaan naar dit Franse ‘fiasco’. Wat we hier hebben meegemaakt, kan absoluut niet op dit niveau!
Gevolg was wel dat we weer een lange autoreis voor de boeg hadden. Na in vier dagen ruim 2000 kilometer in de auto te hebben gemaakt en Europa redelijk doorkruist te hebben arriveerden we zaterdag weer in Nederland. Na onze keuze hebben mijn ploeggenotes en ik de knop snel omgezet en zijn we zondag van start gegaan in de klassieker ‘Omloop der Kempen’ in Veldhoven. Hier hebben we onze eventuele frustraties er lekker uit kunnen gooien in een aanvallende koers. Constant hebben we de aanval gezocht, wat regelmatig een ontsnapping opleverde maar niet iets definitiefs. In de finale, met nog 8 kilometer te gaan, wist ik echter aan het peloton te ontsnappen met de Belgische Sophie de Vuyst. Onze voorsprong schommelde constant tussen de 10 en 15 seconden, niet veel maar ik voelde me de hele dag al erg goed en hoopte de achtervolgende trein van Argos-Shimano voor te kunnen blijven. Met nog 350 meter te gaan ging ik de sprint aan en liet de Vuyst meteen achter, even dacht ik het te gaan halen maar enkele meters voor de streep sprintte het peloton me voorbij! Dat was even heel hard balen, maar gelukkig was er winst voor de ploeg: Annemiek won de sprint voor Amy Pieters (Argos-Shimano) en Thalita wist nog 3e te worden. Ik was 5e. Zelf winnen was natuurlijk iets fijner geweest, maar ik heb wel genoten van de wedstrijd die we als team gereden hebben en de bevestiging van een paar heel goede benen die ik in Toscane al aan voelde komen!
Vandaag ben ik dan nog van start gegaan in het Regiokampioenschap Noord- en Zuid-Holland in Hardinxveld-Giessendam. Gelukkig stond er een flink startveld (circa 70 dames), wat de wedstrijd wel leuk maakte. Na heel veel (mislukte) aanvallen was ik met nog 20 kilometer te gaan eindelijk succesvol en kreeg 4 rensters mee. Op het einde zat ik er wel flink doorheen (had iets te weinig gegeten voor de wedstrijd vrees ik, knullig foutje!) en liet me in de sprint verassen door Amy Pieters, die dus won. Ik was tweede en Aafke Eshuis pakte de laatste podiumplaats.
Zoals ik eerder al schreef, heb ik een behoorlijk pittig voorjaar achter de rug. Ik geniet dan ook met volle teugen van de twee weken die ik nu in Toscane doorbreng met de Nationale selectie. Samen met Ellen van Dijk, Anna van der Breggen, Marianne Vos en Annemiek van Vleuten zijn we weer even terug naar de basis. Zowel letterlijk als figuurlijk, want Toscane en hotel ‘Zi Martino’ is ondertussen een vaste basis waar ik nu alweer voor het achtste jaar terugkom. Daarnaast gebruiken we dit trainingskamp als basis in de opbouw naar het tweede deel van het seizoen toe. Een opbouwperiode zoals we in de winter doen met duurtrainingen als basis, maar dan wat korter. Het is heerlijk om weer lange ritten op de fiets te maken in deze prachtige omgeving, daarnaast is het lekker rustig, goed weer en natuurlijk goed eten! De eerste twee trainingsblokken van voornamelijk rustige duurtraining zitten er ondertussen alweer op en ik voel me elke dag beter op de fiets. En ondanks dat ik hier al zo vaak geweest ben gaat het absoluut niet vervelen. Mede dankzij onze coach Johan Lammerts die elke keer nog nieuwe routes, weggetjes en klimmen voor ons weet te vinden!
Bijzonder vond ik het ook dat Loes Markerink afgelopen week mee was als fysio/masseur. Een beetje wennen om mijn ouwe maatje waar ik mijn eerste WK-medaille mee behaalde (2003, Hamilton, zilver en brons op de tijdrit) nu in mijn benen te zien kneden, maar ook dat kan ze erg goed en het was erg gezellig om Loes weer eens mee te hebben! Ook hebben we hier gezelschap van het schaatsteam Corendon die hier hun eerste trainingskamp van het schaatsseizoen 2013-2014 hebben.
Nog een blokje van drie dagen te gaan waarin we weer wat intensiever en korter gaan trainen en dan moeten we alweer onze koffers pakken om door te reizen naar Frankrijk voor de Tour Langedoc-Roussillion.
Je bent brugwachter in Winschoten. Een behoorlijk relaxed baantje. Een beetje ouwehoeren, pijp roken en af en toe je ophaalbrugje omhoog draaien. De bevolkingsdichtheid is niet bepaald hoog te noemen in dit Groningse gehucht. Er gebeurt weinig en een burn-out is hier zeldzamer dan een koe met een vijfling.
U had het gezicht van de brugwachter moeten zien toen er op drie april een pelotonnetje met licht geïrriteerde, zwetende wielrensters vol adrenaline, met piepende remmen tot stilstand kwam voor zijn zojuist omhooggedraaide brugje. Ik dacht dat de man in zijn broek zou plassen van paniek!
Ja, het was een bijzondere dag, die eerste etappe van de Energiewachttour. Volle bak koers vanuit vertrek. De thermometer tikte hoogstens 4 graden aan en de vlaggen stonden strak. Die dag had ik er nog plezier in om voor de volle honderd kilometer wedstrijd slechts de uiterste tien centimeter van het asfalt te gebruiken (na vijf dagen op tien centimeter asfalt was de lol er wel een beetje af). Na elkaar 80 kilometer op de pijnbank gelegd te hebben waren we in de finale nog met 22 rensters over toen de jury ons maande te stoppen. Een achtervolgende groep was schijnbaar fout gereden. Hun probleem, zou je zeggen, maar goed, gehoorzaam als we zijn hebben we gewacht op de verdwaalde rensters. Vanaf het moment dat de koers een minuut of tien later weer vrijgegeven werd ontaarde het echter in één grote chaos. Miscommunicatie tussen wedstrijdleiding en politie zorgde ervoor dat we midden in het verkeer terecht kwamen waardoor geloste groepen zo weer konden aansluiten. Postbodes, invalidenwagentjes, huisvrouwen op boodschappenfietsen doken op in ons peloton en als extra dimensie moesten we regelmatig een vrachtwagen ontwijken. En toen was daar die ophaalbrug!
Die arme brugwachter kon er natuurlijk niets aan doen. Hij had vast al een half uur op ons staan wachten voor hij besloot Hylke en Sytse in hun sloepje door te laten. De woede van de rensters richtte zich dan ook niet op de brugwachter, maar op de wedstrijdleider. Een bijzonder moment; we waren het met elkaar eens! “Dit kan zo niet langer, wij stoppen!” Terwijl de brugwachter in no-time zijn brugje omlaag draaide reden wij eensgezind naar de streep (we reden drie finale rondes) en stopten daar. Jury in paniek. Speaker Jannes stond voor het eerst in zijn carriere met een mond vol tanden. Enkele rensters namen het voortouw en uiteindelijk werd de wedstrijdsituatie in de originele staat hersteld. Hoe gaaf was het ook dat de wedstrijdspirit er niet minder om werd. Net als voor het ‘vredesverdrag’ legden we elkaar meteen weer op de pijnbank, wat resulteerde in een supersnelle en mooie finale. En gelukkig stond de brug niet omhoog in de laatste kilometers!
Deze dag zal de geschiedenisboeken ingaan als ‘Het verzet van Winschoten’. Een historische dag in de geschiedenis van het vrouwenwielrennen. Jammer voor de organisatie natuurlijk, die zich wel verontschuldigde en zich de dagen daarna geweldig herpakten. Ik moet zeggen, de Energiewachttour is een verrijking van onze kalender. Ik was na vijf dagen net zo uitgeput als na tien dagen Giro Donne. Kortom: er gaat niets boven Groningen, helemaal niet met windkracht 7!